Concord

8 88072776660 9

derde jeugd

De veelzijdige bluesman Keb’ Mo’ verwerkt op zijn veertiende soloalbum zijn scheiding in tien songs die hij vrijwel alle samen schreef met steeds wisselende co-componisten, onder wie Rita Coolidge en Colin Linden.

Hij nam die vrijwel allemaal alleen op, vaak een andere gitaar of banjo gebruikend. Slechts in twee nummers deden andere muzikanten mee.

Beide keren gaat dat om de achtergrondzang, hoewel Take 6 en het Soweto Gospel Choir bepalend zijn in respectievelijk ‘They Don’t Make ’Em Like They Used To’ en ‘Hand It Over’. Zij voegen namelijk diepte toe aan het geluid door hun geïnspireerde zang: Take 6 zorgt voor duidelijke gospelinvloeden, terwijl het Soweto Gospel Choir kenmerkende Zuid-Afrikaanse invloeden bijdraagt in de song die werd opgenomen in het gebouw waar Nelson Mandela ooit gevangen zat in afwachting van zijn proces in 1963.

Door zijn overheersende sologeluid grijpt Mo’ terug op een aantal songs van zijn titelloze album uit 1994, waarvan door velen wordt gedacht dat het zijn debuut was. Het was echter voor de destijds al 43 jaar oude Kevin Moore in feite een tweede start na zijn formulealbum ‘Rainmaker’ (1980), een even gedateerd als slecht debuut.

Die tweede riep vergelijkingen op met de muziek van Robert Johnson, maar dat kwam meer doordat Mo’ er twee van diens songs op zette dan door sterke muzikale overeenkomsten.

Die zijn er ook nu niet, want

Mo’ is weliswaar een even veelzijdige als bekwame gitarist, maar in ruil voor zijn talent verkocht hij zijn ziel nooit aan de duivel.

In plaats daarvan legt hij die in veel van deze teksten bloot voor wie ze maar horen wil, want de 74-jarige Mo’ onderging een levensreddende openhartoperatie en scheidde na een huwelijk van ongeveer twintig jaar  van zijn vrouw.

Zijn songs zijn muzikaal uiteraard geïnspireerd door blues, maar ook door folk, jazz en soul, al ontbreken deze keer de country-invloeden van zijn vorige twee albums.

Misschien komt dat door zijn teksten, want die horen dit keer tot het singer-songwriter-genre. Hij is daarin afwisselend bedachtzaam, sentimenteel, dankbaar en hoopvol, want hij is hier de fictie ver voorbij.

Veel van die teksten zijn nieuw, maar zijn berustende liefdeslied ‘Living in the Moment’ is al bijna vijftig jaar oud, terwijl ‘Hand It Over’ in een andere versie eerder op zijn ‘Just Like You’ (1996) stond. Doordat die beide op een logische manier deel uitmaken van dit geheel, maakte Mo’ een even autobiografisch als tijdloos album.

****

Eerdere berichten over Keb’ Mo’ vind je in de rubrieken nieuws, concerttips en luisterpalen.

Mijn recensies van zijn ‘Live & Mo’ ’, ‘Suitcase’ en ‘Good To Be’ vind je in de categorie recensies roots.