Category: Dossier Ook al dood….. (Page 1 of 28)

De Engelse saxofonist Dick Parry is op vrijdag 22 mei overleden. Hij was 83 jaar.

Parry is misschien niet wereldberoemd, maar zijn saxsolo’s zijn dat wel: hij speelde die bijvoorbeeld in Pink Floyd’s  ‘Money’ en ‘Shine On You Crazy Diamond’.

David Gilmour maakte Parry’s overlijden bekend op de sociale media: ‘My dear friend Dick Parry died this morning. Since I was seventeen, I have played in bands with Dick on saxophone, including Pink Floyd.

His feel and tone make his saxophone playing unmistakable, a signature of enormous beauty that is known to millions and is such a big part of songs such as ‘Shine On You Crazy Diamond,’ ‘Wish You Were Here,’ ‘Us and Them’ and ‘Money’.’

Parry trad ook gedurende twee periodes op met Pink Floyd: van 1973 tot en met 1977 en in 1994. Niet alleen werkte hij toen mee aan ‘The Division Bell’, maar hij ging daarna ook mee op de tournee die daarop volgde en dus ook te horen op Pink Floyd’s livealbum ‘Pulse ‘. Ook was hij erbij in 2005 tijdens het Live 8-liefdadigheidscocnert

Gilmour voegde naar nog aan toe: ‘He played in the last band I had that included Rick Wright for the On an Island Tour and at Live 8 with Pink Floyd.’

Parry toerde ook met The Who en was ook te horen op albums van de Bonzo Dog Doo-Dah Band, The Who-bassist John Entwistle, de Ierse bluesgitarist Rory Gallagher en bluesman Lightnin’ Slim, maar is toch vooral een icoon geworden door zijn bepalende solo’s voor Pink Floyd.

Eerder nieuws over Pink Floyd vind je in de categorie nieuws.

Dennis Locorriere is op zaterdag 16 mei overleden aan de gevolgen van nierfalen. Hij was 76 jaar oud.

Locorriere was een van de oprichters van Dr. Hook and the Medicine Show en de gitarist van die groep.

Locorriere richtte Dr. Hook and the Medicine Show op in 1969 en was aanvankelijk de bassist en de leadzanger van die groep.

Het grote succes kwam nadat de groep een contrat tekende met Columbia, dat kinderboekenschrijver Shell Silverstein aan ze koppelde.

Silverstein schreef op een na alle nummers voor ‘Dr. Hook’, hun debuut,  en de opvolger daarvan, inclusief hun eerste grote hit, ‘Sylvia’s Mother’. Die werd gezongen door Locorriere.

Hun andere grote hit uit de begindagen ‘Cover of Rolling Stone’ werd dan weer gezonden door groepslid Ray Sawyer.

Halverwege de jaren zeventig kortte de groep de naam in tot ‘Dr. Hook’en kozen ze ook voor ander repertoire. Daarvan is ‘When You’re in Love with a Beautiful Woman’ een goed voorbeeld: het van ‘Sometimes You Win’(19790 afkomstige nummer is een veel gladdere meezinger met lichte disco-invloeden dan het countryrock-getinte werk uit hun eerste jaren.

Nadat de groep uiteenging in 1985 behield Locorriere de groepsnaam en toerde daar ook mee, terwijl Sawyer dat deed als Dr. Hook with Ray Sawyer.

Locorriere bracht ook een aantal soloalbums uit.

De Amerikaanse zanger Clarence Carter is overleden. Hij was negentig jaar oud en stierf aan prostaatkanker.

Eind jaren zestig had de blinde, zwarte zanger twee grote Amerikaanse hits. ‘Slip Away’ reikte tot de zesde plaats in de Billboard Hot 100 en ‘Patches’ in 1970 tot nummer 4.

Dat tweede nummer zou autobiografisch kunnen zijn, want daarin bezingt Carter de laatste woorden van een stervende een vader tegen zijn zoon: ‘Patches, I’m depending on you son/To pull the family through/My son, it’s all left up to you.’

In zijn meeste songs zat echter een dubbele bodem waarin hij seksuele toespelingen verwerkte, zoals ‘Slip Away’. Daarin bejubelde hij overspel.

Zijn eerste bescheiden solohit had hij in 1967, maar ‘Tell Daddy’ werd pas groot toen Etta James er een antwoord op zong, ‘Tell Mama’.

Daarvoor was de vanaf zijn geboorte blinde Carter een van de twee leden van Clarence & Calvin, een duo met de eveneens blinde Calvin Scott. Later noemde zij zich de C&C Boys. Ze namen in de eerste helft van  de jaren zestig al een aantal singles op die geen succes werden, maar zo kwam Carter wel in de FAME Studios terecht, waar hij later veel van zijn solosongs opnam.

Carter werd geboren in Montgomery, Alabama, en leerde zichzelf als kind gitaar spelen door anderen na te spelen. Hij zat op de Alabama School for the Blind in Tallageda, destijds the Alabama Institute for the Negro Deaf and Blind geheten. Daar zaten ook de oorspronkelijke Blind Boys of Alabama op.

Daarna studeerde hij in 1960 af in de richting muziek aan het Alabama State College.

Carter trouwde in 1970 met een van zijn achtergrondzangeressen: Candi Staton. Zij kregen een kind, maar scheidden al in 1973. In haar memoires schreef Staton later dat Carter haar sloeg.

Ook daarna was Carter muzikaal actief, al had hij geen grote radiohits meer.

In 1986 verkocht zijn single ‘Strokin’’ nog wel zo’n anderhalf miljoen keer, maar het was tekstueel te uitgesproken voor de radio en werd dan ook vooral bekend via jukeboxen.

Zijn latere albums kwamen ook nog wel in de R&B-hitlijsten terecht, al was de muziek vaak gedeeltelijk het product van muziekcomputers.

Dat is duidelijk te horen op ‘Smokin’’, maar ook op zijn laatste album, ‘Mr. Old School’ uit 2020.

Daarop blijkt ook dat hij ook dan nog een krachtige en emotionele stem heeft en zijn thematiek trouw is gebleven: het album opent met ‘G Spot’…

Producer Jack Douglas is overleden op 12 mei. Hij was tachtig jaar.

Hoewel Douglas niet wereldberoemd werd, produceerde hij veel grote, uiteenlopende namen.

Zo zat hij achter de controletafel bij Aerosmith’s ‘Toys in the Attic’, maar ook bij John Lennon en Yoko Ono’s ‘Double Fantasy’.

Hij begon echter als schoonmaker in de fameuze New Yorkse Record Plant-studio, na het Institute of Audio Research te hebben doorlopen, leerde daar John Lennon kennen en raakte met hem bevriend. Hij werd zo een van de geluidstechnici op Lennon’s ‘Imagine’.

Ook met Aerosmith werkte hij door de jaren heen meerdere keren, terwijl hij ook bijvoorbeeld Cheap Trick’s hitalbum ‘Live at Budokan’ produceerde:

Continue reading

In zijn geboorteland Zweden is gitarist Georg Wadenius overleden. Hij was op drie dagen na 81  jaar.

Wadenius was zanger, componist en soloartiest in zijn eigen land en was lid van twee in Zweden zeer populaire groepen, maar maakte daarbuiten vooral naam als gitarist van Blood Sweat & Tears van 1972 tot 1975, als lid van de band van het tv-programma Saturday Night Live van 1979 tot 1985 en in de jaren tachtig en negentig als sessiemuzikant voor talloze grote namen, onder wie Aretha Franklin, Diana Ross, Dr. John, Michael Franks, Paul Simon, Dionne Warwick, Roberta Flack en Marianne Faithfull, maar vooral als de gitarist die een aantal jaren een van de vaste lid was van de groep muzikanten rond Walter Becker en Donald Fagen, toe die twee besloten weer te gaan optreden als Steely Dan.

Wadenius speelde zo mee op ‘Alive in America’, de samenvatting van de tournees die Steely Dan in 1993 en 1994 door de Verenigde Staten maakte en op Fagen’s soloalbum ‘Kamakiriad’ (1993). Ook is hij te horen in ‘Century’s End’, een van de niet eerder uitgebrachte songs die op ‘Steely Dan gold – EXPANDED EDITION’ staat en in feite een solosong van Fagen was:

Continue reading

De Engelse zanger-gitarist Dave Mason is overleden op zondag 19 april. Hij was 79 jaar.

