Kippenvel – Ruud Heijjer

 Elke dinsdagavond van 21:00 – 23:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Recensies roots’ Category

Rob Lutes – Walk in the dark

donderdag, maart 29th, 2018

 

Lucky Bear Records MMM9550

speeltuin.

De Canadese singer-songwriter Rob Lutes nam voor zijn zesde studioalbum dertien songs op met zijn vaste sologitarist Rob MacDonald en ander musici met wie hij vaker samenwerkt op zijn eigen albums of  op ‘Parade day’ van Sussex, een zijproject..

Lutes schreef twaalf songs alleen of samen met anderen en nam ook John Prine’s Rocky mountain time op. Hij maakt er een nummer van zichzelf van, want hij excelleert in melancholieke ballads op het kruispunt van folk, singer-songwriter en blues.

Vaak hebben die een statige, gedragen melodie, voorzien van sfeervolle accenten en bepaald door (more…)

Matthews Southern – Comfort Like a radio

woensdag, maart 7th, 2018

 

MIG 88551302032

feniks

Zanger-gitarist Iain Matthews was ooit lid van Fairport Convention, maar verliet die band na drie lp’s. Hij richtte Plainsong en Matthews Southern Comfort op, folk combinerend met countryrock. Ook toen hij daarna vaak onder eigen naam opnam en toch uit het zicht verdween, bleef hij de laatste groepsnaam regelmatig gebruiken.

Matthews recruteerde toetsenist Bart de Win en gitarist-producer BJ Baartmans in 2010 als groepsleden voor het album Kind of new en de twee zijn er op dit album opnieuw bij. Singer-songwriter Eric Devries is nieuw, terwijl Baartmans ook prachtig bas speelt en drummer Sjoerd van Bommel stuwt en steunt.

Matthews nam met hen vijftien songs op: (more…)

Frederique Spigt & Roel Spanjers – The Road

donderdag, maart 1st, 2018

Coast Company CC-299089175

reisverslag.

Voor deze zes songs werkten veelzijdige zangeres Fréderique Spigt en  alomtegenwoordige toetsenist Roel Spanjers samen met gitarist-bassist Bart Wijtman.

Spigt zingt (more…)

Claudia Robbens – Who You Want To Be

donderdag, maart 1st, 2018

Robe&Line 8705056611492

zichzelf.

Claudia Robbens zingt al drie decennia, maar deze twaalf eigen songs en een duocompositie vormen een verlaat en overtuigend debuut. Begeleid door een drummer, bassist, gitarist en toetsenist plus gerenommeerde gasten als BJ Baartmans speelt en zingt Robbens een mix van (more…)

Melle de Boer – Temporary bandage

woensdag, februari 21st, 2018

Met bloed doordrenkt doekje.

Slechts een paar maanden na ‘De vis die niet kon zwemmen’, zeventien door Melle de Boer opgenomen vertalingen door onder anderen Martijn Benders, Freek de Jonge, Ingmar Heitze, Jaap Boots en Léon Verdonschot brengt De Boer alweer elf nieuwe songs uit.

Vooraf noemde hij dit met Suzanne Ypma opgenomen album ‘eindelijk een waardige opvolger voor Lawnmower mind’. Daarbij doelde hij het gevoel waarmee hij de nummers schreef en de losse manier waarop hij ze opnam op oude buizenversterkers.

Hoewel de songs op Smutfish’ recentste album Trouble vergeleken met deze (more…)

Montere weemoed

woensdag, februari 14th, 2018

Beatrice van der Poel

MG017

liefdewerk

Singer-songwriter Beatrice van der Poels vierde Nederlandstalige album begint met een verleidelijk gezongen afscheid. Paradoxaal genoeg suggereert de tekst een overledene of  ex-geliefde die de koffer op het perron neerzette ‘die nu bij mij hoort’.

Zo zet Van der Poel in haar door drummer Daniël van Dalen, bassist Thijs Vermeulen, toetsenist Marcus Olgers en gitarist/producer Tim Eijmaal open en sfeervol gespeelde ballad letterlijk en figuurlijk de toon voor elf nieuwe songs.

