Category: aangekondigde albums (Page 1 of 5)

Van het toch wat onwaarschijnlijke muzikale duo Carl Carlton en Melanie Wiegmann verschijnt begin 2026 een tweede album.

Dat komt uit op 26 januari.

Van de rootsrocker en de actrice-zangeres, die ook in het dagelijks leven een stel zijn, verscheen eerder al ‘Glory of Love’, een album waarop zij John Prine’s ‘Long Monday’, Jerry Garcia’s ‘Black Muddy River’, John Prine’s ‘Glory of True Love’, Townes Van Zandt’s ‘If I needed You’ en andere songs speelden en zongen.

In die vijftien nummers stond steeds de liefde centraal, maar helaas misten de meeste muzikaal de broodnodige pit om ze boeiend te maken, ook door de soms sterke countryinvloeden.

Als eerste nummer van hun tweede is ‘Just Like You’ inmiddels uit. Dat is een song van de niet erg eenkennige bluesman Keb’Mo’, die daarop ook zelf even meezingt mee. Dat doet hij zo soulvol, dat hij Wiegmann in die regels zo ongeveer wegblaast:

De in 2021 overleden Mike Finnigan speelde door de decennia heem et heel veel groten als Jimi Hendrix, Janis Joplin, Joe Cocker, Etta James, Dave Mason, Crosby, Stills & Nash en soms Young, Buddy Guy, Cher, Leonard Cohen, Kara Grainger, The Manhattan Transfer, Keb’ Mo’, David Coverdale en Bonnie Raitt. Van de laatste was hij jarenlang de vaste toetsenist, net als van Etta James. Ook zat hij in Taj Mahal’s Phantom Blues Band.

Op die manier trad hij zelden op de voorgrond, hoewel zijn Hammond B3 vaak een van de smaakmakers op de achtergrond was.

Hij werkte echter aan een soloalbum toen corona toesloeg en ook de opnamen daarvoor stillegde. Door Finnigan’s dood kwam het niet af, maar J.J. Blair, de geluidstechnicus en producer van de sessies, voltooide die opnamen door er andere muzikanten op mee te laten spelen.

Het persbericht legt die beslissing zo uit: ‘Over Blair’s years in the studio, he got to know and appreciate the multifaceted talents of Mike Finnigan and was determined to record him in such a way as to showcase his artistry. Though delayed by the pandemic and Finnigan’s passing in 2021, Blair pressed on with what would become the Mike Finnigan album, serving a joyful memorial to a font of musical brilliance. Blair notes, “Mike was a legend and a musical treasure – a great artist in his own right, even though he was usually cast in backing roles. Our aim was to shed light on him as a total artist, both as a vocalist and, of course, as an instrumentalist. ‘20 Years of B.B. King’ provides a terrific introduction to his undeniable presence that abides even after he’s been gone all these years”.’

’20 Years of B.B. King’ werd geschreven door Curtis Salgado en Dave Duncan. Finnigan speelt er zijn B3-orgel op en zngt en wordt begeleid door drummer Tony Braunagel, bassist Bob Glaub plus gitaristen Josh Sklair en Joe Bonamassa. James McMillen arrangeerde de blazers.

Het nummer blijkt een dreigende blues met hoofdrollen voor Finnigan’s ingeleefde zang waarin hij knipoogt naar zowel B.B. King als naar diens gitaar Lucille, de bepalende blazers, twee emotionele gitaarsolo’s en Finnigan’s vraag-en-antwoordspel tijdens de tweede:

Van Talk Talk komt het album ‘Spirit of Eden’ opnieuw uit.

Op dat album verwijderden drummer Lee Harris, bassist Paul Webb, zanger, multi-instrumentalist Mark Hollis en producer Tim Friese-Greene zich ver van hun hitdagen, al kondigde die breuk zich op voorganger ‘Colour of Spring’ al zachtjes aan in de lengte van sommige songs, de solo’s en details in de soms ongewone productie.

Het album komt uit op vinyl op 26 februari 2026 en is gemasterd op halve snelheid voor een beter geluid. Paul Harris en Mark Hollis’ zoon Charlie hebben dat samen met producer Matt Colton gedaan.

‘Spirit of Eden’ werd vooral achteraf gezien als een meesterwerk.

In 2021 ging van de Belgische regisseur Gwenaël Breës de documentaire ‘Talk Talk: in a Silent Way’ in première, maar Hollis verbood hem het gebruik van de muziek ervan.

Of de film meer is dan Breës eigen emoties bij het album, valt op basis van deze fragmenten niet te zeggen:

Zanger-pianist Joe Jackson brengt op 10 april 2026 een nieuw album uit.

Dat zal ‘rockmuziek’ bevatten, zo luidt de aankondiging en dat is in Jackson’s geval relevant, want hij liet zich muzikaal nooit in een hokje stoppen.

Hoewel hij de laatste jaren albums uitbracht, dateert zijn laatste album met popmuziek uit 2019. Dat was ‘The Fool’.

‘Hope and Fury’ gaat blijkbaar negen nummers tellen.

Jackson produceerde het samen met Patrick Dillett en nam het op in Berlijn en New York met Graham Maby, al zijn bassist sinds zijn begindagen,  drummer Doug Yowell en gitarist Teddy Kumpel.

Op Facebook omschrijft Jackson zijn nieuwe album als ‘Bicoastal LatinJazzFunkRock’.

de tracklist:

Ex-Zombies-zanger Colin Blunstone brengt op 21 november een box uit met een dubbele live-cd en een dvd, al zijn die ook los van elkaar verkrijgbaar.

Daarop staat in ieder geval een concert dat hij gaf in Londen. Daar deed hij onder meer zijn hele solodebuut uit 1971: ‘One Year’.

Het nieuwe album gaat dan ook ‘One Year and More: Live from Union Chapel’ heten.

Het concert werd op genomen op 21 november 2024, zodat het precies een jaar later uitkomt.

Blunstone had daar toen al drie avonden opgetreden, maar liet het laatste concert vastleggen.

Eerst zong hij een aantal Zombie-successen, een paar solonummers en enkele covers.

Na een pauze zong hij de tien songs van zijn eerste soloplaat in de volgorde waarin ze daarop staan.

Hij werd begeleid door zijn liveband: drummer Steve Rodford, bassist Søren Koch, toetsenist Dave Bainbridge en gitarist Chas Cronk. Ook deed het Q Strings-strijkkwartet mee.

In een filmpje legt Bluntsone het zelf uit:

Lucinda Williams heeft bekend gemaakt dat haar nieuwe album met eigen songs uitkomt op 23 januari 2026.

’World Gone Wrong’ wordt in het persbericht aangekondigd als een ‘a raw and fearless commentary on modern America’ en ‘a pure reflection of our very turbulent times, intense and musically powerful.’ 

Het is dan ook ‘a wake-up call and a battle cry, finding beauty, grit, and grace in a world on edge.’

Het album werd geproduceerd door Williams’ manager en echtgenoot Tom Overby en Ray Kennedy, in wiens studio het werd opgenomen.

Het bevat tien songs: negen daarvan schreef Williams zelf, terwijl ze ook Bob Marley’s ‘So Much Trouble in the World’ opnam.

Norah Jones, Mavis Staples en de countrygetinte singer-songwriter Brittney Spencer doen er ook op mee.

Spencer zingt mee op het titelnummer en in ‘Something’s Gotta Give’,  Staples in ‘So Much Trouble in the World’ zingt en speelt piano op ‘We’ve Come Too Far to Turn Around’.

Inmiddels is het titelnummer uit. Dat gaat over ‘working-class Americans who are struggling in today’s economic and social climate.’

In een live-uitvoering heeft Williams tijdens de soepel voort deinende rocksong schijnbaar nog ondersteuning voor de tekst nodig. Ze kijkt althans voortdurend naar beneden in plaats van naar haar publiek en lijkt dan de tekst te lezen.

Ze zingt onder meer: ‘Come on baby, we gotta be strong/ Dark days are getting long/ Looking for comfort in the song/ Everybody knows the world’s gone wrong.’

Het album ‘The Best of The Band’ komt opnieuw uit. De releasedastum is 12 december as.

Het album is opnieuw gemasterd en komt uit als lp, cd en SHM-cd. De cd en de SHM-cd zijn gemasterd voor het digitale geluid. De Super High Material-cd zou bovendien een helderder en dieper geluid hebben door het gebruik van een polycarbonaat.

Oorspronkelijk kwam het uit op 16 juli 1976, vlak voor hun The Last Waltz-concert in The Winterland Ballroom in San Francisco waarin ze hun geschiedenis en invloeden eerden als gevolg van het feit dat Robertson niet langer deel wilde uitmaken van de groep en ze die dus ophieven.

Ze hadden er toen al een gezamenlijke geschiedenis van zestien jaar optreden en opnemen opzitten, want ze begonnen ooit als The Hawks, de begeleiders van de Canadese zanger-gitarist Ronnie Hawkins, werden daarna de groep van Bob Dylan en begonnen toen pas aan die indrukwekkende carrière onder eigen naam.

Op ‘The Best of The Band’ staan inderdaad klassiekers, maar het reduceert de groep die op “Music from Big Pink’(1968) en ‘The Band’(1969)  de americana eigenhandig uitvond zonder dat te weten tot elf songs en bovendien zijn er inmiddels wel heel veel compilaties te koop, terwijl de oorspronkelijke albums zo ongeveer allemaal op cd uitgekomen zijn met outtakes en alternatieve versies.

de tracklist:

De Amerikaanse songwriter Bobby Charles maakte een naamloos album in 1972, dat hem een grote status bezorgde onder collega-muzikanten, maar niet bij het publiek. Daarop speelden onder anderen Ben Keith, Dr. John en leden van The Band.

Toch schreef hij al in de jaren vijftig nummers die door anderen tot klassiekers werden gemaakt: ‘Later, Alligator’ (Bill Haley and His Comets), ‘(I Don’t Know Why) But I Do’ (Allen Toussaint en Clarence ‘Frogman’ Henry) en ‘Walking to New Orleans’ (Fats Domino).

Hoewel in de jaren negentig nog drie albums van hem uitkwamen, bleef hij liever uit de publiciteit om te schrijven en op te nemen.

Dat deed hij voortdurend, opnieuw met talloze grote namen als gasten: onder anderen Neil Young, Maria Muldaur, Willie Nelson, Delbert McClinton en Sonny Landreth deden met hem mee.

In 2004 kwam van zijn opnamen door de decennia heen een alternatief overzicht uit. ‘The Last Train to Memphis’ werd samengesteld door Charles zelf samen met Jim Bateman en Keith.

Dat album komt binnenkort opnieuw uit: dat gebeurt voor het eerst als lp, terwijl het opnieuw uitkomt als dubbel-cd.

De lp bevat zestien songs en de dubbel-cd net als in 2004 35: