Category: New Orleans (Page 2 of 14)

National Geographic gaat in juli in de vijf delen tellende documentaire ‘Hurricane Katrina: Race Against Time’ uitzenden.

Die gaat uiteraard over hoe orkaan Katrina New Orleans trof in 2205 en letterlijk en figuurlijk beschadigde.

Daarin zitten nooit eerder uitgezonden beelden en interviews met slachtoffers, politiemensen, brandweerlui en medisch personeel.

De eerste drie afleveringen komen uit op 27 juli as.:

Dé platenzaak van New Orleans is de Louisiana Music Factory met een enorm assortiment aan artiesten op lp en cd uit de stad en de staat, al verkoopt hij inmiddels album van acts van buiten die zelfgetrokken grenzen.

De zaak werd geopend in februari 1992 en bestond dus in 2022 drie decennia, maar de gelegenheid voor een feest was er toen niet, want ook de VS was in de geep van corona.

De broer van eigenaar Barry Smith lanceerde het idee te vieren dat de winkel nu 33,33 jaar bestaat, met inderdaad een overduidelijke knipoog naar het toerental van de lp.

Dat feestje vond plaats op zaterdag 21 juni met een middag met in storeoptredens van trompttist Kermit Ruffins, de Tin Men, bluesgitarist Little Freddie King en trombonist Corey Henry. Tot slot trad Cyril Neville er op met de groep van zijn zoon Omari Neville’s, The Fuel:

De Jazz & Heritage Foundation uit New Orleans heeft de originele studio van de tot een legende uitgegroeide producer Cosimo Matassa gekocht en heeft plannen voor een waardige bestemming ervan.

De ruimte op de hoek van North Rampart Street en Dumaine, net ten noorden van het French Quarter, was de eerste studio van de toen nog piepjonge Cosimo Matassa, die de achterkamer van de winkel in huishoudelijke apparaten en platen van zijn vader verbouwde tot opnamestudio.

Daar nam hij allerlei singles op van artiesten die zouden uitgroeien tot iconen van de rhythm-and-blues en rock-‘n-roll uit New Orleans, zoals Little Richard en Fats Domino, maar ook iets minder bekende namen als Bobby Charles.

Offbeat, het digitale tijdschrift dat veel aandacht besteedt aan de muziek van New Orleans, bericht erover:

Op 13 juni komt er een nieuw album uit van Big Chief Bo Dollis Jr. and the Wild Magnolias.

Het heet ‘Chip Off the Old Block’ en werd geproduceerd door Boo Mitchell, Martin Shore and Cody Dickinson.

Het zou de traditionele New Orleans-invloeden van de Mardi gras indians combineren met de soul van Memphis en werd dan ook in die twee steden opgenomen.

De Hi Rhythm Section doet dan ook mee: pianist Archie “Hubbie” Turner, organist Rev. Charles Hodges en bassist Leroy Hodges.

Er is een eerste single: ‘Young Time Indians/Indian Red’. Die laat inderdaad een strakker geluid horen door die begeleiding en de vraag is of dat het unieke percussieve karakter van de muziek voldoende ruimte laat of dat een te nauw keurslijf is:

In de aanloop naar het uitkomen van ‘The Bywater Sessions’ heeft zanger-toetsenist Jon Cleary een liveversie van zijn ‘So Damn good’ op zijn facebookpagina gezet.

Die speelde hij live met zijn Absolute Monster Gentlemen in de studio, compleet met blazerssectie.

Dat laatste voegt zeker iets toe, maar het is niet alleen een song die hij al op ‘Moonburn’ zette, zijn tweede album uit 1998, hij speelt het ook nog een in een veel hoger tempo dan op dat album, zodat alle finesse die hij ook in een nummer kan leggen, er wel uit verdwijnt.

Daar wordt het niet interessanter van, om het maar eens voorzichtig te zeggen: hij degradeert het tot een voertuig voor zijn virtuositeit op de toetsen.

Dat het nummer deel uitmaakt van een door een toetsenbordenfabrikant gesponsorde serie zal dus geen toeval zijn:

Aan het eind van deze week komt Jon Cleary’s nieuwe album uit, ‘The Bywater Sessions’.

Dat is zijn eerste volwaardige album sinds ‘Dynamite’ uit 2018, maar al eerder werd bekend dat daarop vier nieuwe versies staan van nummers die hij al eerder opnam: zijn ‘So Damn Good’ van Moonburn uit 1998, maar ook te vinden op  ‘Jon Cleary and the Absolute Monster Gentlemen’ uit 2002, ‘Unnecessarily Mercenary’ (ook van ‘Moonburn’), plus ‘Just Kissed My Baby’, zijn cover van het nummer van The Meters van ‘Jon Cleary and the Absolute Monster Gentlemen’ en ‘Boneyard’ van ‘Go Go Juice’. 

Er staan dus maar zes nieuwe songs op en dat lijkt een recept voor een forse teleurstelling.

Intussen zette Cleary een filmpje op Facebook van zijn in een enkele take opgenomen van die klassieker van The Meters met zijn vernieuwde en uitgebreide Absolute Monster Gentlemen, met zowel Cleary als de blazerssectie in aparte ruimtes achter glas tegen de overspraak.

Dat is toch wel weer fijn om te horen en te zien:

In New Orleans is op 4 april het programma rond National Voodoo Day begonnen met een persconferentie, maar de eigenlijke programmaonderdelen zijn op zaterdag 5 en zondag 6 april..

Daarin worden het geestelijke, culturele en historische belang van voodoo benadrukt.

Dat gebeurt met een symposium over traditionele Afrikaanse godsdiensten en ‘global healing’, een expositie, een tentoonstelling over Afrikaans natuurbehoud, een kinderprogramma over de rijke voodoo-tradities, een processie die de slachtoffers van de trans-Atlantische slavenhandel eert, een voodooceremonie op Conqo Square door voodoobeoefenaren uit Benin, Haiti en New Orleans zelf en een ceremoniële afsluiting:

Van het voor 11 april aangekondigde album ‘Audience with the Queen’ van Irma Thomas met Galactic als begeleiders is een derde nummer uitgekomen.

Dat is een cover van Nancy Wilson’s ‘How Glad I Am’ uit 1964.

Het nummer is een favoriet van zowel saxofonist Ben Ellman als Thomas zelf.

Het is de door gospel beïnvloede opener van het album en doordat Thomas en Galactic kozen voor een gedragen versie afwijkend van de rest van album: