Category: rootsmuziek op radio, tv en internet (Page 1 of 88)

David Byrne heeft een playlist gemaakt voor mensen die niet van Kerstmis houden: de ‘David Byrne Radio Presents: Christmas Music for People Who Hate Christmas Music’.

Daarop staan 32 songs die het feest op een heel andere manier benaderen dan traditioneel.

Byrne’s toelichting is kernachtig: ‘This playlist is not about the solstice, nor does it have some Pagan agenda. It’s rowdy, fun songs that gently poke at and refer to the holidays. Enjoy!’

In zijn lijst staan de meest uiteenlopende nummers, van ‘Ya Llega La Navidad’ van EI GC Y Su Raza Alterada tot en met ‘The Girl with the Holiday Eyes’ van Lyle Lovett en van ‘Who Took the Merry out of Christmas’ van de Staple Singers tot “Santa Doesn’t Know You Like I Do’ van Sabrina Carpenter.

Willie Nelson staat er als enige twee keer in: met ‘Pretty Paper’ en met ‘A Dreamer’s Holiday’:

Popblad Uncut zette een interview met Steve Cropper online naar aanleiding van zijn overlijden.

Het is vrij recent afgenomen, namelijk kort voor november 2024. Toen werd het gepubliceerd.

Cropper praat erin over zijn album ‘Friendlytown’, maar beantwoordt ook vragen van lezers.

Die gaan over zijn gitaargeluid in ‘Green Onions’, Memphis als muziekstad, de naam Booker T & the MG’s, het Lorraine Motel, Otis Redding en zijn (‘Sitting On the) Dock of the Bay’, het intro van ‘Soul Man’,  John Belushi, de Grateful Dead, de invloed die hij op Jimi Hendrix zou hebben gehad, de tournee die Booker T & the MG’s met Neil Young deden en het spelen van sessies in een heel ander genre aan de hand van zijn herinnering aam Frank Black’s ‘Honeycomb’.

Het levert niet echt een gesprek op, maar het prettig om met Cropper van de ene ijsschots op de andere springen:

In een speciale serie over hoe orkaan Katrina in 2005 New Orleans bijna van de kaart veegde, interviewt  de NPR Trombone Shorty.

Het wonderkind dat debuteerde toen hij vijf (!) was, groeide uit tot een fenomeen in de VS met zijn vernieuwende aanpak van de New Orleans-funk.

Die bleek voor het eerst op ‘Backatown’ in 2010 en groeide sindsdien uit tot een formule die hij daarna nog vier keer succesvol herhaalde.

Tussen door bracht hij met zijn broer James Andrews in 2019 het traditionelere ‘Brothers’ uit en recent ‘Second Line Sunday’.

De tien nummers daarop nam hij op met de New Breed Brass Band, waarvan de helft bestaat uit zijn volle neven en oomzeggers en was opnieuw een eerbetoon aan ‘the distinct and vital Crescent City traditions of brass band music and second line parades’.

Zeven van die nummers zijn dan ook instrumentaal, in twee andere wordt gezongen en in een ervan wordt zelfs heel modern gerapt.

Shorty en de zijnen hadden daarbij gevoel voor symboliek, want het kwam uit op 29 augustus, Die dag was het twintig jaar geleden dat Katrina New Orleans trof en onvoorstelbaar beschadigde.

Het album lijkt in Nederland ondanks een Grammy-nominatie niet verkrijgbaar, maar in een interview van zo’n zeven minuten stelde NPR het album voor:

David Byrne was te gast in een van de kantoren van de Amerikaanse NPR, de publieke radio-omroep.

In dat traditionele decor van bureaus en chaotisch-volle kasten zong en speelde hij vier songs, maar dat deed hij met zijn volledige liveband.

Dat was met twaalf begeleiders dus wel een beetje proppen, maar dat deed aan het enthousiasme van het grote gezelschap in ieder geval niets af.

Bynre speelde twee songs van ‘Who Is The Sky?’en twee Talking Heads-nummers: Hij begon met ‘Everybody Laughs’en ‘Don’t Be Like That’ en deed vervolgens ‘(Nothing But ) Flowers’ en ‘Life During Wartime’.

Het laatste nummer kwam natuurlijk van het ‘Fear of Music’, maar het derde stond op ‘Naked’, een even rijk als onderschat album van de groep uit 1988.

In het helaas weer zeer actuele ‘Fear of Music’ komt ook Byrne’s kenmerkend houterige motoriek weer even om de hoek kijken, ook bij het vijf leden tellende achtergrondzangeressen en – zangers.

In een recent interview met Rolling Stone zei Byrne gevaren te zien in het spelen van te veel oude songs: ‘I can mix and match and have it adapt to the sound that I’m doing at the moment without completely destroying the integrity of the older songs.But I’m also aware that there’s a real trap. If you do too much of the older material, you become a legacy act that comes out and plays the old hits. You cash in really quick, but then you’ve dug yourself a hole.’

De Amerikaanse singer-songwriter Ken Pomeroy maakte dit jaar  veel indruk met ‘Cruel Joke’, haar tweede album.

Ook haar solo opggenomen debuut ‘Christmas Lights in April’ uit 2021 bleek sterk, al ging dat alleen op LP opgenomen debuut Nederland ongemerkt voorbij.

De Cherokee groeide op in Oklahoma op John Denver’s ‘Leaving on a Jet Plane’, want dat nummer had ze haar stiefmoeder achttien keer achter elkaar op een cd laten branden…

Dat was overigens ook  in een gezin waarin streng geloven de norm was en fysiek geweld standaard.

In ‘NPR’s ‘World Café’ wordt ze geïnterviewd over haar inspiratie en achtergronden, al komt alleen het muzikale aspect van haar jeugd aan bod.

Onder die invloeden zijn Buck Meek, Woody Guthrie en John Denver, inderdaad. Meek is de gitarist van Big Thief, maar maakte ook al drie soloalbums.

Pomeroy liet zich tijdens deze special begeleiden door een drummer, een bassist, een banjospeler en een sologitarist en geeft zo al pratend en spelend een heel goed beeld van ‘Cruel Joke’, al klinkt de solo in ‘Flannel Cowboy’ nog wat explosiever dan op dat album:

In 1995 bracht Emmylou Harris vrij onverwacht haar album ‘Wrecking Ball’uit, waarop zij brak met het van haar bekende countrygeluid.

Dat album werd immers geproduceerd door Daniel Lanois, die daarvoor met onder anderen Peter Gabriel en U2 had gewerkt en zelf zijn zeer stemmige soloalbum ‘Acadie’ had uitgebracht.

Dat werd gekenmerkt door een geluid met veel nadruk op lome drums en bas, waarbij het niet spelen van noten minstens zo belangrijk was als het wel spelen daarvan.

Dat geluid bepaalde ook ‘Wrecking Ball’, waarop Harris songs van Neil Young, Kate en Anna McGarrigle, Bob Dylan, Rodney Crowell, Lucinda Williams, de toen nog totaal onbekende Gillian Welch én Jimi Hendrix herinterpreteerde en speelde met een groep begeleiders waarin Lanois niet alleen de productie deed maar ook gitaren en mandoline speelde én de andere muzikanten had uitgezocht: zijn assistent Malcolm Burn op toetsen, U2’s drummer Larry Mullen, bassist Daryl Johnson en drummer Brian Blade.

In deze video spelen Harris, Lanois, Johnson en drummer en broer Brady Bladeachter de uiterlijk altijd totaal onaangedane Harris  in ‘Later… with Jools Holland’ ’Where Will I Be’:

Dat staat uiteraard ook op het net opnieuw uitgebrachte, tot negentien nummers uitgebreide ‘Spyboy (Live)’, maar dan met Buddy Miller op gitaar.

Die verving Lanois, want de laatste speelde ging alleen maar mee op tournee tot een bekwame vervanger was gevonden:

Van 11 tot en met 18 november is documentaire ‘Learning to Live Together: The Return of Mad Dogs & Englishmen’  van de Tedeschi Trucks Band te zien op het YouTube-kanaal van de groep.

