Category: rootsmuziek op radio, tv en internet (Page 1 of 89)

Op de site van best Classic Bands staat inmiddels een recensie van ‘Little Feat – the Documentary’, de film die regisseur jim Lauter over de fameuze groep maakte.

Mark Leviton bespreekt niet alleen de film in detail, hij wikt en weegt ook Little Feat’s  betekenis en het gebrek aan erkenning dat de groep zelfs in haar hoogtijdagen met voorman Lowell George ten deel viel.

In de film blijken niet alleen interviews met collega-muzikanten te zitten, maar ook vraaggesprekjes met Van Dyke Parks, Russ Titelman en Lenny Waronker. De laatste twee waren in de jaren zeventig grote meneren bij label Warner, waar de groep onder contract stond.

Ook opnametechnicus George Massenburg komt aan het woord, een man die bij veel albums van de band achter het controlepaneel zat. Ook halen toetsenist Bill Payne, bassist Kenney Gradney, percussionist Sam Clayton en gitarist-trompettist Fred Tackett herinneringen op aan de jaren zeventig en wordt nieuwelingen Scott Sharrard en Tony Leone gevraagd naar hun meningen over zanger-gitarist George en drummer Ritchie Hayward, al wordt de naam van de eerste foutief gespeld….

Op 17 april jl. was Eric van Dijsseldonk te gast bij Frank Schartojé van Omroep Venlo voor een podcast van meer dan een uur.

Daarin draaide hij muzikanten die hem beïnvloedden en speelde hij een paar nummers van zijn verleden jaar uitgekomen album ‘Half-time’: ‘Look at the Stars’, ‘Charlie’s Coming Home’ en het titelnummer.

Dat deed natuurlijk direct denken aan Van Dijsseldonks bezoek aan Kippenvel op 21 januari 2025.

Ook daarin bleek Van Dijsseldonk een even enthousiaste als getalenteerde zanger-gitarist en songschrijver.

Dat is hij in deze podcast opnieuw, waarbij hij ook zijn muzikale wordingsgeschiedenis uit de doeken doet en een aantal favorieten draait, onder de wie de te onbekende Blake Mills.

Het levert een boeiende uitzending op voor wie wil luisteren, om Kippenvel maar eens te parafraseren:

Het optreden van Rodney Crowell in het Zonnehuis in Amsterdam op 28 april is uitverkocht en daar zullen maar zo’n driehonderd toeschouwers bij zijn, maar  er is een interview met hem te lezen voor wie dat maar wil.

Dat is een mooie troost voor fans van zijn recent heruitgebrachte ‘Airlline Highway’, terwijl er op 26 juni as. ook nog ‘Then Again’ uitkomt, een inmiddels twintig jaar oud album dat Crowell recent terugvond en aanvulde met twee  nieuwe opnamen.

Crowell werd via Zoom geïnterviewd door Eddie Aerts, die zijn gesprek op de site van Paradiso zette. Dat is niet zo gek, want in het zonnehuis treden artiesten op die door Paradiso worden geprogrammeerd.

Een andere versie van datzelfde gesprek staat echter op de site van Heaven, misschien wel het mooiste muziektijdschrift van Nederland en omstreken.

De opbouw is hetzelfde, al zijn de formuleringen her en daar wel een beetje anders.

Het vraaggesprek voor Paradiso heeft echter een onverwachte toegift die in het interview voor de site van Heaven jammer genoeg ontbreekt:

Doordat Dave Mason toch voor velen een te goed bewaard muzikaal geheim is, zette de website Best Classic Band na zijn overlijden een vraaggesprek met Mason uit 2016 opnieuw online.

Dat lijkt lang geleden, maar het grootste deel van Mason’s loopbaan lag toen achter hem, zodat zijn omkijken verhelderend werkt:

Vanavond duikt Leo Blikhuis in het oeuvre van Paul Simon, de man die volgende week afscheid komt nemen van het Nederlandse publiek met drie concerten in Amsterdam.

Hij koos bijvoorbeeld ‘Late In The Evening’, ‘American Tune’, ‘Still Crazy After All These Years’, ‘The Obvious Child’, ‘Mrs. Robinson’, ‘The 59^th Street Bridge Song (Feelin’ Groovy)] , ‘Graceland’ en ‘You Can Call Me Al’.

Daarbij koos hij ook voor minder bekende archiefbeelden.

Dat is een mooie gelegenheid om je te wentelen in Simon’s glorieuze verleden:

Naar aanleiding van haar nieuwe album ‘Can’t Take My Story Away’ interviewde Americana UK’s Dean Nardi haar.

Bailey vertelt nogmaals hoe het opnemen van dit album ervoor zorgde dat ze zelfvertrouwen kreeg, maar Nardi vraagt haar niet naar het verband met haar eerder uitgekomen album: die werden immers opgenomen tussen de opnamen voor ‘Can’t Take My Story Away’ door.

De thema’s op die nieuwe zijn soms nieuw voor Bailey, zoals  de geestelijke problemen die ze had en het tijdelijke verlies van haar stem na het begin van een tournee ooit.

Nardi springt van de hak op de tak, al doet hij dat via de onder journalisten immers populaire ‘bruggetjes’, die weliswaar een verband suggereren, al is dat vaker schijn dan werkelijkheid.

