Category: recensies New Orleans (Page 1 of 5)

Omnivore Records OVCD-612

succesvol spreekuur

Op dit recent uitgekomen livealbum van Dr. John staan twaalf nummers die hij speelde tijdens zijn optreden van 5 maart 1988 in de New Yorkse Village Gate, een van de concerten in die club van een serie optredens met een groep van geroutineerde lokale sessiemuzikanten die hij desondanks de Louisiana Luminoids noemde.

De opnamen daarvan zijn gerestaureerd en opnieuw gemixt, want ze kwamen nog niet eerder uit.

De ruim 93 minuten geven een goed beeld van een fase waarin er niets nieuws uit de handen van Mac Rebennack kwam en hij voor zijn levensonderhoud dan ook afhankelijk was van optredens, sessiewerk, filmmuziek en het inzingen van reclamejingles.

Toch bracht hij voor dit optreden een grote groep muzikanten bij elkaar: drummer Richard Crooks, congaspeler Trazi (Williams), bassist Wilbur Bascomb, gitarist Joe Caro en de gerenommeerde blazers: baritonsaxofonist Ronnie Cuber, tenorsaxofonist Lou Marini en trompettist Lew Soloff.

Zij zijn goed op elkaar ingespeeld, al timen sommige bandleden een enkele keer onzorgvuldig.

Nadat Dr. John’s heeft afgeteld blijkt de opener

Nola Blue Records NBR 044

pure verleiding

Zangeres Maria Muldaur heeft vanaf het begin van haar carrière in de jaren zestig traditionele genres als folk, jug band-muziek, blues, rhythm ’n blues en funk omhelst.

De laatste decennia eert ze regelmatig een vroege bluesvrouw met een album  vol songs uit lang voorbije dagen. Eerder waren dat al bijvoorbeeld Memphis Minny en Blue Lu Barker, maar de twaalf nummers op dit album werden alle gezongen Vicoria Spivey, terwijl zij er ook zes zelf schreef.

Spivey was op meer dan een manier belangrijk voor Muldaur: niet alleen was ze een blueszangeres uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw die succesvol uitermate dubbelzinnige teksten zong, ze startte in de jaren zestig Spivey Records, haar eigen label. Daarvoor nam ze een jugband onder contract en ze vond dat die groep een zangeres nodig had, want: ‘y’all need some sex appeal up there – Why don’t you get that little gal I’ve seen singing and playing the fiddle and ask her to join?’ Ook hielp Spivey Muldaur bij het zoeken naar bluessongs voor haar repertoire.

De levenslange liefde die Muldaur voelt voor de blues én voor Spivey, is dus duidelijk hoorbaar in deze nummers. Muldaur zingt ze

fantasieloos funkfeest

De Britse zanger-pianist Jon Cleary moest zo’n drie decennia geleden wel naar New Orleans, gefascineerd als hij was door de rhythm-and-blues en funk uit die stad.

Hij groeide daar ondanks een uitzetting snel uit tot een vaste waarde, terwijl hij en zijn songs ook door Bonnie Raitt werd ontdekt: zij maakte hem haar bandleider in de studio en op het podium.

Vanaf 1994 maakte Cleary acht albums met het in Nederland over het hoofd geziene ‘Alligator Lips and Dirty Rice’ als debuut. Dat deed hij met grote tussenpozen en als hij al een carrière nastreeft, verloopt die onder meer daardoor met horten en stoten: deze tien songs vormen namelijk zijn eerste album met uitsluitend eigen nummers sinds ‘Dynamite’ uit 2018, want ‘So Swell’ uit 2023 bevatte toch vooral covers van New Orleans-klassiekers.

Van die tien zijn vier echter nieuwe versies van nummers die hij al eerder uitbracht: ‘So Damn Good’ (‘Moonburn’, 1998 en ‘Jon Cleary and the Absolute Monster Gentlemen’, 2002) en ‘Unnecessarily Mercenary’ (ook ‘Moonburn’) werden ook door Raitt opgenomen, terwijl ze meespeelde op The Meters-klassieker ‘Just Kissed My Baby op ‘Jon Cleary and the Absolute Monster Gentlemen’. De vierde is ‘Boneyard’ (‘Go Go Juice’, 2015).

Doordat dit album bovendien live is opgenomen in Cleary’s huisstudio in New Orleans rijst de vraag of het meer is dan een soort alternatieve ‘greatest hits’, al kende Cleary tot nu toe veel te weinig succes voor zijn talent en had hij dus helemaal nooit een hit.

De sfeer tijdens de sessies was uitgelaten, want Cleary benadrukt in deze nummers zijn feestkant als bijna bezeten bandleider. Daarvoor hoeft hij weinig moeite te doen, want zijn even geroutineerde als enthousiaste hofhouding stelt alles in dienst van funk en Caribische ritmes in een volvet geluid.

Cleary breidde zijn band verleden jaar dan ook al flink uit: