Category: rootsmuziek op radio, tv en internet (Page 1 of 89)

Naar aanleiding van haar nieuwe album ‘Can’t Take My Story Away’ interviewde Americana UK’s Dean Nardi haar.

Bailey vertelt nogmaals hoe het opnemen van dit album ervoor zorgde dat ze zelfvertrouwen kreeg, maar Nardi vraagt haar niet naar het verband met haar eerder uitgekomen album: die werden immers opgenomen tussen de opnamen voor ‘Can’t Take My Story Away’ door.

De thema’s op die nieuwe zijn soms nieuw voor Bailey, zoals  de geestelijke problemen die ze had en het tijdelijke verlies van haar stem na het begin van een tournee ooit.

Nardi springt van de hak op de tak, al doet hij dat via de onder journalisten immers populaire ‘bruggetjes’, die weliswaar een verband suggereren, al is dat vaker schijn dan werkelijkheid.

 Zo komen wel veel veel onderwerpen aan de orde, want ook d e titelsong, ‘Constant Need to Keep Going’, ‘Growing Roots’ , ‘Angel’ en ‘Halfway House’ passeren de revue.

Via Bailey’s cover van Taylor Swift’s ‘Shake it Off’ op haar debuut ‘Wildfire’ komt het op Swift’s nieuwe album en na tamelijk zinloze terzijdes over haar podiumkleding en nog oppervlakkig vragen over haar favoriete tv-programma, het laatst door haar gelezen boek en het sterkste verhaal over wat haar overkwam tijdens het optreden, komt Bailey tot een interessant rijtje favoriete zangeressen en zangers.

Hoewel het vraaggesprek een ingrijpender vorm van redigeren behoefde, zitten er toch krenten in deze pap:

Blueszanger en gitarist Eric Bibb is zo’n vaste waarde, dat hij weinig schokgolven teweeg brengt, maar hij is de laatste jaren buitengewoon productief, terwijl zijn albums ook nog eens goed tot zeer goed zijn.

Nu is ‘One Mississippi’ uit en naar aanleiding daarvan wordt hij geïnterviewd door Dave Popkin van Blues Blast Magazine, die hem aan de tand voelt aan een hele reeks onderwerpen.

Daaruit ontstaat een interessant beeld voor wie deze betrokken songschrijver nog niet kent, terwijl ook zijn fans er van allerlei interessants in kunnen lezen, zoals over zijn aangenomen vaderland Zweden, de carrière van zijn vader en hoe die hem beïnvloedde, zijn keuze om Janis Ian’s ‘One Mississippi’ op te nemen, wat hij over zijn nieuwe album denkt (‘Hard times require furious dancing’), zijn vele samenwerkingen (met onder anderen zijn vader, Rory Block, Maria Muldaur en jazzbassist Ron Carter), de in zijn songs terugkerende thema’s als rechtvaardigheid, waarheid, vrede en vrijheid én de ‘jonge generatie’ muzikanten, hoewel degenen die hij noemt niet echt jong meer zijn.

Wel is het vreemd, dat de Popkin niet vraagt naar de drie nummers met strijkers die op zijn nieuwe staan en waarom hij voor dat voor hem opvallend andere geluidsbeeld koos:

Tot en met 8 februari is een concert van Bonnie Raitt en haar band voor Austin City Limits te zien op YouTube.

Het duurt bijna 54 minuten en laat Raitt in en haar gezellen in goede vorm zien en horen.

Raitt zingt en speelt zowel oude als nieuws songs met ze en zingt ook een duet met  de opkomende, activistische singer-songwriter Sunny War.

De twee doen ‘World in Motion’ van Raitt’s oude vriend Jackson Browne. Daarin worden geld en graaizucht aan de kaak gesteld. Doordat ze het heel ingehouden spelen en zingen, is het een des te indrukwekkender aanklacht.

Ook komt Raitt’s oude gitarist George Marinelli er zo ongeveer halverwege het optreden bij. Hij had genoeg van het zeer regelmatige en lang op tournee moeten, maar had er deze keer zin in.

Ze beginnen met ‘Livng for the Ones that Didn’t Make It’. Dat door Raitt en hem geschreven is eerder een rauwe rocksong dan een muzikale meerwaarde door het jachtige tempo en het daardoor ontstaande gebrek aan ruimte, maar daarna bewijst hij dat hij nog altijd gevoel heeft voor het opvullen van gaatjes.

Het optreden van Raitt en haar band is goed, want drummer Ricky Fataar, bassist James ‘Hutch’ Hutchinson, gitarist Duke Levine en toetsenist Glenn Patcha begeleiden Raitt vlekkeloos, maar ondanks Raitt’s soms zinderende solo’s en haar emotionele zang spettert het optreden niet: de musici lijken allemaal steeds heel veel rekening te houden met de camerashots.

Dat levert dan weer wel mooie beelden op, al is percussionist Matt Yeates niet een keer te zien…

Beatrice van der Poel krijgt veel publiciteit rond haar nieuwe album ‘Na de stilte’.

Daarover vertelt ze in ‘Gastvrij Flevoland’, een rubriek in ‘Herberg Flevoland’, uiteraard een programma van Omroep Flevoland, en bij ‘De Taalstaat’ van NPO Radio 1.

Dat is mooi, want ze is al lang een gevestigde waarde, maar daarin schuilt ook het bekende gevaar dat haar naam voor lief wordt genomen zonder dat mensen ook met open oren naar haar nieuwe album luisteren.

Bij ‘Gastvrij Flevoland’ deelt ze de uitzending met Paul Haenen, die enthousiast vertelt over het vijftigjarig jubileum van zijn later ego Margreet Dolman.

Daardoor duurt het soms even voordat Van der Poel aan het woord komt, want Haenen is ook zonder pruik en jurk een geboren prater, al komt dat ook doordat Aernout Pleket en Marco Verhagen volop met Haenen meegaan.

Als je daarin niet bent geïnteresseerd, kun je de eerste tien minuten minuten net zo goed overslaan. Dan krijgt Van der Poel een vraag over haar versies van chansons van Jacques Brel en zo komt het gesprek op ‘Na de stilte’.

Ze speelt samen met haar gitarist en producer Tim Eijmaal ook twee nummers: ‘Drink ik jouw naam’ en ’Een doodgewone dag’.

Ook in de radiostudio laat Van der Poel horen wat voor een geweldige zangeres zij is:

Het nieuwe album van Beatrice van der Poel is uit.

‘Na de stilte’ bevat negen eigen songs en twee covers: een van John Cale en een van Bonnie Raitt.

Dat album gaat ze uiteraard voorstellen tijdens concerten met haar gitarist en producer Tim Eijmaal en tijdens literaire concerten met auteur Thomas Verbogt, maar ook in diverse radioprogramma’s.

Zo was ze op donderdag 22 januari te gast in NPO Radio 5’s ‘Volgspot’ bij Hijlco Span:

Op de website van Americana UK staat een uitgebreid interview met Bernie Leadon, de man met een schitterende toekomst achter zich.

Ooit was hij lid van Dillard & Clark, de Flying Burrito Brothers, de begeleidingsgroep van Linda Ronstadt en daarna van de Eagles, een superformatie in wording toen hij die na vier albums verliet.

De directe aanleiding is natuurlijk zijn recente soloalbum ‘Too Late To Be Cool’ en daarover vraagt Dean Nardi dan ook veel.

Ook alle andere groepen waarin Leadon zat, komen aan bod, met een nadruk op de Eagles, het tumultueuze gezelschap dat Leadon met ruzie verliet, maar waarmee hij veel later nog 175 reünieconcerten speelde, zoals hij zelf blijkbaar heeft bijgehouden.

Hoewel Nardi een fan blijkt en het vraaggesprek (dus?) een duidelijke structuur mist, is het niet alleen voor Eagles-fans lezenswaardig, ook doordat Leadon het uitgebreid heeft over zijn hernieuwde samenwerking met producer Glyn Johns, maar ook over Gene Clark,  Gram Parsons en Tom Petty:

Randall Brambett haalde de laatste keer het nieuws toen hij bekend maakte dat hij zich niet uit het veld liet slaan nadat hij zijn linker onderarm had gebroken, toen hij een boom snoeide.

Hij heeft inmiddels toetspartijen uitgezocht voor zijn rechterhand en was vastbesloten zijn geplande concerten te laten doorgaan.

Op Nieuwjaarsdag speelde hij dan ook een uitgebreide set met zijn vaste begeleiders in De Marigold Auditorium  in Winterville, Georgia.

Daarbij wordt hij in een groot nummers bovendien begeleid door diverse Mega Blasters.

Doordat zijn eigen saxofoon vaak een bepalend element is in zijn songs en hij die nu zeker niet kan bespelen, is dat een fijne verdieping van zijn livesound:

Het hele akoestische optreden dat Bono en The Edge gaven bij de uitreiking van de Woody Guthrie Prize staat inmiddels online. Eerder waren al wel losse songs te zien en te horen.

Die werd U2 toegekend doordat de groep in de geest van Guthrie voldoet aan de volgende onschrijving: ‘a champion for the voiceless with an understanding of how a platform can be used to shine a light on our world, showing us what needs to be fixed and how to fix it.’

Dat optreden vond al plaats op 21 oktober jl. Of het het wachten waard is geweest, mag je zelf beoordelen.

De twee deden in ieder geval ‘One’, ‘Sunday Bloosy Sunday’, ‘Mothers Of The Disappeared’,‘Pride (In the Name of Love)’.en ‘Running to Stand Still’, maar ook Guthrie’s ‘Jesus Christ’:

Op zondag 14 december zendt de NPO de documentaire ‘One On One: John & Yoko’ uit.

Het is het verslag van het benefietconcert dat John Lennon en Yoko Ono op 30 augustus 1972 gaven in het New Yorkse Madison Square Garden voor de Willowbrook State School, een school voor kinderen met een verstandelijke beperking.

De documentaire bestrijkt de anderhalf jaar ervoor met zeer veel archiefbeelden en opnieuw door Sean Lennon gemixte muziek.

Bovendien is het het enige hele concert dat Lennon gaf na het uiteenvallen van de Beatles.

Het verscheen ook op cd onder de titel ‘Live in New York City’.

14 december, NPO 2: 23:10 -0:55 uur: ‘One On One: John & Yoko’