 Zo komen wel veel veel onderwerpen aan de orde, want ook d e titelsong, ‘Constant Need to Keep Going’, ‘Growing Roots’ , ‘Angel’ en ‘Halfway House’ passeren de revue.

Via Bailey’s cover van Taylor Swift’s ‘Shake it Off’ op haar debuut ‘Wildfire’ komt het op Swift’s nieuwe album en na tamelijk zinloze terzijdes over haar podiumkleding en nog oppervlakkig vragen over haar favoriete tv-programma, het laatst door haar gelezen boek en het sterkste verhaal over wat haar overkwam tijdens het optreden, komt Bailey tot een interessant rijtje favoriete zangeressen en zangers.

Hoewel het vraaggesprek een ingrijpender vorm van redigeren behoefde, zitten er toch krenten in deze pap:

Blueszanger en gitarist Eric Bibb is zo’n vaste waarde, dat hij weinig schokgolven teweeg brengt, maar hij is de laatste jaren buitengewoon productief, terwijl zijn albums ook nog eens goed tot zeer goed zijn.

Nu is ‘One Mississippi’ uit en naar aanleiding daarvan wordt hij geïnterviewd door Dave Popkin van Blues Blast Magazine, die hem aan de tand voelt aan een hele reeks onderwerpen.

Daaruit ontstaat een interessant beeld voor wie deze betrokken songschrijver nog niet kent, terwijl ook zijn fans er van allerlei interessants in kunnen lezen, zoals over zijn aangenomen vaderland Zweden, de carrière van zijn vader en hoe die hem beïnvloedde, zijn keuze om Janis Ian’s ‘One Mississippi’ op te nemen, wat hij over zijn nieuwe album denkt (‘Hard times require furious dancing’), zijn vele samenwerkingen (met onder anderen zijn vader, Rory Block, Maria Muldaur en jazzbassist Ron Carter), de in zijn songs terugkerende thema’s als rechtvaardigheid, waarheid, vrede en vrijheid én de ‘jonge generatie’ muzikanten, hoewel degenen die hij noemt niet echt jong meer zijn.

Wel is het vreemd, dat de Popkin niet vraagt naar de drie nummers met strijkers die op zijn nieuwe staan en waarom hij voor dat voor hem opvallend andere geluidsbeeld koos:

Tot en met 8 februari is een concert van Bonnie Raitt en haar band voor Austin City Limits te zien op YouTube.

Het duurt bijna 54 minuten en laat Raitt in en haar gezellen in goede vorm zien en horen.

Raitt zingt en speelt zowel oude als nieuws songs met ze en zingt ook een duet met  de opkomende, activistische singer-songwriter Sunny War.

De twee doen ‘World in Motion’ van Raitt’s oude vriend Jackson Browne. Daarin worden geld en graaizucht aan de kaak gesteld. Doordat ze het heel ingehouden spelen en zingen, is het een des te indrukwekkender aanklacht.

Ook komt Raitt’s oude gitarist George Marinelli er zo ongeveer halverwege het optreden bij. Hij had genoeg van het zeer regelmatige en lang op tournee moeten, maar had er deze keer zin in.

Ze beginnen met ‘Livng for the Ones that Didn’t Make It’. Dat door Raitt en hem geschreven is eerder een rauwe rocksong dan een muzikale meerwaarde door het jachtige tempo en het daardoor ontstaande gebrek aan ruimte, maar daarna bewijst hij dat hij nog altijd gevoel heeft voor het opvullen van gaatjes.

Het optreden van Raitt en haar band is goed, want drummer Ricky Fataar, bassist James ‘Hutch’ Hutchinson, gitarist Duke Levine en toetsenist Glenn Patcha begeleiden Raitt vlekkeloos, maar ondanks Raitt’s soms zinderende solo’s en haar emotionele zang spettert het optreden niet: de musici lijken allemaal steeds heel veel rekening te houden met de camerashots.

Dat levert dan weer wel mooie beelden op, al is percussionist Matt Yeates niet een keer te zien…

Beatrice van der Poel krijgt veel publiciteit rond haar nieuwe album ‘Na de stilte’.

Daarover vertelt ze in ‘Gastvrij Flevoland’, een rubriek in ‘Herberg Flevoland’, uiteraard een programma van Omroep Flevoland, en bij ‘De Taalstaat’ van NPO Radio 1.

Dat is mooi, want ze is al lang een gevestigde waarde, maar daarin schuilt ook het bekende gevaar dat haar naam voor lief wordt genomen zonder dat mensen ook met open oren naar haar nieuwe album luisteren.

Bij ‘Gastvrij Flevoland’ deelt ze de uitzending met Paul Haenen, die enthousiast vertelt over het vijftigjarig jubileum van zijn later ego Margreet Dolman.

Daardoor duurt het soms even voordat Van der Poel aan het woord komt, want Haenen is ook zonder pruik en jurk een geboren prater, al komt dat ook doordat Aernout Pleket en Marco Verhagen volop met Haenen meegaan.

Als je daarin niet bent geïnteresseerd, kun je de eerste tien minuten minuten net zo goed overslaan. Dan krijgt Van der Poel een vraag over haar versies van chansons van Jacques Brel en zo komt het gesprek op ‘Na de stilte’.

Ze speelt samen met haar gitarist en producer Tim Eijmaal ook twee nummers: ‘Drink ik jouw naam’ en ’Een doodgewone dag’.

Ook in de radiostudio laat Van der Poel horen wat voor een geweldige zangeres zij is: