Category: columns (Page 1 of 5)

Naar Trixie Whitley’s Fourth Corner verlangde ik en de omweg was maar klein. Ik kon haar dan meteen draaien, op weg naar huis. De kronkelweg door het bos en langs de duinen zou ik nemen: het moest tenslotte een plaat vol herfst zijn.

Het eerste wat ik zag, waren haar krullen. Ze stond voorovergebogen bij de glasbak in de schemering en ik aarzelde wel vijf passen: mijn hoofd wilde het niet, maar mijn hart wist het al.

Ze reageerde uitbundig: Lang niet gezien, wat een toeval, je komt hier af en toe nog, hè? Als vanouds manoeuvreerde ze zich zonder aarzeling dichterbij tot ze bijna tastbaar werd: een en al lach, stralende blik en nog altijd dat lange, slanke lijf.

Ja, ze waren uit elkaar, de spanning was er al een tijd vanaf geweest en als je elkaar niet meer gelukkig maakt, maak je elkaar maar ongelukkig. Hij bleef de vader van haar zoon, hún zoon, vanzelf. Zij waren tenslotte elkaars eerste liefde, vanaf hun achttiende, vanaf hun jeugd eigenlijk, dat was misschien het probleem wel. Ze had hem best veel vrijheid gegeven, maar als hij onderweg was en zij zat ondertussen op de bank een goede moeder te zijn, dat schoot niet op, toch?

Intussen woonde hij weer in het centrum, dat wilde hij altijd al en zij woonde nog in hun huis. Ze waren allebei alweer een liefde verder. Ja hoor, ze was gelukkig. Je moet tenslotte voort. Echt waar, kijk me maar niet zo aan, het is alweer twee jaar, toch?         

Ik mompelde maar, dat ik probeerde te peilen wat ze zei. Gelukkig stelde ze mij geen enkele vraag.

Trixie stopte ik pas in de cd-speler nadat ik had getankt. Met haar op repeat kon ik het op de cruise control wel een uur of zes gedachteloos uithouden op de snelweg. Ik kon niet naar huis vanavond: ik zou haar ademen in mijn dromen. 

gepubliceerd in Heaven 84, mei-juni 2013

In ‘Are You Ready For The Country?’ (Harvest, 1972) roept Neil Young met de Stray Gators een duister platteland op: eerst links zijn en dan rechts is geen misdaad, de priester zegt dat God zijn kant staat, maar de beul vertelt hem even later dat het tijd is om te sterven.

Zag Young hier in een visioen vol gedraai en besluiteloosheid misschien Wopke Hoekstra of zijn partijgenoot annex CDA-collega Piet Adema en Johan Remkes al voor zich?

Eerdere berichten over Neil Young vind je in de categorie Nieuws, inclusief een oordeel over ‘Barn’ in Neil Young: opvolger ‘Barn’ al gepland…

De recensie van ‘Colorado’ vind je in de categorie Recensies rock en die van ‘Homegrown’ dan weer in Recensies singer-songwriter.

In het nieuwe nummer van Heaven, nummer 2 maart-april, is de rubriek ‘De 10’ vanwege de Olympische Winterspelen gewijd aan songs die op een of andere manier iets met China te maken hebben, of dat nu vreemde eend ‘De Chinees doet veel meer met vlees’ is uit 1969 van De Butlers of het porselein dat Tori Amos in 1992 bezong op ‘Little Earthquakes’.

Die song zat in 2019 al een keer in ‘De rode draad’ over China in Kippenvel 581 van 12 maart, samen met ‘Chinese Worksongs’ van het gelijknamige album Little Feat én Joni Mitchell’s ‘Chinese Cafe (Unchained Melody)’ en Lowell George’s ‘China White’, een solonummer van het na zijn dood verschenen Little Feat-album ‘Hoy-hoy’.

Mijn korte columns over die twee laatste songs hadden prima in die aflevering van ‘De 10’ gepast:

Nee, kaal was Professor Longhair niet, de pianist die New Orleans in de jaren vijftig infecteerde met Caraïbische invloeden. In de jaren zestig vergaten ze Henry Roeland Byrd, volgens Allen Toussaint de ‘Bach of rock’. Hij werd uiteindelijk teruggevonden als magazijnbediende in een platenzaak, hoe ironisch.

In 1979 nam hij zijn comeback ‘Crawfish Fiesta’ op en zette daarop ook een versie van ‘Bald Head’, zijn eerste hit: een flinterdunne tekst over een vrouw zonder haar, maar wél een feestelijk swingend nummer.

geschreven voor ‘de tien’: Coiffure van Heaven 132/no. 3 mei-juni 2021

Natuurlijk is gospel het aangewezen genre voor de opstanding, maar de man die zich net als de baron Van Münchhausen aan zijn haren uit het moeras van de vergetelheid trok, is David Crosby.

Vanaf 2014 maakte deze tot dan toch vooral afgeschreven walrus snel achtereen vier even grillige als prachtige soloalbums waarop hij het door hem geijkte genre van de folkjazz trouw blijft én vernieuwt. Niet alleen overtreffen ze zijn oude werk moeiteloos, ook is nummer vijf onderweg!