Dat is een verslag van het optreden op het LOCKN’-festival in 2015, waar ze met gasten als Leon Russell, Chtis Stainton, Dave Mason, Claudia Lennaer en Rita Coolidge het klassieke livealbum ‘Mad Dogs & Englishmen’ van Joe Cocker nog maar een dunnetjes overdeden.

De trailer doet al watertanden:

Vanaf 6 november om 19:00 uur Nederlandse tijd zal de concertfilm ‘Mad Dogs and Englishmen’ in zijn geheel op YouTube te zien zijn.

De première valt samen met Cocker’s postume  toekenning van het lidmaatschap van de Rock & Roll Hall of Fame.

Die vindt op zaterdag 8 november plaats in Los Angeles.

Het twee uur durende ‘Mad Dogs and Englishmen’ werd geregisseerd door Pierre Adidge en draaide in de bioscopen vanaf 29 maart 1971 en deed verslag van de tournee die Cocker het jaar ervoor door de Verenigde Staten maakte met Leon Russell als pianist en bandleider van een enorm muzikaal gezelschap met twee drummers, een blazerssectie en een enorme groep achtergrondzangers en – zangeressen.

Onder anderen drummers Jim Gordon en Jim Keltner, bassist Carl Radle, toetsenist Chris Stainton, blazers Bobby Keys en Jim Price en zangeres Rita Coolidge maakten er deel van uit.

Ook zitten er beelden in die in tourbussen en vliegtuigen zijn gemaakt en opnamen van achter het podium.

De film betond gedeeltelijk uit split screen-beelden, waarbij een gebeurtenis vanuit diverse standpunten tegelijk wordt getoond. Dat draagt zeker bij aan de even levendige als chaotische indruk die die tournee op film maakte.

Eerdere berichten over Joe Cocker vind je in de rubriek nieuws.

Berichten over ‘Mad Dogs and Englishmen Revisited (LIVE at the LOCKN’)’ van de Tedeschi Trucks Band vind je in de categorie nieuws.

Mijn recensie van dat album vind je hier:

In de aflevering van Blokhuis Extra van 21 oktober stelt Leo Blokhuis de muziek van Tom Petty en zijn vrienden centraal. Petty zou namelijk op 20 oktober jl. 75 zijn geworden.

In deze afelevering zitten dus Bob Dylan begeleid door Petty en The Heartbreakers en de supergroep Traveling Wilburys met Petty, Dylan George Harrison, Roy Orbison en Jeff Lynne.

Ook songs als ‘Learning To Fly’ in een ingetogen liveversie en spetterende concertuitvoeringen van ‘Runnin’ Down A Dream’ en ‘Refugee’ zijn erin te horen en te zien.

dinsdag 21-10, Blokhuis Extra: NPO 2 extra 21:15 uur

Eerdere berichten over Tom Petty met en zonder zijn Heartbreakers vind je in de rubrieken nieuws, Dossier Ook al dood,…, Dossier Plolitiek en popmuziek en rootsmuziek op radio, tv en internet.

Op dinsdag 14 oktober is  de documentaire ‘Neil Young -Stem van verzet’ te zien in Uur van de wolf op NPO 2.

In die film uit 2022 wordt zijn politieke kant belicht: die is door de decennia heen een terugkerend aspect van zijn persoonlijkheid en dus van zijn muziek, want de geboren Canadees en zelfverkozen Amerikaan had al meer dan vijftig jaar geleden een hit met ‘Ohio’, zijn protest tegen het gewelddadig neerslaan van een studentenprotest op 4 mei 1970 op de Kent State University tegen de Vietnamoorlog waarbij vier studenten werden gedood.

Ook had hij kritiek op de inval van de VS in Irak om Saddam Hussein’s veronderstelde massavernietigingswapens onschadelijk te maken, steunde inheemse Amerikanen in  het aanleggen van een oliepijpleiding over hun land en geselde Donald Trump.

Dat hij dat deed met activistische en dus simplistische teksten én in ieder geval in die songs op steeds  slechtere muziek, is een aspect dat in de documenatire misschien níét centraal staat: