Category: New Orleans (Page 1 of 14)

Op 26 november wordt in Tipitina’s in New Orleans een benefietconcert georganiseerd. Een gedeelte van de opbrengst is namelijk betsemd voor de New Orleans Musisicans’Clinic.

Tijdens het concert worden twee grootheden uit The City That Care Forgot geëerd: toetsenist Art Neville, die met de funk van The Meters het geluid van de New Orleans-funk bepaalde en daarna een van de vier broer  van de Negille Brothers was en zanger en pianist Eddie Bo. Hij was buiten New Orleans lang niet zo groot als in de stad, maar was zeker een van degenen die de soul en funk uit New Orleans mede bepaalde.

Die avond maken  broer Cyril Neville, neven Ivan en Ian Neville, Deacon John, Jon Cleary, Tony Hall, Stanton Moore en anderen hun opwachting op het podium.

Daarmee komt een gedeelte van de muziekadel van de stand langs, terwijl in de huisband die avond onder anderen George Porter, Jr., David Torkanowsky en Tony Dagradi zitten.

Dat Art Neville al een geroutineerd toetsenist was voor The Meters, bewijst deze avond eens te meer: bij de keuze van zijn songs zal de nadruk liggen op de singles die hij tussen 1956 en 1958 voor Specialty Records maakte.

Eerdere berichten over Art Neville vind je in de rubrieken nieuws, Dossier : ook al dood en New Orleans.

New Orleans is door de UNESCO uitgeroepen tot ‘Creative City of Music’.

Daarmee is de stad een van de ongeveer 350 steden in honderd landen die tot ‘Creative City’ zijn uitverkoren.

Die term is onderverdeeld in zeven soorten: design, film, muziek, ambachten en ‘volkskunst’, literatuur, mediakunst en gastronomie.

New Orleans is gek genoeg pas de tweede Amerikaanse stad in de categorie muziek is. De enige andere stad daarin is wonderlijk genoeg Kansas City, terwijl er nog acht andere Amerikaanse steden in andere categorieën zijn.

Memphis, Detroit, Nashville en Austin ontbreken in het rijtje, om er maar eens een paar te noemen.

De uitverkiezing moet in de eerste plaats een stimulans zijn voor het toerisme, maar daaraan heeft de stad zo op het eerste gezicht geen gebrek…

De Katrina-documentaire ‘The Big Uneasy’ is te zien op internet.

De door ‘Spinal Tap’-acteur, regisseur en producer Harry Shearer gemaakte film duurt een uur en dertig minuten en daarin geeft Shearer The Army Corps of Engineers, Het Amerikaanse equivalent van de Nederlandse Rijkswaterstaat, de schuld van de gigantische overstroming die New Orleans overkwam op 29 augustus 2005.

Shearer woont en gedeelte van het jaar in New Orleans en stelt dat The Army Corps of Engineers fouten maakte bij het uitvoeren van werkzaamheden, daarbij discutabele beslissingen nam en in dat proces verder ook onverschilligheid toonde.

Hij concludeert dat de organisatie de ‘echte daders’ waren die zorgden voor het falen van het dijkenstelsel en dus verantwoordelijk voor de overstromingen.

Hoewel het logisch is partij te kiezen voor de underdog, helemaal als dat gaat om de City That Care Forgot, en de documentaire is gemaakt vanuit een overduidelijke invalshoek, zijn de argumenten uiterst geloofwaardig:

Inmiddels is Maria Muldaur’s eerbetoon aan een van haar heldinnen én haar ontdekster uit.

‘One Hour Mama: the Blues of Victoria Spivey’ is MUldaur’s 45^e album en bevat twaalf songs die Spivey zong en waarvan ze de helft ervan ook zelf schreef.

Van deze songs zette Muldaur er in 2007 al twee op ‘Naughty, Bawdy and Blue’, maar die werden voor dit album geremasterd: het titelnummer en ‘T-B Blues’.

In twee andere nummers doet opnieuw Tuba Skinny mee, de New Orleans-groep waarmee ze in 2020 ‘Let’s Get Happy Together’ opnam, en ook staat er een duet op met Taj Mahal en een met Elvin Bishop.

De inmiddels 81-jarige Muldaur blijkt opnieuw verbluffend goed bij stem en ze zingt Spivey’s teksten vol seksuele toespelingen bovendien vol met de daarvoor essentiële dubbelzinnigheid: 

Tipitina’s is sinds de opening in 1977 misschien wel New Orleans’ beroemdste club, al was het maar doordat hij vernoemd is naar een van de bekendste nummers van Professor Longhair.

Er traden door de jaren heen allerlei groten van binnen en buiten New Orleans op en er werden ook allerlei livealbums opgenomen die elkaar qua titel niet veel ontlopen: ‘Nevillization: Live at Tipitina’s’ van de Neville Brothers, ‘Right Place, Right Time: Live at Tipitina’s’ van Dr. John, maar ook Anders Osborne’s desastreuze, door drugs- of drankgebuik ontspoorde ’Live atTipitina’s’.

Die acts wilden misschien de club eer bewijzen, maar misschien ook profiteren van de repautartie ervan.

Ook New Orleans’ dwarse funkband Galactic nam er een album op: ‘We Love ‘Em Tonight: Live at Tipitina’s‘, maar de betrokkenheid van die groep gaat veel verder dan dat.

De groep kocht Tipitina’s in 2018, toen het op de rand van een faillissement stond: de leden van Galactic kwamen daarachter, toen ze niet werden betaald voor een optreden en hun bleek dat datzelfde allerlei anderen was overkomen.

Dat daardoor allerlei groepen er niet wilden of mochten optreden van hun platenlabels, verergerde de zaak dan nog.

Billboard schrijft uitgebreid over die hele geschiedenis, maar dat artikel zit achter een betaalmuur en dat is even spijtig als begrijpelijk.

Gelukkig vat Offbeat, het fameuze tijdschrift over New Orleans- muziek en meer, die geschiedenis overzichtelijk samen:

Maria Muldaur brengt op 18 juni as. een nieuw album uit.

Net als op haar vorige albums stelt ze daarop een van de zangeressen centraal die haar leven vorm gaven.

Victoria Spivey was niet alleen een blueszangeres met uitgesproken teksten, ze had ook in de jaren zestig een platenlabel dat een jugband onder contract nam.

Op voorspraak van Spivey werd Muldaur daar lid van, want zoals Muldaur vertelt in de liner notes van  haar album ‘Naughty, Bawdy & Blue’ uit 2007, zei Spivey tegen die groep: ‘You boys play real good, but y’all need some sex appeal up there – Why don’t you get that little gal I’ve seen singing and playing the fiddle and ask her to join’(Hey, it was way before women’s lib!).’

Vervolgens wijdde Spivey Muldaur in in de blues en zo kwam van het een het ander.

Dat resulteert nu in ‘One Hour Mama – the blues of Victoria Spivey’.

Daarop speelt de New Orleans-band Tuba Skinny opnieuw mee op een aantal nummers, maar ook Taj Mahal en Elvin Bishop: