Category: muziekboeken (Page 1 of 9)

Van de in 2024 overleden ex-The Bandvoorman Robbie Robertson komt het tweede deel uit van zijn memoires.

‘Insomnia’ komt uit op 11 november bij Penguin Random House en is het vervolg op ‘Testimony’.

In ‘Insomnia’ staat Robertson’s vriendschap met filmregisseur Martin Scorcese centraal, de man die op Robertson’s verzoek The Band’s afscheidsfilm ‘The Last Waltz’ regisseerde na slechts zes weken voorbereidingstijd te hebben gehad.

Het was het begin van een vriendschap die duurde tot Robertson’s dood: niet allen componeerde Robertson na 1976 de filmmuziek voor Scorcese’s films, ze deelden nog meer, al haalden ze zeker in het begin van hun vriendschap niet alleen het beste in elkaar naar boven:

Comme les Garçons 9 789403 819068

www.jp-den-tex.com

jongensboek

Al bij het verschijnen van zijn album ‘Hotel Yankee Tango’ beloofde singer-songwriter JP den Tex het erbij horende boek te zullen publiceren. Hij moest het alleen nog schrijven…

Het album bleek even veelzijdig als knap, doordat drummer Leon Klaasse, bassist Bart de Ruiter, organist Bart van Poppel en gitarist Jac Bico vaak avontuurlijk gespeelde muzikale invloeden uit jazz, spoken word, tango, chanson en rock-’n-roll noir afwisselden waarop volbloedromanticus Den Tex zijn teksten zong. De songtitels verrieden grote sprongen, want via Sicilië en Palermo kwam de hoofdpersoon uiteindelijk in Amsterdam terecht.

Den Tex zong in zijn teksten overtuigend en met soms van emotie overslaande stem over een stukgelopen en dus onvervulde liefde, maar dat boek kwam er niet. Blijkbaar sloeg John Lennon’s aforisme ‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans’ ook op hem.

Wel verscheen naast allerlei albums in 2013 ‘Morgen wordt het beter’, een autobiografie in fragmenten. Toch hield Den Tex zich aan zijn zo’n 25 jaar geleden gedane belofte, want recent gaf hij het boek alsnog uit.

Het verduidelijkt de nummers op het album en vult de gaten ertussen:

In 2013 kwam het boek ‘Waits/Corbijn ’77-‘11’uit.

Nu is daarvan een nieuwe versie aangekondigd. Dat verschijnt  in een kleiner formaat, namelijk in 20,5 bij 29 centimeter.

Het verschijnt op 8 december in de Verenigde Staten, dus ruim op tijd voor de kerstman,  maar pas op 21 december in Europa.

In het boek zie je de ontwikkeling van Waits, ooit een piepjonge artiest, maar altijd een begenadigd poseur en fulltime raadsel, terwijl daarmee ook de ontwikkeling van de stijl van Corbijn wordt egschetst.

Daarnaast is er een hoofdstuk ‘Curiosities’, waarin de foto’s die Waits zelf maakte te zien zijn:

Cat Stevens memoires ‘Cat on the Road to Findout’ is op donderdag 18 september uitgekomen in het Verenigd Koninkrijk en komt in de Verenigde Staten pas uit op 7 oktober, maar natuurlijk kreeg Rolling Stone een recensie-exemplaar en David Browne licht daaruit voor het gerenommeerde blad dat sinds de herverkiezing van Donald Trump het activisme hoog in het vaandel voert. enkele kenmerkende gebeurtenissen tijdens Stevens’ loopbaan,

Doordat Yusuf/Cat Stevens nog altijd geen visum heeft voor zijn boektournee door de VS, kan hij deze misschien niet eens in de Amerikaanse theaters vertellen.

Ook doordat hij Nederland niet zal aandoen, is het fijn dat Browne een paar tipjes van de spreekwoordelijke sluier lichtte:

Zo werd Stevens in zijn jeugd naar eigen zeggen aangetrokken tot onderwerpen die ‘zoveel mogelijk geweld, destructie en dood inhielden als mogelijk’.

Na het zien van een verfilming Charles Dickens’ ‘A Tale of Two Cities’, een verhaal die zich afspeelt tijdens de Franse revolutie, bouwde Stevens een tijdlang miniguillotines. Tegelijkertijd luisterde hij dan weer wel naar de lp’s van zijn zus…

Stevens veranderde zijn voornaam in ‘Cat’ onder invloed van film die in 1965 populair waren als ‘Cat Ballou’ en ‘What’s New, Pussycat?’, een hit van toen ‘Walkin; My Cat Named Dog’ én een opmerking van zijn eerste ‘echte liefde’ Christine, die zei dat hij eruit zag als een kat, inderdaad, toen hij opgekruld op een bank lag.

