Kippenvel – Ruud Heijjer

 elke dinsdagavond van 20:00 – 22:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Dossier Ook al dood…..’ Category

ex-Fleetwood Mac-oprichter en gitarist Peter Green overleden

zondag, juli 26th, 2020

Peter Green, de oprichter en eerste sologitarist van Fleetwood Mac, is op 25 juli overleden in zijn slaap. Hij was 73 jaar. In een verklaring van de advocaat van de familie van Green aan de BBC staat geen doodsoorzaak vermeld.

Green richtte met gitarist Jeremy Spencer, bassist Bob Brunning en drummer Mick Fleetwood de eerste van de vele bezettingen van Fleetwood Mac op toen hij negentien was, maar hij begon al voor geld te spelen toen hij vijftien was. Toen veranderde hij zijn naam ook van Peter Greenbaum in Green.

Brunning werd al gauw vervangen door Bluesbreaker John McVie en de band heette aanvankelijk ook  kortstondig Peter Green’s Fleetwood Mac.

Fleetwood Mac was halverwege de jaren zestig een van de Britse bluesbands die die blues succesvol herimporteerden in de VS.

Voordat Green en de andere drie Fleetwood Mac formeerden, zaten hij en Fleetwood ook in John Mayall’s Bluesbrakers. Daar verving hij de vervanger van Eric Clapton, die hij openlijk bekritiseerde. Green zou volgens John Mayall destijds misschien toen al wel beter dan Clapton zijn, maar in ieder geval de beste gitarist van allemaal worden.

Overigens verving Mayall Green niet veel later weer door Clapton, om hem een tijdje daarna weer in de band op te namen nadat Clapton definitief uit de Bluesbreakers was gestapt.

In 1968 kwam hun naamloze debuut uit en daarna maakte Fleetwood Mac met Green in de gelederen nog twee albums: ‘Mr. Wonderful, ook in 1968’ en ‘Then play on’ in 1969.

Hij schreef klassiekers als ‘Albatross’,  ‘Oh well’, ‘Black magic woman’, het veel te weinig gedraaide, even mooie als autobiografische ‘Man of the world’ en vlak voordat hij de groep halverwege 1970 verliet het ook autobiografische, maar hoogst onheilspellende ‘The green Manalishi’.

Green stapte uit de band na het ontstaan van schizofrenie, het verblijf in een commune en het afzweren van aardse bezittingen. Die schizofrenie werd veroorzaakt of versterkt door Greens experimenten met lsd.

Hij bracht in dat jaar ook zijn solodebuut uit, ‘The end of the game’. Daarna volgden jaren waarin hij kampte met mentale problemen en pas vanaf 1979 volgden nog vijf (more…)

Beatles-fotografe Fiona Adams overleden

zaterdag, juli 11th, 2020

Beatles-fotografe Fiona Adams is overleden. Ze was 84 jaar oud.

Adams maakte onder meer de foto voor de ep ‘Twist and shout’ uit 1963, waarop de Beatles in zwart-wit hoog opspringen boven een vervallen muurtje.

Het was een uitsnede van een van de foto’s die Adams van de Beatles maakte op een de in dat jaar nog overgebleven bomkraters in Londen.

Dat was in Euston Road, waar Adams in de bomkrater was gaan staan om de Beatles tegen  de achtergrond van de lucht te kunnen fotograferen. Doordat ze ze zei zo hoog mogelijk in de lucht te springen, ontstond een bijzonder effect, al lijkt Ringo Starr niet helemaal van de grond te komen.

Adams fotografeerde ook artiesten als Bob Dylan en Jimi Hendrix, maar haar foto van de springende Beatles werd in 2009 door de National Portrait Gallery uitgeroepen tot een van de iconische fotomomenten van de twintigste eeuw: (more…)

Bonnie Pointer overleden

dinsdag, juni 9th, 2020

Bonnie Pointer, een van de vier Pointer Sisters, is overleden. Ze was 69 jaar oud.

Ruth, Anita, June en Bonnie Pointer begonnen met zingen in de kerk van hun vader, die dominee was. Hij verbood ze te luisteren naar ‘wereldse muziek’, maar die hoorden ze toch op feestjes van vrienden.

Bonnie en June vormden eerst een duo en daarna kwam Anita erbij. De drie deden achtergrondzang voor bv. Boz Scaggs.

In 1971 hadden de drie al hun eerste single, maar die bereikte de hitparade niet en ook in 1972 flopte een single.

Daarna werd ook Ruth lid van de Pointer Sisters en in 1973 kwam hun naamloze eerste album uit.

Toen kwamen ook de hits: het door Allen Toussaint geschreven ‘Yes we can can’ was er een van en ‘Betcha got a chick on the side’ een andere.

De Pointer Sisters kregen een Grammy in de categorie Best Country Duo or Group in 1975 voor ‘Fairytale’, een nummer dat Bonnie en Anita Pointer schreven.

