Category: Dossier Ook al dood….. (Page 1 of 29)

De Canadese ontwerper van rockposters en lp-hoezen Bob Masse is overleden. Hij was 81 jaar.

Hij is een man die weinig mensen zullen kennen, maar zijn werk des te meer: Masse begon zijn loopbaan min of mee toevallig toen hij voor een practicum tijdens zijn opleiding aan de Vancouver School of Art een graits poster moest aanbieden voor een optreden van Bod Dylan in het plaatselijke Queen Elizabeth Theatre.

Via gratis posters voor de plaatselijke koffiehuizen in ruil voor een concertkaartje ging hij de posters ontwerpen voor de Grateful Dead, The Doors, Iron Butterfly en Big Brother and the Holding Company, de groep waarmee Janis Joplin doorbrak.

Later tekende hij posters voor Bob Dylan, Stevie Nicks en David Bowie en vanaf de jaren negentig ontwierp hij posters voor U2, Tool en Neil Young.

In veel daarvan was de invloed van Jugenstil-kunstenaar Alfons Mucha overduidelijk:

Continue reading

John Small is overleden. Dat maakte Billy Joel bekend via Instagram, maar zonder enige toelichting. Andere bronnen geven aan, dat Small op 4 september zou zijn gestorven.

Small is relatief onbekend, maar was op verschillende momenten belangrijk in het leven en in de loopbaan van zanger-pianist Billy Joel en niet alleen in dat van hem.

Ze zaten samen in The Hassles in de jaren zestig en maakten des tijds twee albums. Small was destijds drummer.

Daarna vormden ze het hardrockduo Attila en brachten onder die naam een album uit in 1970.

Dat lijkt onwaarschijnlijk voor Joel, de man die toch vooral bekend is om weemoed die kan omslaan in sentimentaliteit en vakkundig en enthousiast geschreven en gespeelde uptempo-niemendalletjes.

Nog onwaarschijnlijker is het pas in 2025 in de documentaire ‘And So It Goes’ bekend geworden feit dat Joel rond 1970 verliefd werd op Elizabeth Weber, inderdaad de vriendin van Small.

Joel woonde in die tijd bij Small en Weber in, die ook een kind hadden.

Toen hij zijn verliefdheid opbiechtte aan John Small, kwam er niet alleen een einde aan Attila, ook aan zijn inwoning en aan de vriendschap tussen de twee.

In die tijd redde Small ook nog een keer het leven van Joel door hem razendsnel naar een ziekenhuis te brengen: Joel voelde zich ze schuldig vanwege die verliefdheid, dat hij meubelwas dronk in een poging zichzelf te doden, Dat was destijds al zijn tweede zelfmoordpoging.

Daarna liet hij zich ter observatie opnemen.

Joel en Weber trouwden in 1973, maar scheidden in 1982.

Small en Joel legden het uiteindelijk bij en niet alleen dat: Small was toen al videoregisseur en deed bijvoorbeeld de regie van ‘Walk This Way’ van Aerosmith en Run DMC en “Tell Her About It’van Joel en Ray Charles.

Ook werkte hij als producer mee aan de video’s voor ‘Uptown Girl’ en ‘Keeping the Faith’, Joel’s concertfilms ‘Live from Long Island’ en ‘Live at Shea Stadium’ en regisseerde de video voor ‘Baby Grand’.

Hij ontving een Grammy-nominatie voor Joel’s ‘Live at Yankee Stadium’.

Hij regisseerde verder video’s voor artiesten als Enrique Iglesias, Kenny Rogers, Garth Brooks en Blake Shelton.

Denk je aan zelfmoord? Bel 113 of 0800-0113 (gratis). Of chat via www.113.nl . Deze hulpdienst is 24 uur, zeven dagen per week bereikbaar.

Eerdere berichten over Billy Joel vind je in de categorie nieuws.

Op dinsdag 25 augustus is bekend geworden, dat countrykoningin Dolly Parton is overleden. Ze was tachtig jaar oud.

Het overlijden van Parton werd bekend gemaakt via Facebook door haar neef Brian Seaver, die blijkbaar ook haar Hoofd beveiliging was.

Parton heeft hem blijkbaar al jaren geleden benaderd deze video uit te zenden naar haar overlijden.

In zijn boodschap noemt hij geen doodsoorzaak:

Continue reading

Songschrijver Janie Bradford is op 21 augustus in Los Angeles overleden na een lange ziekte. Ze was 87 jaar.

Bradford schreef niet heel veel songs, maar was desondanks belangrijk bij de start van Berry Gordy’s Motown-label.

Zij werkte daar als receptioniste na door buurtgenoot Jackie Wilson (‘Reet Petite’) aan Gordy te zijn voorgesteld, maar verzon in 1959 een bepalend gedeelte van de tekst van ‘Money, That;s What I Want’, het nummer dat Gordy aan het schrijven was: ‘your love gives me such a thrill, but your love don’t pay my bills. Gimme some money baby!’

Het nummer werd in de versie van Barrett Strong de eerste singlehit van Tamla Motown en werd in de vroege jaren zestig gecoverd door zowel de Beatles als de Rolling Stones.

Bradford werkte meer dan twintig jaar voor Motown en schreef ook mee aan songs voor Marvin Gaye (‘Too Busy Thinking About My Baby’), Mary Wells (’Your Old Standby’) en  nummers voor Diana Ross and the Supremes, Stevie Wonder, the Temptations, the Marvelettes en anderen.

Daarna richtte ze haar eigen Heroes and Legends Scholarship Fund op.

Gordy gedacht haar in een bericht met veel respect:

Continue reading

ZZ Top-drummer Frank Beard is overleden op zijn ranch in Texas. Hij was 77 jaar oud.

Dat is na een korte periode van ziekte, want op 13 augustus was er het nieuws, dat hij zich had teruggetrokken uit de lopende tournee en Michael Monahan zijn vervanger werd voor de resterende optredens.

Beard was de drummer vanaf het begin in 1969 toen hij en Billy Gibbons op Beard’s voorspraak jamden met bassist Dusty Hill. Die middag kreeg de groep tijdens een uren durende bluesjam zijn definitieve vorm, al evolueerde de muziek van blues langzaam naar messcherpe gitaarrock. Wel was ZZ Top tussen 1976 en 1979 ongeveer drie jaar inactief, maar ook toen ontbonden de drie de groep niet. Toen de drie elkaar weer opzochten, bleek zowel Gibbons als Hill uit nonchalance een woekerende baard te hebben laten staan…

De groep opdoeken deden Gibbons en Beard evenmin na het overlijden van Hill in 2021, want ze vonden een vervanger in Elwood Francis.

Ook nu lijkt de groep ervoor te kiezen door te gaan,  want Gibbons reageerde via de website als volgt op Beard’s dood:

Continue reading

Rockjournalist en -biograaf Dave Marsh is overleden. Hij was 76 jaar.

Marsh was  hoofdredacteur van Creem en schreef voor Rolling Stone, The Village Voice en Newsday, maar schreef ook meer dan 25 boeken, waaronder ‘Born to Run: The Bruce Springsteen Story’, ‘Before I Get Old: the Story of The Who’ en ‘The Heart of Rock and Soul: the 1001 Greatest Singles Ever Made’.

Marsh was al een vroege fan van Springsteen en schreef al enthousiast over hem in Creem voor andere critici hem ontdekten. Ook was hij bevriend met Jon Landau, die Springsteen’s manager werd nadat de twee een concert van hem en zijn E Street Band bezochten in 1974.

Marsh moedigde Landau ook aan zijn column ‘I Saw the Furure of Rock and Roll’ te schrijven in de Real Paper.

Zijn boek over Springsteen vulde hij vele malen aan: in 2003 verscheen daarvan de meest recente versie als ‘Bruce Springsteen: Two Hearts. The Definitive Biografy, 1972-2003’.

Ook had hij heel lang een radioshow op satellietzender SiriusM: ‘E Street Radio’.

Hij zat dicht bij het vuur, want zijn vrouw Barbara Carr, was decennialang actief in het management van Springsteen. Marsh was dan ook met hem bevriend.

Springsteen schreef dan ook over hem:

Continue reading

Producer David Z is overleden aan de gevolgen van een infectie. Hij was 78 jaar oud.

David ‘Z’ Rivkin was een van de architecten van de Minneapolis sound, een geluid dat hij ‘the sound of ignorance’ noemde, doordat hij volgens hem ontstond in een omgeving zonder muzikale invloeden van buitenaf.

Hij werkte al met Prince aan demo’s nog voordat hij door Warner Records onder contract werd genomen, maar de twee continueerden die samenwerking heel lang. Zo was hij bijvoorbeeld betrokken bij de opnames van Prince’ monsterhit ‘Kiss’.

David Z kreeg twee keer een Grammy voor producties met zangeres Etta James, maar werd ook voor die onderscheiding genomineerd vanwege  ‘She Drives Me Crazy’ van de Fine Young Cannibals.

Vaak mixte hij veel bluesgeoriënteerde albums van bijvoorbeeld Ana Popovic, John Mayall and the Bluesbreakers en Bernard Allison of speelde erop mee.

Ook op Kara Grainger’s ‘Shiver & Sigh’ was hij erbij als mixer en als producer. Dat derde album had vermoedelijk haar doorbraak moeten worden, maar werd het niet, hoewel het daarvoor goed genoeg was.

Dat kwam misschien doordat Grainger en hij vooral vasthielden aan haar eigen rootsy, door blues geïnspireerde geluid, al zijn hier en daar poppy accenten te horen.

Het opvallend modieus klinkende ‘Holding Out For Love’ steekt daar juist door die ongetwijfeld hip bedoelde productie bleekjes bij  af….

Mijn recensies van ‘Shiver and Sigh’ vind jein de rubriek recensies roots, net als die van ‘LA Blues’en ‘Living with Your Ghost’.

Die van haar ‘That’s How I Got to Memphis’vind je dan weer in recensies blues.

Andere berichten over Kara Grainger vind je in de categorieën nieuws en rootsmuziek op radio, tv en internet.

In New Orleans is al op 5 juli James Rivers overleden. Rivers was 89 jaar oud.

Hij was vooral bekend als saxofonist, maar speelde ook fluit, harmonica en doedelzak.

Rivers was in de jaren vijftig muzikant bij The Impression, Jerry Butler en Huey Smith & the Clowns.

Hij speelde sax op New Orleans-klassiekers uit de jaren vijftig als ‘Sea Cruise’ van Frankie Ford, ‘Going to the Mardi Gras’ van professor Longhair  en  ‘Carnival Time’ van Al Johnson.

Rivers was ook lid van de livebands van Sam Cooke en Jackie Wilson en speelde op de soundtracks van ‘The Bridges of Madison County’ en ‘Tightrope’, beide van regisseur Clint Eastwood.

Vanaf 1969 leidde hij zijn eigen James Rivers Movement en in 1978 en 1981 maakte hij twee soloalbums, terwijl hij door de jaren heen ook nog solosingles uitbracht.

Offbeat publiceerde een aflevering uit de My Music-serie uit 2002, waarin Rivers zijn eigen leven in de muziek samenvat:

Continue reading

Victor Willis, een van de originele leden van disco-act The Village People, is overleden na een ‘korte, maar agressieve ziekte’. Hij was 74 jaar oud.

Dat heeft zijn vrouw en manager bekend gemaakt.

Willis was ‘de politieman’ in de groep die hits had met ‘Y.M.C.A.’ en ‘In the Navy’. Hij was niet alleen de leadzanger van die nummers, maar schreef er ook aan mee.

Willis en zijn collega’s een cowboy, een zeeman, een bouwvakker, een inheemse Amerikaan en een leer gehulde motorrijder (?) beeldden stereotypen uit of spotten daarmee. Dat werd nooit helemaal duidelijk, al gingen de teksten wel op bijna cabareteske manier over homoseksualiteit, hoewel dat altijd woordspelig ging en niet uitgesproken.

