elke dinsdagavond van 20:00 - 22:00 op RTV Katwijk op 106.8FM en via deze site


Uitzending gemist

Category: Recensies singer-songwriter (Page 1 of 15)

‘Levensdrift’- Rick Treffers

Skipping Records SKIPCD762

bekentenis

Minder dan een jaar na zijn elfde album ‘Looking for a Place to Stay’ bracht singer-songwriter Rick Treffers zijn derde Nederlandstalige album uit, al dateren ‘Het heeft niets met jou te maken’ en ‘Prettige vooruitzichten’ alweer uit 2007 en 2010.

De tien songs ervoor dienden zich tijdens het afronden van die Engelstalige voorganger achter elkaar aan en hij nam ze op met Theo Sieben, die niet alleen slidegitaar, mandoline, banjo en bas speelde, maar ook traporgel. Bovendien voegde hij samples toe aan de nummers, terwijl Treffers gitaar speelde en incidenteel piano, orgel, synthesizer en bas. Daryl-Ann’s Jelle Paulusma speelde dan weer mee op ‘Waslijst’.

Muzikaal zijn deze nummers verstilder dan de gelaagde popsongs op ‘Looking for a Place to Stay’. Ze zijn niet alleen muzikaal onderling verwant, ook hun thematiek overlapt:

Treffers maakt de balans op van zijn leven en kijkt vooruit, al heerst daar leegte, terwijl hij onmachtig verlangt naar een  nieuwe liefde.

De thema’s van deze nummers en die van zijn vorige album houden zo ook verband: vanachter de vaak gelaagde popmelodieën van die voorganger liet Treffers zich in de teksten  ook al kennen als een bedachtzame eenling die uit zijn isolement wil breken, maar niet goed weet hoe.

In deze nieuwe songs springt Treffers’ wanhoop meer in het oor, want door de ingetogen, dromerige sound ligt zijn stem veel meer bovenop de muziek. Bovendien zijn er in de muziek ook dissonanten te horen die zijn melancholieke zang subtiel onderstrepen.

Zo laat Treffers zich kennen als een romanticus die zijns ondanks schoonheid wringt uit pijn pijn.

***1/2

Andere berichten over Treffers vind je in de categorie Nieuws, Popmuziek op radio, tv en internet, Kippenvel’s Live-optredens en Concerttips.

De recensies van ‘Het Heeft Niets Met Jou te maken’ en ‘Prettige vooruitzichten’ vind je in de categorie Recensies singer-songwriter, die van ‘Looking for  a place to stay’ in Recensies pop en die van het album ‘Period’ van Treffers’ band Mist in recensies rock.

Een recensie van zijn roman ‘Ik wou dat ik jouw leven had’ vind je vanzelfsprekend in de categorie Muziekboeken.

Gretchen Peters – The Show – live from the UK

Proper Records PRCD163

afsluiting

Singer-songwriter Gretchen Peters zette achttien nummers op dit live-album, opgenomen tijdens haar Britse tournee in 2019. Het is haar afscheid van het maken van grote tournees, want recent maakte ze bekend daarmee te stoppen.

Ze zijn onderverdeeld in twee soorten: tien met haar vaste livebegeleiders bassist Conor McCreanor en gitarist Colm McClean en natuurlijk met pianist-echtgenoot Barry Walsh plus het Southern Fried String Quartet en acht zonder violisten Seonaid Aitken en Amira Bedrush-McDonald, altvioliste Sarah Leonard en celliste Alice Allen, al spelen Aitken en Allen ieder wel een solo in een van die nummers.

De rol van de strijkers is daarmee op de eerste schijf veel groter dan op Peters’ studio-albums. Dat pakt goed uit als hun rol ondersteunend is:

Continue reading

Janis Ian – The Light at the end of the Line

Rude Girl Records RGR101

onverwachte toegift.