In 1977 stapten June en Bonnie uit de Pointer Sisters. June kwam al gauw terug, maar Bonnie maakte tot 1994 nog drie soloalbums. Het grote succes dat ze met haar drie zussen had gekend, had ze in haar eentje niet, al had ze wel hits.

Ruth, Anita en June zongen bijvoorbeeld Bruce Springsteen’s ‘Fire’ tot een enorme hit.

Bonnie Pointer is de tweede van de zusters die overlijdt: June Pointer overleed in 2006. (more…)

standbeeld Little Richard

dinsdag, mei 26th, 2020

Er komt een standbeeld van Little Richard voor het huis in Macon, Georgia, waar hij zijn jeugd doorbracht.

Daarvoor leggen de Friends of Little Richard en de Community Foundation of Central Georgia geld bij elkaar. Ook komt er een replica van zijn ster op de Hollywood Walk of Fame.

Het geld in het daarvoor opgerichte fonds zal ook worden gebruikt om organisaties te ondersteunen die muzieklessen geven aan studenten met een laag inkomen.

De organisaties hopen dat het beeld zal kunnen worden geïnstalleerd op 5 december. Dat is toevallig ook de geboortedag van Little Richard.

Daarom wordt die dag in Macon dan ook uitgeroepen tot de Little Richard Penniman Day: (more…)

Paul McCartney herinnert zich Astrid Kirchherr.

vrijdag, mei 22nd, 2020

Paul McCartney plaatste een serie van six tweets waarin hij schrijft over de op 12 mei overleden fotografe Astrid Kirchherr:

Very sad news about Astrid Kirchherr. Astrid was a dear friend from my Hamburg days with The Beatles. Another friend, Klaus Voormann, told me she had passed away and this brought back memories of our days in the clubs in Hamburg.

Astrid looked unique. She had a short blond haircut and wore a slim black, leather outfit which made her look like a funky pixie.

She would come to the club with Klaus and another friend, Jürgen Vollmer, and the three of them made quite an impression on us four lads from Liverpool.

Their wit and conversation was really stimulating and we fell in love with Astrid’s style. Astrid took beautiful photographs of us. She used black and white film and achieved a stunning mood in her pictures that we all loved.

She had a great sense of humour and later went on to marry Stuart our bass player. I have so many fond memories of our time together in the club or her home or a trip to the nearby seaside resort, Lübeck.

So sad for all of us who were her friends to lose such a lovely lady from our lives. I will miss her but will always remember her and her cheeky grin with great fondness. God bless you Astrid, see ya love! – Paul McCartney.

Ook blijkt er een boek te zijn waarin Kirchherr’s foto’s zijn verzameld: (more…)

Little Richard begraven bij zijn universiteit

zondag, mei 17th, 2020

Little Richard wordt op woensdag 20 mei begraven bij de Oakwood Univerity in Huntsville, Alabama.

Dat is een universiteit die traditioneel vooral Afro-Amerikaanse studenten trekt. Richard studeerde er vanaf 1957 toen hij tijdens zijn Australische tournee het licht had gezien en dominee wilde worden.

Daarvoor stelde de universiteit wel een speciaal programma op, want Richard had Hudson Highschool in Macon, Georgia niet afgemaakt. Dat deed hij ook niet met deze studie, die hij staakte in 1959.

Desondanks werd hij dominee en hij sloot dan ook onder meer de huwelijken tussen Steve Van Zandt en zijn vrouw Maureen en Tom Petty en zijn tweede vrouw, Dana York.

De necrologie van Little Richard en een bericht over zijn huwelijkssluitingen vind je in de categorie Dossier: Ook al dood…

 

 

Beatles-fotografe Astrid Kirchherr overleden

zaterdag, mei 16th, 2020

Beatles-fotografe Astrid Kirchherr is op 12 mei overleden. Ze was 81 jaar oud. Een doodsoorzaak is niet bekend gemaakt.

Kirchherr kwam in contact met de Beatles door Klaus Voormann en fotografeerde de band toen zij in de Hamburgse Star Club optraden. Zo zorgde zij voor portretten van John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Pete Beste en Stuart Sutcliffe voordat de eerste drie met Ringo Starr tot de Beatles uitgroeiden. Ook fotografeerde zij Lennon, McCartney, Harrison en Starr nog in hun Hamburgse tijd.

Verder zou ze verantwoordelijk zijn geweest voor een nog belangrijke bijdrage aan hun imago door het voorstel dat ze hun haar naar voren zouden kammen, zodat het over hun voorhoofd zou vallen.

Eerst zou ze Sutcliffe daartoe hebben overgehaald en daarna Harrison, waarop de andere Beatles ook daartoe overgingen.

Kirchherr en Sutcliffe werden verliefd op elkaar, waarop Sutcliffe de groep verliet om met haar samen te leven, maar hij overleed niet veel later.

Kirchherr fotografeerde na 1967 nauwelijks meer, maar maakte nog wel een portretfoto van Harrison voor zijn soundtrack ‘Wonderwall music’ uit 1968: (more…)

doodsoorzaak dominee Little Richard bekend

maandag, mei 11th, 2020

De op zaterdag 9 mei overleden Little Richard is gestorven aan botkanker . Dat heeft zijn advocaat inmiddels bekend gemaakt. Bij het bekend worden van zijn dood werd geen doodsoorzaak gegeven.

Inmiddels melden zich nu allerlei rocksterren die door Little Richard zijn getrouwd.

Het eerste huwelijk dat hij ooit sloot, was in 1982 dat van Steve Van Zandt en zijn vrouw Maureen.

Later trouwde hij ook Onder anderen Cyndi Lauper en haar man en in 2001 Tom Petty en zijn tweede vrouw, Dana York. Bij die plechtigheid zou hij een keer ‘Shut up!’ geroepen hebben.

Ook ander beroemdheden lieten zich trouwens door hem in de echt verbinden, bv. Demi Moore en Bruce Willis in 1987.

De necrologie van Little Richard vind je in de categorie Dossier: Ook al dood…

Alfred ‘Uganda’ Roberts overleden

maandag, mei 11th, 2020

Percussionist Alfred ‘Uganda’ Roberts is op 5 mei jl. in zijn woonplaats New Orleans overleden aan de gevolgen van longkanker. Hij was 77 jaar oud.

Roberts is alleen een grote naam voor wie de kleine lettertjes leest op platenhoezen en de nog kleinere in cd-boekjes, want hij was de vaste percussionist van Allen Toussaint in zijn Sea Saint Studios en deed dus mee op Toussaint’s album ‘Life, love and faith’ en op b.v. ‘Hey pocky way’ van diens huisband, de Meters.

Ook werd hij in 1972 de vaste percussionist van Professor Longhair, die toen aan een comeback bezig was die onder anderen was geïnitieerd door Quint Davis, ook een van de mensen achter het Jazz and Heritage Festival. Davis zou ook het initiatief tot hun samenwerking hebben genomen.

Zo speelde Roberts op Longhair’s albums ‘Rock n roll gumbo’ (1977) en ‘Crawfish fiesta’ (1980) tot Longhair overleed. ‘The London concert’ is een livealbum van Longhair en Roberts, waarop zijn conga’s het enige andere instrument zijn.

Hij speelde ook op albums van de Wild Magnolias en na een tijd geen muziek meer te hebben gemaakt op Dr. John’s ‘Goin’ back tot New Orleans’ en ‘N’Awlinz: Dis, Dat or d’Udda’, John Mooney’s ‘Gone to hell’ en ‘All I want’.

Roberts werd geboren in de wijk Treme. Dat hij zichzelf speelde in de gelijknamige tv-serie is dan ook niet meer dan logisch: (more…)

Little Richard overleden

zaterdag, mei 9th, 2020

Little Richard is overleden, maar een doodsoorzaak is nog onbekend. Hij was 87 jaar oud.

Richard Wayne Penniman brak door in 1956 met ‘Tutti frutti’. Daarna had hij nog een serie hits als ‘Long tall Sally’, ‘Rio it up’, ‘Lucille’ en ‘Good golly miss Molly’.

De basis daarvan was Richard’s pompende piano, zijn emotionele, door de gospel beïnvloede zang en zijn seksueel gelden teksten. Die waren trouwens vaak nonchalant.

Toch maakte hij al vanaf 1951 weinig opwindende singles en zou zijn grote successen hebben verzonnen terwijl hij als afwasser aan het werk was in het Greyhound-busstation in Macon, Georgia.

Hij nam zijn eerste single op in New Orleans, al was de tekst van ‘Tutti frutti’ daarvoor wel gefatsoeneerd.

Hij werd met die single en zijn volgende hits een even groot idool als Elvis Presey, Jerry Lee Lewis en Bill Haley.

Al vanaf 1958 had hij geen hits meer, maar hij was wel een invloed op Britse groepen als de Beatles, die ook nummers van hem coverden op hun vroege albums. Zij namen b.v. ‘Lucille’ op.

Met zijn uitzinnige kleding, haar en make-up was hij ook een showman van de eerste orde en Prince werd bijvoorbeeld door hem en door James Brown geïnspireerd.

Al in 1957 veranderde hij zijn levensstijl en koos hij ervoor dominee te worden en probeerde hij het als gospelzanger, maar dat leidde niet tot grote successen.

Daarom begon hij weer rock ‘n’ roll te spelen en zo trad hij tegelijkertijd met de Beatles op in de Hamburgse Star Club in 1964.

Na jaren van verslaving aan cocaïne kickte hij in 1977 af en werd weer predikant en bracht nog weer een gospelalbum uit.

In 1986 was hij te zien in de film ‘Down and out in Beverly Hills’, waarvan hij ook de titeltrack zong.

In dat jaar werd hij ook opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame.

Ook de decennia daarna speelde Richard niet alleen zijn oude hits, maar ook de pianorocker die hij ooit was.

Door de jaren heen coverden ook The Kinks, Elvis Costello en Creedence Clearwater Revival songs van hem.