Station House Records/Red Parlor Entertainment RDP 2502
verkeerde routeplanner
Dat het vijfde album van Kara Grainger er kwam, lijkt een wonder: de van oorsprong Australische, maar al jaren vanuit de Verenigde Staten opererende zangeres en slidegitariste zocht er na ‘Living with your Ghost’ (2018) jarenlang naar geld voor de opnamen, maar een publieke financieringscampagne kwam niet echt van de grond: van de beoogde tienduizend dollar doneerden fans uiteindelijk maar twee-derde.
Grainger slaagde er echter in toch producer Lawrence ‘Boo’ Mitchell te interesseren en nam met hem op in zijn Royal-studio’s in Memphis, de stad waar de blues, soul en rock-‘n-roll geboren zouden zijn.
Behalve de gerenommeerde Mitchell deed ook de al even bekende Hi Rhythm-sectie mee: drummer Howard Grimes, bassist Leroy Hodges, organist Charles Hodges, pianist Archie Turner en gitarist Mabon ‘Teenie’ Hodges speelden onder meer mee op albums van Ann Peebles en Al Green, niet toevallig twee van de muzikale helden van Grainger. In vier nummers blazen bovendien Marc Franklin (trompet), Mark Smothers (baritonsax) en Lannie McMillan (tenorsax) mee.
In de negen
onopvallend geproduceerde songs die ze op haar album zette, speelt de blues daardoor een grotere rol dan op veel van haar eerdere, behalve dan op ‘LA Blues’.
Ze schreef er zes songs voor samen met anderen, maar nam ook covers van Tom T. Hall (het titelnummer) , Ann Peebles (‘Love Played a Game’) en The Meters (‘Doodle Loop (World is a Little Bit under the Weather)’) op.
Nog altijd kan Grainger trekken en duwen aan haar woorden, wat een expressief en persoonlijk geluid oplevert. Dat kan ze ook op haar gitaar, al biedt het nogal dwingende ritme van een aantal songs haar daarvoor weinig kans: de maat is daar te bepalend. Hoewel Grainger daarvan het beste maakt (‘Mama Said’), is het resultaat minder eigen dan in haar beste songs. In die nummers paste ze natuurlijk ook haar solo’s aan aan het tempo, wat ze minder evocatief maakt.
In andere nummers resulteert ruimte in de vrijheid die in te vullen, zoals bv. in ‘Same Old River’. Het hoogtepunt daarvan vormt het door haar solo geschreven en dreigende ‘Light Your Fire’, waar de repetitieve melodie haar zang en gitaar alle kans geeft.
De andere songs zijn een verantwoorde mix van uptempo-nummers en medio-temposongs die Charles Hodges en Turner achter Grainger sfeervol maar routineus inkleuren.
Traditioneel sluit Grainer af met een ballad, maar in ‘Lessons’ zetten Mitchell en zij echter behalve een enkele gitaar ook vanaf het begin een viooltrio in. Dat vult de stilte achter haar stem zo effectief, dat de bedoelde emoties er ook achter verdwijnen. Zo lost de lang als een talent geziene Grainger haar belofte deze keer niet in.
***
Eerdere berichten over Kara Grainger vind je in de categorieën nieuws en rootsmuziek op radio, tv en internet.
Mijn recensies van ‘LA Blues’, ‘Shiver and Sigh’ en ‘Living with Your Ghost’ vind je in de rubriek recensies roots.