Mason was met Jim Capaldi lid van de fameuze Britse formatie Traffic, maar verliet de groep al ten tijde van het door hem geschreven en gezongen ‘Hole in My Shoe’, hun eerste hit in 1967, om daar korte tijd later weer terug te keren.

Toen schreef hij zijn klassieker ‘Feelin’ Alright’ voor Traffic’s tweede album, al zullen slechts weinigen bewust aan hem denken bij het horen van die iconische versie van Joe Cocker.

Hij had daarvoor na een korte tijd bij The Jaguars al met drummer Capaldi in The Helions gezeten en met die groep door het Verenigd Koninkrijk en Duitsland getoerd in 1964 en ze hadden een paar singles uitgebracht die niet veel deden.

Nadat hij The Helions had verlaten trad hij solo op, terwijl hij ook een van de roadies was voor de Spencer Davis Group, destijds al een zeer succesvolle band met een hele serie hits. Daarvan was de piepjonge Steve Winwood lid.

Toen Winwood met Capaldi Traffic vormde, sloot Mason zich daarbij aan met fluitist Chris Wood, maar zijn dagen daar waren dus ook maar kort: niet alleen stapte hij de eerste keer uit de groep, verrast door het succes van ‘Hole in My Shoe’, maar tijdens zijn tweede periode bij de groep werd hij door Winwood ontslagen. Volgens Mason zei Winwood bij die gelegenheid:  ‘I don’t like the way you write. I don’t like the way you sing. I don’t like the way you play. And we don’t want you in the band any more.’

Mason was daarna vooral solo te horen, al keerde hij nog een keer terug bij Traffic voor een tournee (’Welcome to the Canteen’).

Daarna speelde hij zo ongeveer met alles en iedereen, maar altijd kortstondig: zo was hij te horen in nummers van Jimi Hendrix (‘All Along the Watchtower’), vroege sessies van Eroc Clapton’s Derek and the Dominos, de Rolling Stones (‘Street Fighting Man’), George Harrison ( het album ‘All the Things Must Pass’), tijdens een tournee van Delaney & Bonnie and Friends naast Eric Clapton, bij Paul McCartney and Wings op ‘Listen to What the Man Said’ en eventjes bij Fleetwood Mac in de jaren negentig (het album ‘Time’ uit 1995) .

Vanaf 1970 maakte hij soloalbums, waarvan ‘Alone Together’ het eerste was en en ‘It’s Like You Never Left’ (1973) misschien wel het mooiste, met songs als ‘Maybe’ en ‘The Lonely One’…

Mason stond in hoog aanzien bij andere muzikanten. Zo speelde Stevie Wonder mondharmonica op ‘The Lonely One’, maar curieus is toch vooral het feit dat Michael Jackson met Mason meezong op ‘Save Me’ van ‘Old Crest on a New Wave’(1980), naar verluidt doordat hij als twaalfjarige ‘Feelin’ Alright’ had gezongen met Diana Ross. Toch werd Mason nooit erg bekend, laat staan groot.

Het hielp ook niet dat Mason vanaf dat jaar nog maar weinig albums maakte.

Hij voelde zich namelijk niet meer thuis in de heersende muziekmodes van destijds en concentreerde zich op optredens, al zei hij in een interview in 2020 met Rock Cellar dat hij daarvan nooit echt gehouden had: ‘I still don’t like standing up there in front of the spotlight. I feel very uncomfortable up there.

I’m not a rock star, let’s put it that way. I never wanted to be. I just wanted to write great music, make some money and have fun. And when I was younger, meet girls.’

In 2004 werd hij lid gemaakt van de Rock and Roll Hall of Fame, toevallig ook het jaar dat hij een een eigen gitaarlijn op de markt bracht samen met industrieel ontwerper Ravi Shawney.

