vier op een rij
De Britse songschrijver en gitarist KB Bayley nam tien songs op voor zijn vierde album.
Zes daarvan schreef hij zelf, maar hij koos ook ‘Everybody’s Got To Learn Sometime’, de hit van The Korgis uit 1980. Dat is een onverwachte verwijzing naar een gelukkige jeugd aan de Engelse oostkust, want de drie andere covers zijn sterk beïnvloed door Amerika, zijn muzikale vaderland: Gretchen Peters’ ‘Love & Texaco’, Patti Griffin’s ‘That Kind of Lonely’ en de honderd jaar oude traditional ‘White House Blues’.
In alle nummers speelt hij op zijn akoestische of elektrische gitaar, lapsteel of dobro, daarmee een sterk melancholieke stemming oproepend achter zijn toch al weemoedige, wat schorre stem. Dat de in 2022 overleden Kelly Joe Phelps een van zijn idolen was, is hoorbaar in zijn door akoestische blues en folk geïnspireerde songs.
Drie van zijn nummers speelt Bayley solo, maar in de andere vroeg hij gitaristen
Alvie Reeves, Johnny Martin of de ook op ‘Little Thunderstorms’ meespelende Dean Parker sfeer aan zijn persoonlijke songs toe te voegen met ruimtelijk gespeelde solo’s. Die zorgen voor diepte in zijn nummers, maar ook voor mysterie, want ze zijn evocatief en onderstrepen zijn woorden in zijn zeer heldere productie zonder die te overstemmen.
Ook Charlie Jones Walter doet dat weer op pedal steel en banjo, terwijl hij, Sarah Carter en de opnieuw aanwezige Claudia Stark soms op de achtergrond meezingen. Gavin Thomas’ harmonica zorgt in een song opnieuw voor een extra laag, terwijl drummer Simon Small en bassist Stuart Wilkinson een enkele keer zorgen voor een onontkoombaar ritme dat het noodlot onderstreept (‘Don’t Let the Train Fall on my Face’).
In die even zangerige als avontuurlijke solo’s achter zijn getokkelde melodieën krijgt Bayley muzikaal antwoord op zijn verhalende zang. Zo trekt hij je vanaf het titelnummer zijn wereld in: hij kruipt al zingend in zijn teksten en wordt zo wie hij bezingt, of dat nu een door de omstandigheden tot moordenaar verworden man is, iemand die vergeefs zijn dromen najaagt of iemand die terugkijkt op een alles verterende liefde.
Dat doet hij met terloopse referenties naar Bob Dylan, Ernest Hemingway, Simon & Garfunkel, Claude Debussy, Scott Williams’ ‘Days of Pearly Spencer’, Leonard Cohen en Seals and Croft, zich zo nog maar eens in de rijke traditie van literatuur en popmuziek plaatsend.
Bayley blijft zo de muziek en de thema’s van zijn albums ‘rivers and rain’, ‘Little Thunderstorms’ en ‘Flatlands ‘, zijn rijke nummers haast fluisterend en voegt daardoor opnieuw een parel toe aan zijn kroon. Wie naar hem luistert, wordt daarvoor eens te meer beloond.
*****
Mijn recensies van Bayley’s ‘rivers and rains’, ‘Little Thunderstorms’ en ‘FLATLANDS’ vind je in de categorie recensies roots en mijn ongetwijfeld vergeefse oproep die dan ook te kopen in de rubriek nieuws.