elke dinsdagavond van 20:00 - 22:00 op RTV Katwijk op 106.8FM en via deze site


Uitzending gemist

Category: nieuwe recensies (Page 2 of 5)

The Alders & The Ashes – The Hello Darlins

Continental Song City CSCCD 1203

jeugdige overmoed

‘Go By Feel’, het debuut van de Canadese The Hello Darlins uit 2019, bevatte elf songs met invloeden uit blues, country en gospel, hoewel die niet altijd versmolten.

De kerst-EP’s ‘Heart in the Snow’ (2020) was wel consistent van sfeer, maar ‘In the Sundust’ (2023) weer niet: die laatste bevatte vijf songs die nu op deze dubbelaar staan en slechts twee andere.

Zangeres Candace Lacinda en toetsenist Mike Little hebben echter aan inspiratie geen gebrek, want op dit album staan zestien nummers, waarvan een in een lange en een kortere (radio)versie.

Ze schreven opnieuw songs in verschillende stijlen: radiovriendelijke rock, traditionele country, blues en ballads. Vaak doen ze dat samen, soms met gitarist Murray Pulver en soms doet Lacinda dat alleen. Gitarist Russell Broom is het vierde groepslid, want een vaste ritmesectie heeft de band niet.

Producers Little en Pulver huurden daarom drummer Chad Cromwell en bassist Bob Glaub in, twee sessiemuzikanten met een lange staat van dienst en een grote veelzijdigheid.

Die verscheidenheid is

Continue reading

The Therapist – Philip Kroonenberg

Excelsior Excel 96652

over de grens

Singer-songwriter Philip Kroonenberg zette maar liefst vijftien songs op zijn achtste soloalbum. Hij nam dat net als voorganger ‘Some More Time’ op met producer Frank Hagenaars, drummer Jeroen Kleijn en bassist, gitarist en arrangeur Reyer Zwart, terwijl ook dochters Dunja, Lynn en Patsy meededen op respectievelijk piano, toetsen en zang.

Kroonenberg handhaafde zijn rootsy geluid, waarin regelmatig loom voortswingende ritmes te horen zijn en invloeden uit jazz, cajun en de Cariben. Hij verrijkte dat

Continue reading

Sparrow -Jeff Talmage

Berkalin Records

BRK-10049

www.jefftalmadge.com

tijdloze troubadour

Singer-songwriter Jeff Talmadge nam negen songs en een instrumental op voor dit comeback-album, dat hij maakte na een onderbreking van meer dan tien jaar.

De Texaanse zanger-gitarist blijkt ook op zijn achtste album een bedachtzame, folky singer-songwriter: zijn nieuwe songs sluiten naadloos aan bij zijn eerdere albums, waarvan ‘Gravity and the Moon’ (2003), ‘Blissville’ (2004) en ‘At Least That Much Was True’ (2007) door Bert de Ruiters toenmalige Nederlandse label Corazong werden uitgebracht.

De ooit als advocaat werkzame Talmadge zingtzegt zijn verhalen opnieuw op vloeiende melodieën, die even stemmig als dienstbaar worden gespeeld door Benny ‘Bugs’ Franklin op percussie, Bradley Kopp op gitaar en achtergrondzang en J. David Leonard op drums, percussie, bas, toetsen, cello en een keur aan gitaren.

Leonard en Kopp produceerden de songs ook samen met Talmadge, die met zijn sonore stem en zijn laconieke toon overtuigend de karakters en gebeurtenissen oproept die hij bezingt:

Continue reading

Mighty Fine – Leif de Leeuw Band

LDLB09/Coast to Coast

8714691175689

www.leifdeleeuw.com

bloedbroeders

Nog geen drie maanden na het rootsy en intieme duo-album dat leadgitarist Leif de Leeuw en zanger-gitarist Sem Jansen maakten, brengt de Leif de Leeuw Band een groepsalbum met negen songs uit die drummers Tim Koning en Joram Bemelmans, bassist Boris Oud, zanger-gitarist Sem Jansen en De Leeuw opnamen met Sven Figee als organist en pianist.

In die meestal door Jansen en de Leeuw geschreven songs blijkt weer, dat hun gedroomde vaderland het Amerikaanse zuiden. Dat ze nog altijd fan zijn van de Allman Brothers Band, is net zo hoorbaar als op hun vijf albums sinds 2014 én op ‘Plays the Allman Brothers Band’ (2019): in het intro van opener ‘Rosalie’ zitten meanderende gitaarlijnen die onmiddellijk naar de Allmans verwijzen, terwijl

Continue reading

Ain’t No Hollywood Girl – Nienke Dingemans

HCR033

www.nienkedingemans.com

verbreding of verbrokkeling?

Deze tien songs van de jonge bluesy singer-songwriter Nienke Dingemans vormen de opvolger van haar EP ‘Devil on my Shoulder’, haar indrukwekkende debuut-EP door de rootsy intensiteit en haar doordringende, metalen stem.

Opener ‘Hollywood Girl’ sluit daarbij nauw aan met zijn open geluid, net als de andere songs opnieuw geproduceerd door Joost Verbraak en Jan van Bijnen. Geassisteerd door bassist Joris Verbogt bespeelden zij ook de meeste instrumenten: Van Bijnen harmonica, zijn melancholiek tokkelende banjo en zijn zoekende lapsteel en Verbraak drums, percussie en  diens trompet die om Dingemans’ introspectieve zang heen zwerft.

De erop volgende nummers zijn eveneens rootsy: galopperende country, een ruimtelijke ballad en rockabilly vormen een uiteenlopend, maar logisch vervolg op haar eerste.

In ‘A Place Called Home’ tapt ze onverwacht uit nog twee andere vaatjes.

Continue reading

‘Wherever You are’ – Philip Kroonenberg

Excelsior

De vijftien songs die singer-songwriter Philip Kroonenberg op zijn negende soloalbum zette, zijn autobiografischer dan ooit.

Ze vormen een drieluik met zijn twee vorige albums: op ‘Some More Time’ bezong hij de kanker die zijn vrouw trof en hoe zij die na een zwaar proces overwon, op ‘The Therapist’ kon hij het zich weer veroorloven verbaasd, verontwaardigd en verdrietig te kijken naar de wereld en zijn medemensen als de psychotherapeut die hij ook is.

Hoe onwaarschijnlijk het ook moge zijn, zijn vrouw werd in november 2022 getroffen door een totaal andere vorm van kanker en in deze songcyclus bezingt hij de stadia van optimisme, ongeloof, pessimisme en verdriet die daarop volgden.

Hij nam ze op op akoestische gitaar en liet het geluid kaal op aanraden van zijn vrouw. Behalve Reyer Zwart op contrabas en harmonium zijn alleen twee van zijn drie dochters erop te horen: Patsy zingt tweede stem en Dunja speelt op twee van de songs piano. Ook schreef zij mee aan de muziek van ‘Alone’ terwijl derde dochter Lynn dat deed bij ‘Angel’, maar niet te horen is.

Patsy’s stem zorgt samen met Kroonenbergs soepele, muzikaal zeer folky melodieën voor

Continue reading

Songs for Rieany Plus – Rieany Plus

sterke veteranen

Gezichtsbepalend in Rieany Plus is zangeres Rieany Jansen, een veterane uit het Nederlandse club- en theatercircuit (onder meer Midnight Hour, Boerenleenband en Rienne Va Plus). Zij wordt in deze twaalf rootsy songs meer dan begeleid door Sjoerd van Bommel-drums, Mike Roelofs- piano, Hammond B-3 en Wurlitzer, Jan Hendriks-gitaar en zang en BJ Baartmans – gitaar, mandoline, slidegitaar en zang.

Die nummers werden geschreven door een keur van Nederlandse muzikanten:

Continue reading

Consolation Songs – Vera van der Poel

www.veravanderpoel.com

ondanks alles

Net als haar zuster Beatrice is Vera van der Poel een veterane in de Nederlandse muziek. Samen zongen ze ooit in Mimezine en Beeswamp en ze laten nog altijd de glorieuze tijden van Abba herleven, maar hebben beiden ook een solocarrière.

Vera van der Poel maakte in 2012 al ‘Love and Taboo’ onder de naam Divera, terwijl ze in 2017 onder haar eigen naam ‘Time Versus Time’ uitbracht.

De vijf songs op deze EP zijn muzikaal en tekstueel het vervolg op beide, want zowel de invloeden uit

Continue reading

Warlock Enemy – Dufhuess

Zwarte Vleugels/Sonic Rendezvous

www.duffhues.com

bluesy sjamaan

Sinds Dufhuess in 2001 debuteerde met ‘Piranesi’s Rome’ bouwt hij aan een samenhangend oeuvre van albums die worden bepaald door zijn eigenzinnige kijk op blues en folk. Zijn tien eigen songs op deze nieuwe vormen zijn tiende album, al staan er inclusief twee hidden tracks twaalf op.

Weer nam hij ze solo op in een bunker bij maximaal dertien graden, net zoals die van ‘Murder Call’, zijn vorige. Hij deed dat in mono, zoals hij dat al jaren doet, maar dat doet ook deze keer niets af aan de hevigheid ervan.

Daarbij vallen Duffhues’ vele

Continue reading

Grand Jubilee – Richard Lindgren

Rootsy 7350050362126

schoonheid gewrongen uit pijn

De Zweedse zanger-gitarist Richard Lindgren is een productief man, want hij bracht in elf jaar veertien studioalbums uit. Dat maakt de lange stilte na ‘Death and Love’(2019) des te opmerkelijker, want die periode duurde zo’n vier jaar.

In die tijd schreef hij niet alleen veel songs, ook formeerde hij een nieuwe begeleidingsband waarin het aantal gitaristen opvalt: dat zijn er veel van zijn negen nieuwe nummers drie of vier en in sommige zelfs vijf, terwijl Lindgren zelf ook akoestische of elektrische gitaar speelt.

Toch resulteert dat niet in ongenuanceerde, dicht gespeelde songs, want opener ‘Big Fat Nothing’ is eerder gebaseerd op het majestueuze, ruimtelijk deinende treurritme van drummer-producer Christoffer Olssen Segerberg en bassist-toetsenist en producer Ale William Sjöström dan op iets anders.

Lindgren buit in die zes minuten durende song met

Continue reading
« Older posts Newer posts »