De breuk met deze Christine leidde overigens tot zijn nummer ‘The First Cut is the Deepest’, een hit van P.P. Arnold in 1966.

Zijn eigen eerste hit, ‘I Love my Dog’, leverde Stevens meteen een probleem op:

Tom Piazza werkte aan de memoires van singer-songwriter John Prine toe de laatste in april 2020 overleed aan de gevolgen van corona.

Piazza werkte uit wat hij had, niet ‘tot een biografie, een beschrijving van Prine’s muzikale ontwikkeling, een kritische beschouwing, een letterlijke neerslag van hun gesprekken of een studie naar Prine’s invloed op de Amerikaanse cultuur’, maar tot een boek over ‘vriendschap en verlies en een portret van Prine en van hun vriendschap’.

Het is een combinatie geworden van Prine’s memoires en een reportage van zijn laatste twee levensjaren.

Op 9 september komt ‘Living in the Present with John Prine’ uit:

In ‘de Volkskrant’ van maandag 2 juni stond een recensie van Marijn Stoffers liefdesbaby ‘Stoffer’s Jukebox – Het grote song- en plaatjesboek’.

 De popjournalistiek oudgediende Gijsbert Kamer las én besprak het in een lang stuk waarin hij zijn enthousiasme ervoor zonder enige reserve belijdt. Hij noemt het bijvoorbeeld ‘ook internationaal uniek’.

Hij maakt aannemelijk waarom het boek in ieder geval zeldzaam in zijn soort is door een feitelijke beschrijving van de opzet ervan en de achtergronden van muziekveteraan Stoffer en vat tegelijkertijd Stoffers kennis en liefde voor muziek genuanceerd samen.

Dat is des te mooier, doordat Stoffer voor de publicatie van het gebonden, 336 pagina tellende boek geld moest inzamelen door een crowdfundingsactie te beginnen via www.voordekunst.nl. Dat vertrouwen van zijn donateurs blijft in Kamers stuk onvermeld, maar wordt meer dan beloond.

Het is dan een ook een recensie die ook muziekliefhebbers die het nog niet kochten nieuwsgierig moet maken.

De enige denkfout die Kamer maakt is dat hij het positief vindt dat Stoffer geen ‘boomer (is) die al jaren geleden zijn smaak heeft bepaald’ door zijn ‘voortreffelijke stukken over D’Angelo, Beyoncé en Lana Del Rey’.

Die bewijzen weliswaar dat Stoffer een even eclectisch als doortimmerd oordeel heeft, maar het bewijst niet dat iemand die bijvoorbeeld alleen van rootsmuziek houdt, moet worden weggezet als een ‘persoon, met name van gevorderde leeftijd, met ouderwetse denkbeelden; = fossiel ‘, zoals Van Dale het omschrijft.

Kamer zou dat denkbeeld toch niet uit zijn hoge hoed toveren onder het motto ‘De aanval is de beste verdediging’ uit angst zelf tot die groep gerekend te worden? Hij hoort inmiddels immers niet alleen door zijn staat van dienst, maar ook door zijn leeftijd tot het pop-establishment, al is hij in zijn stukken en recensies in ‘de Volkskrant’ misschien om den brode een omnivoor.

Voor het overige is zijn stuk een mooie introductie tot Stoffers boek:

In 2020 kwam de biografie van drummer Jeff Porcaro uit, ‘It’s About Time, the Man and his Music’.

Die werd geschreven door journaliste Robyn Flans, die ook met de in 1992 overleden Porcaro bevriend was.

Flans interviewde hem door de jaren heen een aantal keren en sprak ook familieleden en andere muzikanten: Toto’s David Paich, Steve Lukather, zijn broer Steve en en zijn vader Joe, maar ook bijvoorbeeld Bruce Springsteen, Donald Fagen Michael McDonald, Boz Scaggs, Richard Marx, David Gilmour, Peter Frampton, Jackson Browne en collega-drummer Vinnie Colaiuta.

Op die manier beschrijft zij een periode van twee decennia spelen in talloze studio’s en op podia over de wereld.

Jeff Porcaro was een wonderkind dat zeker een monument verdient, maar de vraag is toch ook of Flans misschien nog steeds zit met een voorraad van duizenden exemplaren van de biografie over haar vriend.

Het bewijst ook nog maar eens de stelling dat je een muziekboek niet schrijft voor het geld: