vormbehoud
Marcia Ball geeft op haar veertiende album in het intro van de opener nog maar eens haar visitekaartje af: haar door Professor Longhair beïnvloede pianospel, dat de basis is voor vaak swingende uptemposongs.
Daaraan geeft Ball in twaalf songs opnieuw op een eigen manier invulling, zodat ze weer bewijst dat ze lang geleden zo ongeveer haar eigen genre creëerde. In een mix van
blues, rhythm ‘n’ blues, zydeco, pianofunk en enkele ballads laat ze horen hoe goed zij is in het maken van aanstekelijke rootsmuziek. Die zet weliswaar direct het lichaam aan het werk, maar ook regelmatig de geest. Daarvoor dienen de ballads, die qua vorm geen autobiografische bekentenis zijn, maar daar toch dicht tegenaan schuren.
Ball’s klassenband, gasten als Delbert McClinton, Red Young en Terrance Simien en haar inmiddels soms wat schorre stem zijn bestanddelen voor een prima rootsalbum.
*** ½ / 7
Mijn recensie van Marcia Ball’s ‘The Tattooed Lady and the Alligator Man’ werd gepubliceerd in Heaven 93, november-december 2014.
Eerdere berichten over Ball vind je in de categorie nieuws.
Mijn recensies van haar albums ‘Live Down the Road’, ‘Peace, Love & BBQ’ en ‘Roadside Attraction’ vind je ook in de rubriek recensies New Orleans.