Category: recensies singer-songwriter (Page 1 of 20)

Last Night from Glasgow/Stereogram Recordings

www.xantyler.com

www.dustystray.com

fluisterhard

De Schotse singer-songwriter Xan Tyler en haar Amsterdams-Amerikaanse collega Dusty Stray namen tien songs op voor hun eerste gezamenlijke album, onder de indruk als zij waren van elkaars werk.

Dat deden zij ieder in hun eigen woonplaats: Tyler speelde in Glasgow gitaar, ukelele, melodica en shruti, een Indiaas harmonium, en Stray in Amsterdam gitaar, banjo, harmonica, viool, toetsen en percussie. Alleen in het uptempo ‘The End of a New Beginning’ speelde Adam Scott mee op bas.

In deze nummers weerklinken dan ook duidelijk Tyler’s solodebuut ‘Holding up Half the Sky’ en de zes albums die Jonathan Brown al maakte onder de naam Dusty Stray met als meest recente ‘Fire Place’.

Ze delen namelijk een muzikale voorliefde voor ballads met invloeden uit folk, pop en roots, Die versmolten zij in

www.harryhendriks.com

jazzeker!

Zanger-gitarist Harry Hendriks nam twaalf eigen nummers op voor zijn derde  soloalbum. Elf daarvan schreef hij alleen en ‘Kamer in mijn hoofd’ samen met B. van Opstal.

Hij speelde zelf opnieuw elektrische en akoestische gitaren én ukelele en nam ze op met drummer Arthur Lijten, bassist Eric Coenen, pianist-organist Mike Roelofs, saxofonist Daniël Daemen, trompettist en bugelspeler Jeroen Doomerik plus zangeres Lotte Slangen, terwijl percussionist Martin Verdonk zorgde voor extra Zuid-Amerikaanse accenten in ‘Ze zeggen zo vaak’.

Lijten,  Roelofs, Coenen, Daemen en Slangen hoorden ook tot zijn begeleiders op voorganger ‘Zondagskind’, terwijl de eerste twee er ook al bij waren op zijn Engelstalige solodebuut ‘About Time’. Dat verklaart misschien het ogenschijnlijk speelse gemak waarmee deze muzikanten Hendriks altijd dienend begeleiden, maar ook met inspiratie en intelligentie.

Op die twee vorige albums stonden al door jazz beïnvloede songs, maar die invloed is op dit album in bijna alle nummers te horen, al houdt Hendriks ook nu een voorkeur voor mooi lopende ballads en medio-temposongs. Weer zijn soms opnieuw Zuid-Amerikaanse invloeden te horen: behalve in ‘Ze zeggen zo vaak’ klinken die ook door in ‘Schemeren’.

Hendriks soleert overigens

Fliprecords 8 271018 025794

iedeejologies verantwoort

Dit dubbelalbum is de afsluiting van de tournee die Flip Noorman en zijn Noormannen maakten door Nederland met de voorstelling ‘Animal Farm’, uiteraard een adaptatie van de gelijknamige dystopische toekomstroman van George Orwell. Die schreef de Engelse auteur tijdens de Tweede Wereldoorlog als parabel over de in zijn ogen ontaarde Russische revolutie en het boek kwam uit in de zomer van 1945, net na WO II, na door veel uitgeverijen geweigerd te zijn uit angst de toenmalige oorlogsbondgenoot te kwetsen.

De zingende, maar ook gitaar en piano spelende Noorman zette op de eerste cd veertien in de studio opgenomen nummers en op de tweede de liveversies ervan met verbindende introducties en monologen zoals die te horen waren in een tachtig minuten durende voorstelling op 1 december 2024 in De Kleine Komedie in Amsterdam. Hij liet zijn dubbelalbum treffend somber illustreren door Victor Meijer en het geheel vormgeven door zijn vaste vormgever Daniël van Nes. Daarbij moet Noorman als voorbeeld Tom Waits’ album ‘Bad as Me’ hebben gehad, want net als dat album zijn de cd’s verpakt in een mooi verzorgd, gebonden boekje.

Die vormgeving sluit qua sfeer al goed aan bij de pessimistische thematiek van de door Noorman geschreven teksten. De muziek die hij in veel gevallen schreef met drummer-percussionist Joost Wesseling, bassist-gitarist Jorn ten Hoopen, toetsenist-harmonicaspeler Thierry Castel en violiste-mondharmonicaspeelster-zangeres Vera de Bie

Inside Recordings/Sony Music

mooi oud

Singer-songwriter Jackson Browne maakte in zijn meer dan vijftig jaar durende loopbaan vooral een aantal klassieke albums aan het begin daarvan. Daarop keerde hij zijn hart binnenstebuiten over liefdesverdriet, culminerend in songs over de zelfdoding van zijn vrouw (‘Sleep’s Dark and Silent Gate’ en Here Come those Tears again’). In die periode leefden zijn fans niet alleen met hem mee, ze groeiden ook met hem mee, al was en is het effect van suïcide ook voor de grootste liefhebbers van zijn nummers niet voor te stellen.

Dat was makkelijker bij het leven van een popster op een eindeloos lijkende tournee, zoals Browne dat beschreef en bezong op zijn ‘Running on Empty’, thematisch en tekstueel een van zijn meesterwerken. Het schetste een beeld van verlangen, verveling en verslaving, maar gaf ondanks de autobiografische inkijkjes toch een behoorlijk geromantiseerd beeld waarmee het makkelijk was je te identificeren zonder zo’n leven te hoeven leiden.

Het was ook muzikaal een vernieuwend livealbum, doordat veel songs door hem en zijn muzikanten niet op het podium werden opgenomen, maar in de toerbus, op een hotelkamer en of tijdens soundchecks.

Daarna bracht Browne in de tweede helft van zijn carrière nog meerdere livealbums uit, maar die met een groep achter zich zijn behalve zeldzaam ook om een of meerdere redenen afwijkend: het door hem en meestergitarist David Lindley in 2010 uitgebrachte ‘Love is Strange – en vivo con Tino’ was niet alleen akoestisch, de twee namen het ook op tijdens een Spaanse tournee met muzikanten uit dat land als begeleiders, Bovendien kwam ook pas vier jaar na de tournee op de markt.

Iets dergelijks geldt voor dit album: oorspronkelijk in Japan uitgebracht in 2017, is het een samenvatting van nummers die Browne en zijn band in 2015 speelden tijdens Japanse concerten en Osaka en Hiroshima, terwijl het pas een paar maanden geleden in Europa op de markt is gebracht.

Browne deed die concerten met zijn vaste begeleiders:

Metropolitan Groove Merchants

MGOLD002CD

té zonnig

Op hun tweede groepsalbum als Minor Gold zetten Tracy McNeil en Dan Parsons tien songs, die ze opnamen met drummer Austin Beede en producer Dan Horne. Hij speelde ook percussie, bas en pedal steel en had  zo dus een grote invloed op het geluid  van het duo, dat zich op hun naamloze debuut in 2024 liet kennen als songschrijvers die roots en pop naadloos mixten.

Dat talent hebben ze nog steeds: opnieuw spelen McNeil en Parsons akoestische gitaren en zingen ze samen op met hun stemmen dicht tegen elkaar aan, al zijn er nummers waarin Parsons de lead zingt en McNeil alleen in de koortjes te horen is. Hij speelde in het titelnummer ook elektrische gitaar en Fender Rhodes.

Alle tien de door hen samen geschreven songs hebben even melodieuze als zich makkelijk in het geheugen nestelende melodieën. De muziek dient daarbij opnieuw terecht de zang, maar zit vol details die er diepte aan geven.

Net als op hun debuut zit in hun nummers een combinatie van luchtigheid en loerend leed. Soms bezingen Parsons en McNeil dat verdriet ook, maar in andere songs klinkt die tegenstelling eerder door in de melodie of de instrumentkeuze dan in de tekst.

Zo blijft ‘Pretty Peggy’ ondanks Peggy’s onbereikbaarheid

www.chrissyjohnson.com

overtuigende comeback

Op haar tweede album zette de Amerikaanse singer-songwriter Chrissie Johnson twaalf songs, die net als die op haar debuut ‘Arms of July’ bijna tien jaar geleden werden geproduceerd door de uit Chicago afkomstige singer-songwriter Steve Dawson. Hij schreef ook mee aan drie van haar nummers en speelde drums, bas, elektrische gitaar en orgel. Johnson speelde akoestische gitaar en zong, terwijl blazersarrangeur saxofoon Chris Greene speelde in ‘Strange Fire’ en ‘Anything’. In die laatste song deed ook trompettist John Moore jr. mee.

Haar nummers lopen uiteen van intieme, akoestische ballads via heldere uptempo-rockers tot de twee door blazers bepaalde songs. Daarbij zijn naast Johnson’s stem Dawson’s evocatieve gitaarsolo’s bepalend voor de sfeer in haar vaak melancholieke songs.

Stilistisch is dit album dan ook een achtbaan, maar

Jullian Records

JR41

www.bendelacour,com

onevenwichtig begrafenisboeket

Van de Amerikaanse singer-songwriter Ben de La Cour verscheen in 2023 ‘Sweet Anhedonia’. Dat vijfde album werd geproduceerd door Jim White, de singer-songwriter die van af zijn debuut ‘(The Mysterious Tale of how I Shouted) Wrong-eyed Jesus!’ een grote reputatie opbouwde. De la Cour’s geluid klonk daarop even sfeervol als schatplichtig aan White, want die onderstreepte met veel ruimte en sfeer de weemoed die De la Cour’s nummers kenmerkte.

Het geluid van een aantal van deze elf nieuwe songs is wel heel anders dan dat van die voorganger: zo wordt opener ‘I Must Be Lonely’ bepaald door kille, door de stilte dwalende synthesizers, een even krakend als kunstmatig ritme en de echo op De la Cour’s falset. Het nummer lijkt daarmee zozeer op Untrafox’ ‘Vienna’, dat het bijna onmogelijk is, dat hij dat niet kent.