Tien daarvan schreef ze zelf, terwijl ze voor schrijver Thomas Verbogt en Wim Brands’ weduwe het gedicht ‘Plas’ op muziek zette van deze door zelfmoord omgekomen dichter.

Brands’ tekst is harder dan de hare zijn: blijkbaar kon hij alleen met zijn vader afrekenen door zich van hem af te keren. Van der Poels verlangen naar het verleden is in autobiografische teksten juist het ijkpunt voor haar heden en de  verwachtingen voor haar toekomst.

Haar weemoed is namelijk niet steeds zo monter als in het titelnummer met zijn verwijzing naar Wim Sonnevelds Het dorp. Die liefdevolle terugblik op haar jeugd contrasteert scherp met  de hunkerende vrouw die niet krijgt wat ze zocht in het bluesy De tinteling en het jachtige Blues in mijn buik.

Die gretigheid kenmerkt ook de laatste drie songs, waarin Van der Poel hartstochtelijk verlangt naar het moment dat de liefde losbarst.  Een schaars moment van geluk is het funky rockende Lange benen man, maar in de andere songs bewijst Van der Poel opnieuw dat er veel inspiratie schuilt in melancholie.

***1/2

Dési Ducrot – In too deep

maandag, februari 5th, 2018

0 680596 928584

 

semiklassieker.

 

Voorafgaand aan de release van singer-songwriter Dési Ducrots debuut kwamen vier nummers van dit album als singles uit. Die werden goed ontvangen door bijvoorbeeld Leo Blokhuis, terwijl zij de finale van de Amsterdamse Popprijs haalde en de kwartfinale van de Grote Prijs 2017/2018.

Ducrot werkte dan ook meer dan vier jaar aan deze twaalf zelfgeschreven songs met producer Marg van Eenbergen. Die ontdekte haar via haar ballad Mud op Soundcloud: toen slechts  introspectieve, in haar woonkamer opgenomen zang begeleid door een gitaar, nu door een meditatieve piano en langzaam aanzwellende strijkers.

In zes van de twaalf nummers ontbreken die ten gunste van dobro’s en lap steel, waardoor zowel ballads als uptemponummers uitermate rootsy klinken. Dat ze haar songs schreef na een ‘Thelma & Louise-achtig avontuur’ in de VS en Stevie Nicks en Lucinda Williams idolen noemt, geeft daaraan reliëf.

Toch kiest Ducrot niet steeds die sfeer, (more…)

Over yonder – Jac Hustinx & the Southern Aces

woensdag, november 25th, 2015

Schaduwster.

Jac Hustinx’ eerste soloalbum is het resultaat van alweer een lang verblijf in Austin, zijn tweede thuis. De twaalf songs ademen dan ook uitbundig het muzikale klimaat van die stad.
De zanger-gitarist en de zijnen pakken vanaf de eerste maat even spontaan als intens uit: zanger en co-componist Malford Milligan keert zich binnenstebuiten in het voor beiden autobiografische Life will humble you, terwijl Hustinx koortjes zingt en de even dienende als bepalende akoestische gitaar speelt. In het ook door hen geschreven, huiveringwekkende Crawlin’up to the surface contrasteren Milligans rauwe vocalen mooi met Hustinx’ lichtere, maar niet minder emotionele stem. De twee worden opgezweept door de extatische gospelzang van Sheree Smith en Glenda Dotson én de dreigend solerende Richard van Bergen.
Die andere Shiner Twin speelt mee op vier tracks, maar de opnamen voor het vierde album van Nederlands beste rootsband stagneerden en Hustinx maakte die af met Nederlandse én Amerikaanse vrienden.
Naast Milligan geeft Hustinx ook gitarist/co-componist Harry Bodine de ruimte voor zijn lange noten. Ook twee leden van Hustinx’ favoriete band, the Subdudes, doen mee. Toetsenist John Magnie en drummer Steve Amadee spelen samen met bassist Mike Roeder in drie songs, maar in andere doen dat de minstens even goede Roel Spanjers, Jody van Ooijen, Nicky Hustinx en Roelof Klijn.
Hustinx combineert zo soul, rootsrock, rock ’n roll, texmex en countrysoul op een organisch ademend americana-album. Daarop bewijst hij juist opnieuw zijn buitengewone klasse door een van de bandleden te zijn.

****

Yori Swart- Golden ticket

woensdag, oktober 15th, 2014

prijsplaatje.

Yori Swart debuteerde in 2011 met een goed ontvangen naamloze cd na de Grote Prijs van Nederland te hebben gewonnen in de categorie singer-songwriter. Dat album werd Album van de week op 3FM en leverde haar veel optredens op in binnen- en buitenland.

Eigenzinnig bracht zij in 2013  acht songs exclusief uit op vinyl (Weigh in, weigh out) en nu is er een cd-ep met maar vier songs. Die zijn echter opnieuw meer dan veelbelovend, want daarop trekt ze de lijn van die tien songs van haar debuut in rechte lijn door.

Swart blijkt opnieuw een getalenteerde componiste met een voorkeur voor Amerikaanse rootsmuziek, al kreeg ze deze keer hulp van bijvoorbeeld Lori Lieberman bij twee songs.

Lieberman is trouwens niet de enige gerenommeerde naam op het hoesje, want Bonnie Raitt’s Mike Finnigan speelde hammondorgel, bassist Chris Golden en drummer Jimmy Saxon zijn veelzijdige veteranen en producer J. J. Blair werkte met Johnny Cash, Rod Steward en The Who.

Swarts nummers zijn muzikanten van dit niveau waard, want zij co-componeerde drie stemmige, open songs waarin haar emotionele, iets nasale stem spijt en verlangen combineert, terwijl het meer uptempo, met Lieberman geschreven Jonah laat horen dat pop ook gelaagd kan zijn.

Het is te hopen dat Swarts ep meer respons krijgt dan haar debuut: dat ik dat voor vijf euro oppikte uit de bak met tweedehands-cd’s toen ik Golden ticket kocht, maakt mij wel blij, maar haar vermoedelijk niet.

Swart bewijst namelijk maar weer eens, dat zij door haar muzikale persoonlijkheid een aanwinst is voor de Nederlandse rootsscene. Zij verdient meer erkenning en opnieuw een volwaardige cd.

***1/2 (more…)

Bregje Sanne Lacourt – The keeper of changing winds

woensdag, oktober 8th, 2014

Zeldzame klasse.

Op het debuut van zangeres Bregje Sanne Lacourt staan elf songs. Daarvan schreef zij er vijf alleen, vier met Michel Ebben, een keer leverde hij een keer muziek en tekst en ook coverde Lacourt Eric Taylor’s Walk back home.

De elf composities kennen een sterke eenheid, want vanaf opener U don’t know zingt Lacourt songs die volkomen organische americana laten horen, afgewisseld met enkele verstilde, sfeervolle ballads. Opvallend daarbij zijn de sterke melodieën, die een vanzelfsprekend zelfvertrouwen uitstralen. Dat doet Lacourts zang ook: zij heeft niet alleen een uiterst expressieve toon, ook kan zij net zo beeldend fluisteren als uithalen.

Zij en Ebben schrijven opvallend natuurlijk vloeiende melodieën die tegelijk interessant zijn door een gelaagd geluid met onverwachte weerhaken. Ze bevatten interessante ritmes, doordachte gitaren en mandolines en vaak sterke achtergrondzang in een mix die Lacourt op de voorgrond plaatst, maar elk accent laat horen.

Zij speelde af en toe piano en orgel, maar Ebben bepaalde het geluid op orgel, banjo, mandoline, elektrische, akoestische en National-gitaren, bas, accordeon en percussie. Met  bassisten Peter Jessen en Erik Versluis, drummer Arie Verhaar en de twee keer voor veel sfeer zorgende David Rockefeller op trompet en bugel creëerde hij een intens en ruimtelijk Amerikaans rootsgeluid dat daar in deze vorm overigens zelden wordt gemaakt.

Lacourt straalt van begin tot eind met een grote techniek, maar nog veel grotere emotionaliteit. Zij houdt niet alleen hoorbaar van zingen, maar blijkt ook een ongewoon goede zangeres. Alleen haar soms ronduit wonderlijke uitspraak van het Engels verdient verbetering…..

****

www.bregjesannelacourt.com