Omnivore Records OVCD-612

succesvol spreekuur

Op dit recent uitgekomen livealbum van Dr. John staan twaalf nummers die hij speelde tijdens zijn optreden van 5 maart 1988 in de New Yorkse Village Gate, een van de concerten in die club van een serie optredens met een groep van geroutineerde lokale sessiemuzikanten die hij desondanks de Louisiana Luminoids noemde.

De opnamen daarvan zijn gerestaureerd en opnieuw gemixt, want ze kwamen nog niet eerder uit.

De ruim 93 minuten geven een goed beeld van een fase waarin er niets nieuws uit de handen van Mac Rebennack kwam en hij voor zijn levensonderhoud dan ook afhankelijk was van optredens, sessiewerk, filmmuziek en het inzingen van reclamejingles.

Toch bracht hij voor dit optreden een grote groep muzikanten bij elkaar: drummer Richard Crooks, congaspeler Trazi (Williams), bassist Wilbur Bascomb, gitarist Joe Caro en de gerenommeerde blazers: baritonsaxofonist Ronnie Cuber, tenorsaxofonist Lou Marini en trompettist Lew Soloff.

Zij zijn goed op elkaar ingespeeld, al timen sommige bandleden een enkele keer onzorgvuldig.

Nadat Dr. John’s heeft afgeteld blijkt de opener

een lange versie van ‘Renegade’. Daarin speelt de goede dokter niet alleen geïnspireerd piano, ook de blazers gaan er uitzinnig met de song vandoor, terwijl hij aan het eind rappend zijn levensmotto uiteenzet, maar ook zinspeelt over het stoppen met het gebruik van drugs, iets wat hem ongeveer een jaar later eindelijk zou lukken.

Dat nummer stond op ‘Tango Palace’(1979), een album dat hij ook in New York opnam, net als het niet veel later gespeelde ‘Keep That Music Simple’, met zijn slinkse veroordeling van het relatief simpele discoritme.

Hij voert zijn band op een vastbesloten manier door zijn eigen geschiedenis met ‘Qualified’ van ‘In the Right Place’, ‘Rain’ van ‘City Lights’ (1978)  maar ook met de rhythm ’n blues van ‘Qualified’, dat pas in 2004 op ‘N’Awlinz Dis Dat Or D’udda’ (2004) zou staan.

Later tijdens het optreden doet Dr. John ook nog klassiekers als ‘Let the Good Times Roll/Ooh Poo Pah Doo’, Ray Charles’ ‘Georgia on My Mind’ en ‘Mama Roux’.

Dr. John’s speelt in deze songs echt de hoofdrol, want zijn zang is knauwend, maar ook ironisch en zijn pianospel is funky: soms springerig, soms slepend.

Daarnaast krijgt Caro vaak de ruimte om te soleren. Zijn gitaar is ook prominent naar voren gemixt, maar hij moet het podium figuurlijk delen met Cuber, Marini en Soloff: zij spelen niet alleen dwarse arrangementen, maar soleren ook uitbundig, swingend en emotioneel. In ‘I Been Hoodood’ en een aantal andere nummers roepen zij ook de magie van de New Orleans-voodoo op met hun vrije spel over de repetitieve melodie heen.

Zo is dit optreden met zijn dwarsdoorsnede uit zijn verleden een vooraankondiging van het feit dat Dr. John aan de vooravond stond van zijn zoveelste artistieke wederopstanding.

***1/2

Eerdere berichten over Dr. John vind je in de categorieën nieuws, New Orleans, rootsmuziek op radio, tv en internet, concerttips, columns, concertrecensies en Dossier: ook al dood…

Mijn recensies van ‘Things Happen That Way’, ‘Locked Down’, ‘Tribal’, Creole Moon’, ‘Sippiana Huricane’ en ‘The City That Care Forgot’ vind je in de categorie recensies New Orleans.