De twaalf songs op singer-songwriter Janis Ian’s laatste album vormen het sluitstuk van de derde fase van een carrière van 55 jaar. Ian was eerst een maatschappelijk betrokken wonderkind, evolueerde tot introspectieve singer-songwriter, verdwaalde muzikaal en verkoos een daaropvolgende stilte van tien jaar.

Vanaf ‘Breaking silence’ (1993) ging ze echter opnieuw geen thema uit de weg, of het het huiselijk geweld was waaraan haar ex-man haar blootstelde, haar coming-out als lesbische vrouw, discriminatie, armoede of de politieke koers van de VS. Dat doet ze na vijftien jaar geen album meer te hebben gemaakt opnieuw in meestal zeer bescheiden geïnstrumenteerde nummers, waarin ze persoonlijke verhalen vertelt van waarachter die thema’s je tegemoet grijnzen.

Die songs zijn de beste:

Continue reading

Tom Mank and Sera Smolen – ‘Like a Raindrop on a Feather’

198002040923

www.tommank.net

stemmige herfstkleuren.

Zo’n anderhalf jaar na hun achtste album ‘We still Know How to Love’ brengen zanger-gitarist Tom Mank en celliste Sera Smolen een ep uit met vijf songs van Mank en een instrumental van Smolen.

Vanaf opener ‘Surrounded by Strangers’ overheerst de Manks weemoedige stem, terwijl Smolen daaromheen speelt als een ongehoorzame schaduw: ze versterkt met haar cello zijn teksten door haar suggestieve, vaak lyrische spel.

Mank zingt vaak parlando over wat voorbij is met zijn wat schorre stem vol heimwee: een concert in de regen, een Parijse boulevard of een vlucht om lief te kunnen hebben.

In die impressionistische teksten is Mank vaak op reis, terwijl Parijs ook op dit album terugkeert in twee van de songs: de stad is voor Mank in figuurlijk opzicht een bestemming. Ook refereert hij weer aan Amsterdam.

Opnieuw speelde Rich DePaolo in vier songs gitaar, bas en toetsen, terwijl hij de ep ook weer produceerde. Met

de heldere klank van zijn gitaren zorgt hij voor een contrast met Manks stem en Smolen cello, waardoor het geluid dieper en rijker wordt, terwijl drummer Bill King  opnieuw de ritmische basis legt.  

Continue reading

Liseth -Kites and Traffic Lights

rootsy kwaliteitspop.

Singer-songwriter Liseth Horsten ging in 2014 naar de VS om daar de vijf songs van haar tweede ep op te nemen met gitarist Michael Roe en bassist Mark Harmon, die samen in The Lost Dogs en de 77s zaten.

Ze was toen al een gelouterde muzikante, met een verleden als bassiste in een rockband, halve-finaliste in de Grote Prijs van Nederland en een afgeronde studie aan de Rockacademie in Tilburg en dat is deze songs te horen ook: Horsten heeft een groot gevoel voor natuurlijk vloeiende, door pop beïnvloede melodieën.

Van die songs nam ze ‘I Just Like Having You Around’ ook al op in de jaren negentig, maar dat nummer heeft hier met vier destijds nieuwe zijn definitieve vorm gevonden: samen met Roe en Harmon creëerde ze even afgeronde als gelaagde nummers in een combinatie van pop en singer-songwriter.

In haar melancholieke songs staan in de intieme en open productie naast klaterende gitaren haar teksten centraal:

Horsten zingt over de grote liefde, jezelf terugvinden door zelfreflectie, een bijzondere vriendschap, het verlangen naar een band met God, maar er tegelijkertijd bang voor zijn en het ondanks alles tóch voorbijgaan van een liefde.

Continue reading

The Matthews Baartmans Consipracy – [distant chatter] en [close call]

twee-eenheid.

Tijdens de lockdown sloegen Iain Matthews en BJ Baartmans de handen ineen voor de Matthews Baartmans Conspiracy. De activiteiten van de Matthews Southern Comfort, waar Baartmans samen met gitarist Eric Devries en toetsenist Bart de Win ook al jaren deel van uitmaakt, waren immers abrupt tot stilstand gekomen. De inspiratie van de twee liet zich echter niet stoppen, want zanger-gitarist Matthews schreef de teksten voor de tien songs op [distant chatter] en vijf songs van de erbij horende ep [close call], terwijl Baartmans bijna voor alle songs de muziek schreef.