De groep werd opgericht in 1977 in New York door producer Jacques Morali, die eerste hits als ‘San Francisco (You’ve Got Me); en  ‘In Hollywood (Everybody Is a Star)’schreef met Henri Belolo, Peter Whitehead en tekstschrijver Paul Hutt. Morali vernoemde de groep indirect naar Greenwich Village. Dat was een ‘gayborhood’, een buurt waarin homoseksualiteit meer dan elders werd geaccepteerd.

Zanger Willis werd door hen ingehuurd om hun songs het gewenste rhythm ‘n blues-gevoel te geven.

Willis had toen al in musicals als ‘Hair’, ‘The River Niger’ en ‘The Wiz’ gespeeld.

De groep werd pas geformeerd nadat het eerste album een hit werd. Op de hoes daarvan waren namelijk nog modellen te zien.

Morali zette toen namelijk een advertentie in de Village Voice met de tekst: gezocht ‘gay singers and dancers, very good looking, with mustaches.’

Willis onderhield en gecompliceerde verstandhouding met  zowel ‘Y.M.C.A.’ als de groep zelf.

Hij stapte al in 1979 uit de Village People vanwege ‘lifestyle differences and how the group was being perceived’, zoals hij het zelf formuleerde op zijn inmiddels niet meer actieve website.

In 1982 kwam hij terug, maar ook die keer duurde dat maar twee jaar.

Zijn solocarrière kwam daarna niet van de grond: zo kwam  zijn ‘Solo Man’, opgenomen in 1979, pas in 2015 uit…

In die jaren dreigde hij diverse keren met rechtszaken tegen mensen die ‘Y.M.C.A.’een ‘gay anthem’ noemden vanwege de teneur van de tekst, want er zaten immers geen verwijzingen naar homoseksualiteit in.

Hij kon er wel prima mee leven als mensen zeidend at het voor hen een ‘gay anthem’ was…

Wel was hij zo principieel dat hij weigerde nummers van de Village People te zingen toen hij solo was.

Ook hij worstelde met een drugsverslaving tot 2007.

De laatste keren dat hij in het nieuws kwam, was vanwege de toe-eigening door het nummer door Donald Trump, die het gebruikte tijdens partijconventies en verkiezingsbijeenkomsten.

Aanvanjelijk was Willis fel tegen het gebruik, maar later zei hij voorstander te zijn vanwege het feit dat de muziek verbond.

Donald Trump herdacht hem dan ook op TruthSocial, en passant de eer opstrijkend voor het feit dat het nummer op nummer 1 van de Amerikaanse hitlijst terecht kwam:

Continue reading

Walt Parazaider is overleden aan de gevolgen van Alzheimer. De medeoprichter van de groep Chicago was 81 jaar oud.

Pradaizer was oorspronkelijk opgeleid als klassiek klarinettist aan de DePaul-universiteit in Chicago, maar richtte ook de Missing Links op.

Daarin zaten toen als Chicago-leden Terry Kath en drummer Danny Seraphine en wat later ook Robert Lamm en zanger Peter Cetera. Toen noemden ze zichzelf The Next Big Thing, al zou het nog een tijdje duren voordat ze dat ook werden.

Parazaider zou de anderen hebben overgehaald rock te gaan spelen met een blazerssectie, destijds een zeldzaamheid.

Opnieuw veranderden ze hun naam en ze werden de Chicago Transit Authority en in 1969 braken ze door met hun naamloze debuut.

De groep veranderde de naam later in Chicago en koos ook voor een hitvriendelijker popkoers. Lamm doodde zichzelf per ongeluk en Soeraohine en Cetera verlieten de groep.

In dat 2016 werd de groep verkozen tot lid van de Rock and Roll Hall of Fame.

Parazaider bleef Chicago trouw, maar stopte in 2017 met op tournee gaan, al speelde hij op sommige nummers op de albums.

Zijn gezondheid was toen al verslechterd door hartproblemen. In 2021 werd ook Alzheimer’s bij hem geconstateerd.