De RKS-gitaren waren de eerste milieuvriendelijke gitaren, want ze werden niet alleen modulair gebouwd, maar ook gefabriceerd van cellulose gemaakt van gekweekte populieren.

Daarvoor ontvingen de twee een eredoctoraat van de Californische Academy of Art Academy, terwijl ze ook twee zilveren IDEA Awards kregen van de Industrial Designers Society of America.

Onder anderen Keith Richard, Ron wood, Don Felder en Rick Springfield speelden op RKS-gitaren.

Zijn overlijden komt kort nadat Mason eerst in 2024 een tournee uitstelde en rond half september 2025 bekend maakte te stoppen met optreden vanwege gezondheidsredenen.

Een enkel eerder bericht over Dave Mason vind je in de categorie nieuws.

In de nacht van 18 april is in Amsterdam oud-journalist en radiomaker Jan Donkers overleden. Donkers was 82 jaar.

Donkers was een veelzijdig journalist en schrijver, die zijn stempel drukte op vpro-programma’s als Het Gebouw en schreef voor De Groene Amsterdammer, de Haagse Post, Nieuwe Revu, NRC Handelsblad, Holland Herald en Avenue, maar ook voor Voetbal International.

Hij was al begonnen met schrijven tijdens  zijn studie sociologie in het Amsterdamse (studenten)blad Propria Cures en werd eind jaren zestig recensent popmuziek voor de Volkskrant en redacteur van Hitweek en Aloha, maar ook van het literaire blad Revisor.

Hij deed interviews met groten als Frank Zappa, John Lennon, Gram Parsons en Janis Joplin, maar schreef in de jaren zeventig ook twee verhalenbundels (‘Opgeruimde verhalen’ en ‘Ouders van nu’) en in de jaren negentig twee romans (‘De nacht duurt twaalf uren’- 1993 en ‘Donkeyville USA’- 1994), maar was daar achteraf niet tevreden over: hij wilde dan ook liever journalist zijn dan schrijver.

Wel gelukkig was het met ‘Elvis ligt op Zorgvlied’(2013), al spotte hij met het feit dat niemand die bundel had gekocht.

Vanaf datzelfde moment aan het eind van de jaren zestig maakte hij radioprogramma’s voor de VPRO over popmuziek met mensen als Wim Noordhoek (De Joe Blow Show 1971-1973), Rik Zaal (Amigos da Musica 1976-1979), Roel Bentz van den Berg (Double Play 1998-2000) en ‘Gonzo Radio’, ‘Gonzo’s Last Strand’ en ‘Gonzo’s Return’. Daarin bleek dat zijn voorliefde langzaam maar zeker steeds meer verschoof in de richting van rock, blues en soul.

Daarbij was Donkers vooral georiënteerd op de Verenigde Staten, het land waar die stromingen tenslotte hun origine hebben en dat hem om allerlei redenen fascineerde.

De namen van de laatste drie programma’s knipoogden naar de stijl van de Amerikaanse journalist Hunter S. Thompson, die door Donkers werd bewonderd om zijn stijl, zijn roekeloze levensstijl en de manier waarop hij zich inleefde in zijn ocerwerpen.

Donkers maakte in 2011, 2013 en 2018 met muzikant Edo Donkers (geen familie) en Abel de Lange drie verschillende versies van ‘A Song Journey’, een theaterprogramma over de Amerikaanse muziek die hij zo liefhad.

Verder was hij ook een jaar gastdocent aan de universiteit van Austin, waar hij zich ook in de muziekwereld onderdompelde en zijn wekelijkse radioprogramma bleef maken bij het openbare radiostation KUTX.

Ook woonde hij twee keer een jaar in Berkeley in Californië, maar na de Amerikaanse inval in Irak in 2003 keerde hij zich af van het land waar hij zo van hield.

Donkers ging tot op hoge leeftijd door met radio maken: ‘Gonzo’s Return’ maakte hij vanaf begin 2013 voor Rob Stenders’ KX en vanaf 14 november 2021 tot 2023 op 40up Radio en NH Gooi Radio.

Over muziek publiceerde hij ‘Mijn muziek'(2006) en ‘Forty Tracks’ (2019).

