denkende doeners
De ruige residentierockers Rough ’n Tumble zetten op hun vierde album tien songs, net als ze deden op ‘Eyes on the Road’ uit 2024.
De broers Anton en Martin Moesker speelden opnieuw gitaar, piano en orgel en zongen, terwijl ze het album ook produceerden. Drummer Rob Louwers vormt nu de ritmesectie met bassist Arthur Deslandes. Hij speelt in een aantal nummers losjes, wat iets onverwachts aan die nummers toevoegt.
De songs hebben opnieuw ferme wortels in de rock, zoals blijkt in de overdonderende opener, waarin de bandnaam de enige tekst is. Daarmee is die repeterende riff bijna een beginselverklaring. Het plezier is er hoorbaar belangrijker in dan een uitgewerkte melodie en zet daarmee krachtig de toon. Ook ‘Good Time Woman’ heeft de rauwe energie die aan punk grenst. Dat de groep de basistracks opnam in vier dagen, zal zeker aan die spontaniteit hebben bijgedragen.
Toch is de klassieke pop niet ver weg:
in ‘Love At First Sight’ zijn in de opbouw duidelijke referenties naar ‘Needles and Pins’ van de Searchers te horen, terwijl de koortjes de Beatles echoën. Liesbeth Verwiels saxsolo en de sha-la-la-koortjes verwijzen bovendien ook nog naar Bruce Springsteen en zijn E Street Band, terwijl de song desondanks een samenhangend geheel is.
Die cohesie én die muzikale knipogen zitten ook in de andere compacte songs, waarin de vier vermoedelijk het fanatisme evenaren waarmee ze optreden. Opnieuw lijken ook de Rolling Stones een invloed: het repertoire van die groep is het duidelijkst verwerkt in ‘Let’s Shine Tonight’, maar tegelijk toch naar de eigen hand gezet.
Net als op hun vorige zoeken ze in sommige nummers meer het avontuur: het door Martin Moesker geschreven ‘Live Life’, Anton Moeskers ‘Ready to Go’ en de door de broers samen geschreven slotsong ‘Get On Get On’ kennen afwijkende melodieën, waarin behalve intrigerende tempowisselingen ook meer ruimte zit. In dat laatste nummer zit behalve een sitar aan het slot ook bijvoorbeeld dezelfde karakteristieke vervorming als in ‘Ichygoo Park’ van de Faces.
Toch zit de archetypische rocksong de Moeskers, Louwers en Deslandes hoorbaar als gegoten. Dat is geen Italiaans maatpak, maar een leren jack. Die erfenis staat deze muzikale veteranen echter goed.
***1/2
Mijn recensie van ‘Eyes on the Road’ vind je in de rubriek recensies rock.
Andere berichten over Rough ’n Tumble vind je in de categorieën nieuws en concerttips.