Category: muziekboeken (Page 1 of 11)

Er komt een boek over Blind Faith, een van de eerste supergroepen.

‘Blind Faith: The Birth and Death of a Supergroup’ komt uit op 2 oktober.

Marc Shapiro schreef het verhaal over de Britse band bestaande uit drummer Ginger Baker, bassist Rick Grech, toetsenist/zanger Steve Winwood en gitarist-zanger Eric Clapton.

De groep trok maar liefst 100.000 bezoekers tijdens hun eerste optreden in Hyde Park. Toen was hun naamloze debuutalbum nog  niet eens uit, want

dat verscheen pas op 21 juli van dat jaar.

Toch hadden de vier al grote reputaties: Baker had samen Clapton bijvoorbeeld al in Cream gezeten en met Winwood in Traffic, al waren beide groepen met ruzie uit elkaar gegaan.

Ook waren de vier daarvoor al bepalende gezichten in de Britse bluesscene van de jaren zestig geweest.

Ook Blind Faith viel na een paar maanden uit elkaar, al had hun album zowel in het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten op nummer 1 van de albumlijsten gestaan en had de groep commercieel een succesvolle Amerikaanse tournee gemaakt.

Shapiro beschrijft niet alleen het proces van het uiteenvallen van de onverenigbare ego’s onder aanvoering van de heethoofd Baker, maar ook de formatie van de banden de opnamesessies en vult zo toch nog 208 pagina’s.

Eerdere berichten over Eric Clapton en Ginger Baker vind je in de categorie nieuws.

Op 27 oktober komt ‘Fleetwood Mac and Rumours: 50 Years’uit.

Het werd geschreven door muziekjournaliste Andrea Swensson en belooft niet alleen tweehonderd foto’s, maar ook inzichtelijke informatie.

Het persbericht formuleert het zo:

Van countrylegende Willie Nelson verschijnt op 10 november het boek ’The Last Leaf: Reflections on Late-Life Creativity – and My Longest Love Affair’.

Op basis van de titel dingt het nu inderdaad al mee naar een onderscheiding, namelijk in die van de categorie ‘de langste boektitel’.

Die titel vat overigens precies de inhoud samen, want het persbericht rept over Nelson, die ‘shares his well-earned wisdom about reaching an astonishing creative flourishing, and not coincidentally, an even deeper union with the love of his life, Annie.’

Dat is ronkend reclameproza, net als dit: ‘Woven into his recollections of his own life as an artist is the beautiful and often hilarious account of how the fiery spirit of Annie, his wife and best friend for four decades, has matched his own. Much has been written about the early spark of romance, the thrill of first falling in love. In THE LAST LEAF, we get, beautifully, the other end of the story—the abiding of that love, even its deepening, into the pure harmony of sustained partnership.’

Voor degenen die daarvan niet genoeg kunnen krijgen:

Van Beatle George Harrison komt op 8 oktober een nieuw fotoboek uit.

‘The Third Eye; Early Photographs’ zal meer dan tweehonderd niet eerder gepubliceerde foto’s van Harrison  bevatten. Die maakte hij tussen 1963 en 1969.

Daarvan zullen zowel privéfoto’s deel uitmaken als foto’s van tournees en bezoeken aan de Verenigde Staten, Parijs, Australië, Rishikesh en Tahiti.

Ze werden geselecteerd door Olivia Harrison, George’ weduwe.

Zij schreef ook het voorwoord, maar blijkbaar was dat niet genoeg.

Voor een introductie en de epiloog werden namelijk twee schrijvers benaderd: Colm Tóibín schreef het eerste, George Saunders het tweede.

Het boek komt uit in verschillende versies: een gewone gebonden editie en een in een cassette met een daarbij een single met een nooit eerder uitgebracht nummer van Harrison, vier reproducties van foto’s uit het boek en genummerde en door Olivia Harrison gesigneerde kaarten:

Van de biografie ‘Neil Young: Reflections in Broken Glass’ is een nieuwe, uitgebreide versie uitgekomen bij Third Man Books.

Het boek van Sylvie Simmons verscheen in 2001 en had allerlei interviews met vrienden en collega-muzikanten als uitgangspunt.

Nu zijn vier extra hoofdstukken opgenomen met een totale lengte van negentig pagina’s: Simmons drukte ook een stel interviews integraal af die zij van ongeveer 1990 tot 2020 met Young had.

Ook zijn ziektes, milieu-activisme en relaties met vrouwen komen uitgebreider aan de orde dan in de oorspronkelijke versie:

Little Feat-toetsenist Bill Payne is op zijn facebookpagina uiteraard enthousiast over ‘Carnival Ghosts’, zijn voor eind februari 2027 aangekondigde memoires.

Hij doet in een lang bericht dan ook een oproep het boek alvast te bestellen, maar vat ook de inhoud ervan samen, voor zover een samenvatting van zestig jaar muziek maken althans mogelijk is:

Op 13 oktober komt in de Verenigde Staten het boek ‘1967- The World of Brian Epstein’ uit. De rest van de wereld moet daar dan nog op wachten tot 5 januari 2027.

Het boek is geschreven door Gary Kemp en Simon Halfon is gebaseerd op Epstein’s adressenboekje.

Daarop baseerden Kemp en Halfon zich, maar ze vulden de gegevens eruit aan met fictie.

Het persbericht vat deze op zijn minst originele invalshoek zo samen:

De New Yorker singer-songwriter én popjournalist Brian Cullman is een goed bewaard geheim.

Hij maakte zijn albumdebuut in 2008 met ‘All Fires The Fire’, bracht pas in 2016 opvolger ‘The Opposite of Time’ én een EP uit onder de naam ‘New Years Eve’ en maakte in 2020 nog’ Winter Clothes’.

Misschien had hij het te druk met het schrijven voor bladen als Creem, Crawdaddy, Spin en Rolling Stone, maar inmiddels heeft hij wel ‘How to Prepare for the Past’ geschreven.

Dat vertelt het verhaal over zijn leven in stukken over het rondhanger in clubs in New York, zijn contacten met Iggy Pop en Nico, zijn vertrek naar Londen aan het eind van de jaren zestig, waar hij niet alleen Nick Drake ontmoette, maar ook in zijn voorprogramma zou hebben opgetreden en bevriend raakte met folkgroten als John Martyn en Sandy Denny.

Weer later zat hij met Vernon Reid in het New Yorkse OK Savant en was hij bevriend met Robert Quine.

Hij zou ook sessies hebben geproduceerd voor Lucinda Williams en Taj Mahal.

Inmiddels is hij lid van een groep in Lissabon, Rua Das Petras.

Dat is hoe dan ook een interessant leven:

Op 8 september as. verschijnt ‘Eagles and Hotel California: 50 Years’.

Dat werd geschreven door muziekjournalist en historicus Sean Egan.

Het persbericht stelt dat het boek ‘offers a definitive visual and narrative exploration of the record that captured the shift from ’60s idealism to ’70s disillusion – and turned that tension into one of the most enduring works in American music.’

Het boek zou een beschrijving van het album combineren met een analyse ervan.

Dat doet Egan is zes hoofdstukken: ‘Taking Flight’ behandelt de periode voor het album, ‘Checking In’ gaat over het schrijfproces en het opnemen van de songs, ‘Sounds so Familiar’ gaat over kant 1 en ‘Where the Pretty People Play’ over kant 2, terwijl ‘Life in the Fast Lane’ gaat over de promotie en de ontvangst ervan en ‘Prisoners of Our Own Device’ over de periode erna.

In het persbericht wordt de inhoud zo samengevat: