Repute Records RRCD001

vasthoudende veteraan

Eric Bibb is een van de oudgedienden van de akoestische blues. De Amerikaanse Zweed debuteerde in 1972 en brengt vanaf 1978 bijna elk jaar een album uit en vaak twee. Soms doet hij dat onder eigen naam, soms werkt hij samen met mensen als Rory Block en Maria Muldaur, de Afrikaanse zanger-gitarist Habib Koité, de groep North Country Far  en de Britse bassist Danny Thompson.

De inmiddels 74 jaar oude Bibb is de laatste jaren productiever dan ooit met ‘Dear America’ (2021), Ridin’ (2023) en ‘In the Real World’(2024), terwijl hij ook nog ‘Live At The Scala’(2024) uitbracht. Bovendien bevatten die albums respectievelijk dertien, vijftien en vijftien songs, terwijl er deze keer veertien op staan.

Bibb heeft al jaren een direct herkenbaar geluid. Dat is transparant en voornamelijk akoestisch:

het wordt bepaald door zijn eigen akoestische gitaren en banjo’s, de elektrische gitaren en slides van de Engelse gitarist Robbie McIntosh en die van zijn jarenlange producer en co-componist Glenn Scott, die ook deze keer drums, bas, en een keur aan toetsen speelde, maar die instrumenten zo inzet dat er ruimte voor Bibb’s zang overblijft.

De muziek van die drie wordt op verschillende nummers aangevuld door een harmonicaspeler, een fiddelaar, een tubaspeler en een congaspeler, terwijl ook Bibb’s twee vaste achtergrondzangeressen meedoen.

Zij geven samen kleur aan Bibb’s vaak even natuurlijke als hypnotiserende melodieën, waarop hij zijn teksten soepel swingend zingt. Net als op zijn vorige albums is hij even betrokken als idealistisch: hij veroordeelt het hedendaags racisme door parallellen te trekken met het verleden als hij de ontvoering van en de daarop volgende moord op de Afro-Amerikaanse Emmet Till bezingt tegen een muzikaal dreigend decor (‘Crossroads Marilyn Monroe’) en roept in andere nummers op tot medemenselijkheid en tolerantie (‘Show Your Love’ en ‘We Got To Find A Way’).

Dat hij in zo rotsvast gelooft in die principes maakt hem een icoon die zijn boodschap brengt in een zeldzame open mix van deltablues, folk en gospel.

Ook daardoor maken zijn betrokken teksten veel indruk.

Dat hij in drie songs de viool niet gebruikte als solo-instrument, maar Scott strijkersarrangementen liet schrijven, verhult zijn boodschap in die nummers en doet sein dan ook afbreuk aan zijn kenmerkende rootsstijl.

***1/2