elke dinsdagavond van 20:00 - 22:00 op RTV Katwijk op 106.8FM en via deze site


Uitzending gemist

Category: recensies albums 2024 (Page 1 of 4)

Bloodier Than Blood – Hymn For Her

www.hymnforher.com

praktiserende idealisten

Lucy Tight en Wayne Waxing vormen al een duo van voor 2008, toen zij ‘Year of the Golden Pig’ uitbrachten. Daarna volgden er tot 2018 nog vier, maar toen gooide ook voor dit stel uit Swampville, Florida, corona roet in het eten.

Tight en Waxing wonen in een oude Bambi Airstream-caravan met hun dochter Diver, die al meezong als peuter. Ze is inmiddels ook officieel lid van de familiegroep, nadat het drietal in de coronaperiode veel online ‘Singalong Sundays’ organiseerde én in een verzorgingstehuis bijsprong.

De veertien nieuwe songs namen ze op in hun caravan, net zoals Tight en Waxing dat ooit deden met hun eerste twee albums.

Het ook deze keer weer in eigen beheer uitgebrachte album is net als hun derde en vierde gestoken in een hoes die compromisloze speedmetal doet vermoeden. Na twee countrynummers blijkt hun zesde echter een mengeling van countrysongs, rootsy ballads en enkele nummers die perfect passen in de klassieke poptraditie:

Continue reading

Yes, I Do! – Jennifer Porter

https://jenniferportermusic.com

Cougar Moon Music CMM009                                                                   

Op haar vierde album met eigen songs zette Jennifer Porter zes eigen nummers en twee blues-songs uit de jaren twintig van de vorige eeuw: Leroy Carr’s ‘How Long’ en Bessie Smith’s Good Ol’ Wagon’.

Dat de tot operazangeres opgeleide zangeres-toetseniste zich vooral rootsmuzikante voelt, verbaast dan ook niet:

Continue reading

Ship to Shore – Richard Thompson

New West Records

communicatie in code

Op zijn twintigste soloalbum sinds 1972 zette zanger-gitarist Richard Thompson twaalf songs die de folklegende opnam in een week tijd met zijn vaste band plus achtergrondzangeres Zara Phillips en violist David Mansfield. Ze speelden alles live in de studio, terwijl Thompson zijn teksten ook direct meezong en produceerde.

Thompson’s schreef songs met daarin zijn vele vaste invloeden: folk, rock ‘n’ roll, rhythm ‘n’ blues, Afrikaanse muziek en de typisch Engelse traditie van cabaret.

Zijn donkere teksten gaan over besluiteloosheid, eenzaamheid, levensangst, verloren liefdes, het onverwurwbaar verstrijken van de tijd en de dood, al geeft hij Donald Trump ook de volle laag. Thompson verpakt zijn thema’s sluw in anekdotes die zich nonchalant openbaren, maar daarna hun klauwen uitslaan:

Continue reading

Daylight – Jim Keller

www.jimkellermusic.com

maximale minimalist

De zeventigjarige zanger-gitarist Jim Keller heeft blijkbaar tijd in te halen, want dit is al zijn derde album in drie jaar tijd: zijn comebackalbum ‘By All Means’ verscheen in 2021 na zeven jaar stilte, en opvolger ‘Spark and Flame’ in 2022.

Deze twaalf songs vormen het tweede deel van een drieluik waarvan ‘By All Means’ het eerste was: zowel muzikaal als tekstueel houden ze verband.

Keller nam ze dan ook met de muzikanten van dat comebackalbum: drummer Michael Urbano, bassist Bob Glaub en gitarist David Hidalgo, terwijl Mitchell Froom weer de producer was.

Keller en hij kozen opnieuw voor een open productie en minimale begeleiding tijdens de vijf dagen durende opnames:

Continue reading

Be Who You Wanna Be – Stef Kamil Carlens

funkende filosoof

Van de acht nummers op zijn derde soloalbum met eigen werk schreef Zita Swoon-voorman Stef Kamil Carlens er vijf. Daarnaast deed hij songs van Prince (‘The Future’), Dez Mona (‘Suspicion’) en Alain Bashung, die  in ‘C’est Comment Qu’on Freine’ een tekst van Serge Gainsbourg zong.

Met die eerste cover opent Carlens zijn album en dat is een stellingname, want het klinkt droog swingend, met funky blazers in het refrein die inderdaad doen denken aan zijn held Prince en dus aan James Brown, al kiest Carlens voor veel zoemende, analoge synthesizers en een melodieuze bas. Carlens deelt Prince’ duistere kijk op de toekomst zoals gevisualiseerd in de film ‘Batman’, waarvoor het nummer bedoeld was.

Opvallend genoeg zette Carlens Dez Mona’s ‘Suspicion’ daar meteen achteraan, al is zijn versie dansbaarder en daardoor minder open en weemoedig dan het origineel, dat toen muzikaal aan hem en David Bowie verwant was.

Zangeressen Nel Ponsaers en Rahmat Emons spelen in deze songs én de andere een belangrijke rol. Ze staan dan ook samen met Carlens op de hoes als knipoog naar

Continue reading

Sam’s Place – Little Feat

Hot Tomato Records

Na ‘Rooster Rag’ (2012) bracht Little Feat geen studioalbums meer uit. Dat kwam gedeeltelijk door het overlijden eind oktober 2019 van de bepalende zanger-gitarist Paul Barrere, die na de reünie van 1988 (!) een steeds belangrijker plaats innam als slidegitarist, zanger en componist ondanks de jaren met Craig Fuller (1987-1993) en daarna met Shaun Murphy (1993-2009) als co-zangers, maar ook daarvoor al door de vele tournees waarbij de groep zich voor het allergrootste deel concentreerde op de periode met voorman Lowell George. Zo werd de band steeds meer een solide ‘oldies act’ die zeker waar voor zijn geld bood, maar helaas niets toevoegde aan de rijke erfenis.

‘Rooster Rag’ was zeker niet zo sterk als relatieve hoogtepunten ‘Ain’t Had Enough Fun’ (1995) of ‘Kickin’ It At The Barn’ (2003), ook doordat Barrere voor en tijdens de opnamen al ziek was en dus nauwelijks songs bijdroeg. Mede daardoor was er meer ruimte voor bluesnummers en zo kwam een van de vroege invloeden uit de begintijden van de als viermansformatie gestarte groep terug: openingssong ‘Candy Man Blues’ (Mississippi John Hurt) en het afsluitende ‘Mellow Down Easy’ (Willie Dixon) namen op dat album prominente plaatsen in.

Die inspiratiebron boren oudgedienden Kenney Gradney (bas), Sam Clayton (percussie), Bill Payne (toetsen) en Fred Tackett (gitaar) op deze slechts negen nummers tellende nieuwe volop aan met recente leden Tony Leone (drums) en Scott Sharrard (elektrische gitaar en slidegitaar):

Continue reading

Swingin’ Live at The Church in Tulsa – The Taj Mahal Sextet

Lightning Rod Records 7038

buitengewone blues

De inmiddels 82 jaar oude blueslegende Taj Mahal is de laatste jaren productiever dan in vele jaren daarvoor: in 2020 kwam ‘Get On Board’ uit, de duoplaat die hij opnam met zijn oude vriend Ry Cooder en die ze vulden met composities van hun gezamenlijke invloeden Sonny Terry en Brownie McGee, verleden jaar verscheen ‘Savoy’, een album met nummers uit zijn jeugd, en nu zijn er tien in studio The Church in Tulsa opgenomen songs die zijn nieuwe livealbum vormen.

Dat deed hij met zijn vaste band en met publiek: drummer Kester Smith, bassist Bill Rich en gitarist en lapsteel-gitarist Bobby Ingano plus gasten dobrospeler Rob Ickes en gitaristzanger Trey Hensley moeten door de toehoorders

Continue reading

Olustee – jj grey & mofro

Alligator ALCD 5018

oude glorie?

Op dit naar een dorpje in Florida vernoemde comebackalbum slaat voorman JJ Grey een heel andere toon aan dan op de negen jaar of langer geleden zeven uitgekomen studioalbums tot en met ‘Ol’Glory’.

De groep blijkt op dit door hemzelf geproduceerde comebackalbum eens te meer een voortuig van zijn songs en sound: opener ‘The Sea’ is verrassend genoeg een ballad die wordt gedomineerd door weelderige strijkers en gedempte blazers, een geluid waarin Grey’s akoestische gitaar langdurig verzinkt. Gebleven is de emotionele stem waarmee hij zijn liefde voor de nachtelijke zee bezingt, maar muzikaal verwijdert hij zich wel erg ver van zijn kenmerkend kale funk.

In ‘Top of the World’, het tweede nummer, domineert de bekende swing met blazers en uitbundige achtergrondzangeressen wel, terwijl Grey zijn feelgood-tekst zingt. Het erop volgende ‘On A Breeze’ lijkt qua geluid

Continue reading

At The Opera – Torgeir Waldemar

Jansen Records

www.torgeirwaldemar.com

zeldzaam intens

De Noorse singer-songwriter Torgeir Waldemar zette op zijn livealbum elf songs die hij opnam in het operagebouw in Oslo in 2022. In die nummers blikt hij terug op de twee EP’s en drie albums die hij sinds 2012 solo maakte.

Dat doet hij in een eigenzinnige mix van folk en rootsrock, terwijl hij  in sommige songs ook strijkers inzet, waarmee hij dan de brug naar popmuziek slaat.

Toch doet Waldemar geen concessies aan zijn publiek, want hij koos veel

Continue reading

Rise in Love – Ad Vanderveen

Coast To Coast/Songsense 20242

www.advanderveen.com

had ik de liefde niet….

Op zijn bij benadering 34e studio-album slaat singer-songwriter Ad Vanderveen een andere toon aan dan op een aantal vorige. In zijn tien traditioneel zelfgeschreven songs spelen invloeden uit de klassieke pop onverwacht een grote rol: Vanderveen refereert in muziek en zang opnieuw aan die van invloed Neil Young, maar dat ‘Why Wonder Why’ in zijn gejaagde melodie en binnenrijm naar Young’s met Buffalo Springfield opgenomen ‘Mr. Soul’ knipoogt is toch onverwacht, net als het begin van ‘Where Does Love Belong’ met de Beatles-mellotron uit ‘I Am The Walrus’.

Het grootste verschil tussen deze door gitaar, piano, mandola en harmonica spelende Vanderveen met drummer Michael Kay, bassist Pete Fisher, mellotron-speler Rene Kaay, pedal steel-gitarist Jan Erik Hoeve en zangeres-percussioniste Kersten de Ligny opgenomen songs zijn echter de strijkersarrangementen van Per Hu in zes nummers, al blijft de vraag bij wie die naam hoort.

De strijkers zorgen er niet alleen voor sterke popinvloeden, ze geven die songs ook een voor Vanderveen ongekende romigheid. Zijn weemoedige teksten worden erdoor ingebed en verzoet, waardoor je er beter naar moet luisteren. hoewel zijn zang adequaat naar voren is gemixt.

Misschien koos hij dat geluid doordat hij in alle songs een vorm van liefde bezingt, inclusief een indirecte verwijzing in ‘The Good Life’ naar

Continue reading
« Older posts