In het daaropvolgende ‘The Devil Went to Silver Lake’ heerst een heel andere, maar even afwijkende stemming, want daarin domineren dreunende drums en Billy Contreras’ felle fiddle, terwijl in de tekst de fiddelaar Charlie Daniels figureert en dus ook zijn ‘signature song’ ‘The Devil went Down to Georgia’.

De la Cour verschiet ook in de nummers daarna regelmatig van muzikale kleur:

Know Howe Music & Bassline Music

1 99066 17911 6

www.alicehowe.com

www.freebomusic.com

alive and kicking

De Amerikaanse singer-songwriter Alice Howe trok de aandacht van veteraan Freebo met de vijf songs van haar debuut-EP ‘You Have Been Away So Long’(2017).

De onder meer door zijn werk bij Bonnie Raitt beroemde bassist die zich transformeerde tot singer-songwriter nam haar onder zijn vleugels op haar debuut ‘Visions’ (2019) en de opvolger ‘Circumstance’(2023): hij schreef mee aan nummers, speelde bas, zong de koortjes mee en produceerde de albums. Ook gingen ze samen op tournee door Europa en de VS.

Inmiddels verscheen van een optreden tijdens zo’n Amerikaanse tournee een live-album met veertien songs die ze opnamen tijdens een concert in de Rainshadow Recording Studio in Port Townsend in de staat Washington.

Daarop speelden ze allebei akoestische gitaar én bas, waarbij de klank van Freebo’s fretloze onmiskenbaar is. Ook zingen ze afwisselend de lead en de koortjes zingen met evenveel enthousiasme als overtuiging.

De setlist is dan ook een combinatie van de drie albums van Howe en die van Freebo’s vier soloalbums sinds 1999, terwijl ze ook drie songs spelen die duidelijk maken dat de wortels van  Freebo én die van Howe in de jaren zeventig liggen:

Not Pop Records

1 95269 35581 4

https://arlanfeilesmusic.com

tijdloze elegie

Arlan Feiles’ negende album bevat slechts negen songs: acht van hemzelf en een cover van Leonard Cohen’s ‘Story of Isaac’. Die past naadloos tussen de andere nummers, want op dit thematische album stelt Feiles grote vragen over zijn joodse afkomst, antisemitisme en de inval van Israel in de Gazastrook. Dat doet hij in een muzikale mix van singer-songwriter, roots, folk en klezmer, maar hij bouwt in zijn songs steeds veel ruimte in.

Feiles speelt zelf contrabas, akoestische en Weissenborn-gitaar, piano en orgel. Daarnaast speelt Brad Gunyon op twee nummers drums en David Mansfield in drie songs mandoline, die hij een keer combineert met viool en een keer met Weissenborn-gitaar. Carmen Sciafani speelt eenmaal slidegitaar en verder zijn er alleen in twee songs achtergrondzangers en achtergrondzangeressen te horen: in ‘Oh, St. Louis’ Layonne Holmes en in ‘Ceasefire’ Tessa, Layla en Noah Feiles.

Zijn nummers zijn door de combinatie van genres Europees getint en ademen de sfeer van klaagzangen met hun kale maar indringende geluid en vaak repetitieve muziek.

Die elementen zorgen voor veel nadruk op zijn teksten, ook door zijn naar voren gemixte zang. Nog meer dan op albums als ‘Blame Me’ en ‘What Kind of World’ verweeft Feiles in zijn teksten namelijk het persoonlijke met het politieke, want hij worstelt hoorbaar met de contradictie tussen zijn afkomst en de politieke realiteit van vandaag: zijn voorouders kwamen uit Europa naar de nieuwe wereld, maar die bestemming heeft hem in de steek gelaten.

In zijn songs lijkt hij de geschiedenis van zijn familie min of meer chronologisch te bezingen:

Sonic Records 2 02494

www.stubbyfingers.ca

ingehouden emotie

Op zijn elfde studioalbum zette de Canadese zanger-gitarist Matt Andersen negen vaak door hem met anderen geschreven songs en een cover van JJ Cale’s klassieker ‘Magnolia’.

Hij nam ze op met drummer en producer Joshua Van Tassel, contrabassist Kyle Cunjak, akoestisch gitarist Afie Jurvanen, toetsenist Aaron Comeau en akoestisch en steelgitariste Christine Bougie, terwijl hij zelf ook akoestische gitaar speelde en zong. Cunjak, Comeau en Jurvanen zongen ook de achtergrondkoortjes.

Andersen wisselt op zijn albums al sinds zijn debuut akoestische nummers af met elektrische en deed dat ook zeer succesvol op voorganger ‘And the Big Bottle of Joy’, maar hij koos op aandringen van Van Tassel deze keer voor een consequent akoestische benadering.

Dat levert veel ballads op die singer-songwriter combineren met Andersen’s traditionele vleugje