Matthews’ teksten vormen een impressionistisch dagboek.

Continue reading

David Crosby – ‘If I Could Only Remember My Name -50th Anniversary Expanded Edition’

 

Atlantic/Rhino 603497843398

 

nog altijd actieve herinneringen

 

De onafzienbare reeks rereleases omdat een album vijftig jaar geleden uitkwam wordt ongetwijfeld ook ingegeven doordat platenlabels de fans van allerlei grote acts graag een fors bedrag uit de zak kloppen: de prijsstelling van veel van die uitgaven alleen zijn daar al het overtuigende het bewijs van.

De vraag is altijd of die extra nummers, outtakes, alternatieve versies en studiogebabbel op eigen benen kunnen staan of alleen iets toevoegen voor de vele overtuigde fans die denken ook niet zonder de stevig gepromote nieuwe versie te kunnen.

Bij de heruitgave van David Crosby’s even introverte als grillige solodebuut ‘If I Could Only Remember My Name’ uit 1971 is die vraag snel beantwoord: Continue reading

‘Places and traces’ – Thomas Lina

www.thomaslina.nl

 

persoonlijk reisjournaal.

Zanger-toetsenist Thomas Lina was ooit toetsenist van Rosemary’s Sons, de groep die indruk maakte met melodieuze en gelaagde pop op ‘St Eleanor’s Park’ en ‘Home Sweet Home’.

Na het uiteengaan van die band bracht hij in 2016 solo al ‘The Painter’ uit en in 2019 ‘The Late Night Show’.

Zijn vijf composities op zijn nieuwe zijn muzikaal een logisch vervolg op die van de twee vorige, want ze combineren weer Continue reading

Ellen Shae – Caged bird

www.ellenshae.com

songbird

Voor de negen songs van haar derde album ging de Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae in zee met de Amerikaanse singer-songwriter Rich DePaolo. Hij produceerde veel lokale acts in Ithaca, New York en maakte in 2003 en 2018 ook twee even prachtig gelaagde als intense soloalbums.

Door hun samenwerking ontstaat de wrange tegenstelling tussen Shae’s introspectieve teksten en zijn rijke geluid: Shae is somberder dan ooit, terwijl DePaolo met zijn bassen, gitaren, mandoline, banjo en toetsen vooral diepte en sfeer inbrengt. Daaraan draagt zijn vaste drummer Bill King veel bij, terwijl DePaolo ook nieuwe gastmuzikanten als saxofonist Mark Karlsen, bassist Doug Robinson en violist Maz Buckholtz onderdeel maakte van het ruimtelijke, organische geluid, net als Shae’s oude vrienden: harmonicaspeler Gait Klein Kromhof en celliste Sera Smolen.

Dat geluid contrasteert met de Continue reading

The tango bar – Greg Copeland

Paraply 034

verslavend verlangen.

Van een carrière kun je in het geval van de inmiddels 74-jarige singer-songwriter Greg Copeland nauwelijks spreken: zijn debuut ‘Revenge will come’ kreeg in 1982 zeer goede kritieken, maar kreeg ondanks de rol van schoolvriend Jackson Browne geen steun van zijn label, waarna de ook als advocaat werkzame Copeland 26 jaar in de anonimiteit verdween.

In 2008 verscheen dan het goede, door country beïnvloede album ‘Diana and James’ met gitarist Greg Leisz als producer en Browne als ‘executive producer’ en recent kwam Copeland’s derde album uit.

Daarop zijn Leisz en Val McCallum de bepalende gitaristen en doet multi-instrumentalist Tyler Chester de dienende productie, maar heeft Copeland de touwtjes strak in handen. Anders is het onbegrijpelijk dat hij Continue reading

« Older posts