Kippenvel – Ruud Heijjer

 Elke dinsdagavond van 21:00 – 23:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Recensies funk’ Category

Swamp Chicken – Chicken Madness

dinsdag, februari 2nd, 2010

Utrechtse roots.

Het debuut van het Utrechtse Swamp Chicken werd in 2007 gunstig besproken in de vaderlandse poppers, maar veroorzaakte daarna weinig ophef meer.

Dat is ook nu nog onbegrijpelijk, want wat Dirk-Jan van der Hoeven – drums/zang, Joris Reijn – bas/zang, O.J. Strijbis – toetsen/zang, Andre Stevens – slide-gitaar/gitaar en Eric Kerns – zang/akoestische gitaar laten horen in elf songs van vooral Kerns en Stevens, is indrukwekkend.
Hun mix van blues, jazz, funk en vleugjes country en pop is geïnspireerd door the Band, the Black Crowes en vooral door Little Feat, maar tegelijkertijd origineel. Juist van het soort van de Feat en Swamp Chicken zijn te weinig groepen om deze muziek een genre te kunnen noemen. (more…)

JJ Grey & Mofro – Orange Blossoms

dinsdag, december 29th, 2009

Florida’s fijnste.

Binnen Mofro voert JJ Grey nu al voor de vierde keer strak de regie. Daarom voegde de zanger-gitarist na twee cd’s zijn naam toe aan de groepsnaam. Toch zijn ook slidegitarist Daryl Hance en co- producer Dan Prothero vanaf het debuut bepalend voor het broeierige groepsgeluid.
Die lui groovende swampy funk in Grey’s elf eigen songs en de obscure cover Everything Good Is Bad heeft opnieuw de onnadrukkelijke muzikale invloed van Tony Joe White-op-zijn-best. (more…)

Dr. John & the Lower 911- City That Care Forgot

dinsdag, december 15th, 2009

Funky aanklacht.

Mac Rebennack liet zich zelden inspireren door politiek. Een uitzondering was in 1969 Babylon, zijn tweede lp, maar daarna creëerde hij zijn eigen universum. Middelpunt was altijd het New Orleans van voor Katrina.
Op het kort na de overstroming verschenen Sippiana Hericane bezong Rebennack in zeven verweven nummers zijn verdriet. Zijn boosheid uitte hij daarna in incidentele songs met Tab Benoit’s Voices Of The Wetlands. In deze dertien songs ontlaadt die woede zich bijtender dan ooit. Deze zelfbenoemde “samurai of the holy lost cause” knauwt minachtend over wetteloze privébeveiligers na de storm en de moedwillig te kort schietende overheden. Ook bezingt hij vol spijt de uitzichtloosheid van de verdrevenen én van wie terugkwam maar alsnog opgaf. (more…)