Zwarte Vleugels/Sonic Rendezvous
aanzegger
Duffhues nam zijn elf nieuwe songs van zijn elfde album sinds 2001 opnieuw op in mono, zo bewust de mogelijkheden van zijn geluid beperkend.
Dat is staccato en dreigend, vaak op het monomane af, want zijn muziek is ondergeschikt aan zijn sombere teksten. Hij is dan ook niet gauw uitgezongen over de wereld van nu met onderwerpen als de mainstream-cultuur, oorlogshitsers en haatmakelaars, een brandende kathedraal, de eenzaamheid van de stad, de despoten van vandaag en katten: in ’14 (all humans are crazy)’ zijn ze bepalend in een tekst over een verzamelaar van zwarte katten, in
‘The Bell’ figureren ze slechts in een bijrol en in ‘Cat in Box’ lijkt hij hun rechten te laten prevaleren boven die van mensen.
Duffheus blijkt zo opnieuw een moralist die vanuit een zelfgekozen isolement de wereld de maat neemt, en dus de mens, maar niet om daarover alleen minachtend te kunnen lachen. Hij is eerder een
aanzegger van leed die is vervuld van woede en weemoed en die probeert via parabels de weg te wijzen naar hoe het ook kan. Hij zingt hij namelijk niet alleen over de wereld van de machthebbers, maar ook over de condition humaine.
Hij nam zijn nummers solo op en speelde drums, percussie, piano, gitaren, Ierse bouzouki en stomp box. Soms overstemt de muziek zijn zang bijna, want die is vaak overstuurd en compomisloos tot op het pijnlijke af, maar dat onderstreept zijn teksten. Zijn punkverleden klinkt er dan ook in door (‘Warmonger). In die zin lijkt hij ‘This machine kills fascists’ in de praktijk te brengen, de slogan die Pete Seeger ooit op zijn gitaar plakte,
Toch zijn zijn melodieën vaak verzorgd doordat hij er subtiele achtergrondaccenten in verweeft als een ruimte creërende piano die inspeelt tegen de bepalende gitaarriff (’It Has No Face’), huppelende percussie achter zijn loom dreigende gitaar (‘Smart’) en een gitaar die een tegenmelodie speelt (‘Many Lights’).
Zo ranselt Duffhues de wereld weer op een onvoorwaardelijke manier een geweten in woord en muziek.
****
Mijn recensie van ‘Murder Call’ vind je in de categorie recensies roots en die van ‘Warlock enemy’ in recensies blues.
Andere berichten over Duffhues vind je in de rubriek nieuws.