In het voorwoord van ‘Mijn muziek’ noemde hij dat boek een ‘dictionnaire amoureux’ en motiveerde hij waarom dat geen overzichtswerk was, maar zijn persoonlijke keuze. Gelukkig maar, want uiteraard zat in dat boek ook een cd met dertien nummers én de tune van ‘Gonzo Radio’…

In het register vonden talloze artiesten en anderen zichzelf terug, van 10,000 maniacs, via Abba naar Bonnie Raitt en uiteraard The Ramones, zijn favoriete groep, en via Frank Sinatra en Slobberbone naar Maurice Williams and the Zodiacs tot en met ZZ Top.

Daartussen staan ook Ton Anbeek, Wim Bloemendaal, Peter Flik, Wouter Klootwijk, Constant Meijers, Vladimir Nabokov, Richard Nixon, Nico Scheepmaker, Vincent van Gogh en nog vele anderen.

Uit die boeken bleek zijn enorme liefde voor Amerikaanse rootsmuziek eens te meer, waarvan hij een van de grootste propagandisten was.

Albert Mazibuko is overleden op 5 april na een korte, niet nader omschreven ziekte. Het lid van Ladysmith Black Mambazo was 77 jaar oud.

Mazibuko werd in 1969 van de groep die door zijn neef Joseph Shabalala al in 1960 was opgericht en was er dus alle vijf keer bij dat ze een Grammy wonnen, tijdens de samenwerking met Paul Simon ten tijde van diens destijds even baanbrekende als controversiële album ‘Graceland’(1986) en op de soundtrack van ‘Simba’s Pride’, het vervolg op de speelfilm ‘The Lion King’.

De groep nam een jaar na zijn toetreding hun eerste album op en in 1973 werd hun ‘Amabutho’ de eerste gouden plaat op het Afrikaanse continent.

Hun handelsmerk was het a capella zingen van traditionele Zulunummers.

Mazibuko’s overlijden blijkt uit een bericht van de groep op Facebook: ‘It is with immense sadness that we tell you that our brother, Albert Mazibuko, has left us this Easter Sunday to be with his saviour in heaven.

We will update you with further news, videos and pictures celebrating the life of Albert. We cannot express how broken our hearts are at this time

Albert was a saint. He was kind to a fault. He loved traveling the world, spreading the mission and music of Ladysmith Black Mambazo. He never tired of talking about the group’s history and its desire to spread ‘Peace, Love and Harmony’ everywhere people had ears to listen.’:

Continue reading

Geluidstechnicus Donn Landee is overleden, Hij was 78 jaar oud.

Landee werkte aanvankelijk mee aan ‘Waiting for the Sun’ van The Doors, maar vormde daarna een duo met producer Ted Templeman.

Samen creëerden ze het geluid op albums van de Doobie Brothers, Van Morrison en Little Feat.

Ook deden ze de eerste twee album van hardrockformatie Montrose met Sammy Hager en acht achtereenvolgende albums van Van Halen vanaf hun eerste.

Daarnaast werkte hij met een bonte stoet acts variërend van Eric Burdon and the Animals tot Chet Baker en van Neil Diamond tot Arlo Guthrie.

De website tapeop.com had een van de schaarse interviews die Landee toestond. Dat was met Gerg Renoff, de man die de biografie van Templeman schreef:

Continue reading

De Amerikaanse gitaarbouwer Doug Irwin is al op 27 maart jl. overleden. Hij was 76 jaar.

Irwin kwam recent weer in het nieuws door het veilen van een gitaar die hij voor Grateful Dead-voorman Jerry Garcia had gebouwd.

‘Tiger’ werd geveild voor 11,56 miljoen dollar, zo’n tien miljoen euro.

Ook bouwde Irwin gitaren voor de Engeland geboren, maar vooral in de VS werkende bassist en gitarist Pete Sears en Grateful Dead-bassist Phil Lesh.

Andere gitaren die hij bouwde heten Eagle, Wolf, en Wolf Jr. (op zijn mint intrigerend…) en Rosebud.

De volledige bekendmaking van zijn overlijden staat op Facebook:

Continue reading