Kippenvel – Ruud Heijjer

 elke dinsdagavond van 20:00 – 22:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Columns’ Category

Waar ben je, Mac?

vrijdag, juni 7th, 2019

Wat is er toch met je aan de hand, Mac? Je hebt sinds 2016 niet meer opgetreden, niet in je geliefde Nola noch daarbuiten, en op je site staat alleen maar oud nieuws, op een twitter-foto na.

Die ene foto zou dan het bewijs moeten zijn dat het goed met je gaat, Mac, dat je nog altijd Dr. John bent, de hogepriester van de geacheveerde New Orleans-funk, zo’n beetje de laatst levende link met de jaren vijftig, de tijd waarin de rhythm ‘n’ blues in jouw stad langzaam begon te veranderen.

Je staat erop met alle bij jouw rol horende regalia, Mac: de wandelstok, de kralenkettingen om je nek, het spreekwoordelijke malle hoedje van de laatste jaren dat ongetwijfeld je kale hoofd moet verbergen en de strak gevlochten paardenstaart die dat feit moet compenseren, maar vooral die ironische grijns: Kijk, hier ben ik, Dr. John, ik ben er nog!

Hij is geplaatst op 31 januari j.l. en wekt dus de indruk recent te zijn. Je staat erop met Steve Gleason, ooit American football-speler van de New Orleans Saints en inmiddels ondanks (of juist dankzij) de bij hem voortsluipende ALS onvermoeibaar strijder voor innovaties die andere ALS-patiënten een rijker leven kunnen geven. De datum van de editie van de New Orleans Legends Awards waar jullie met elkaar poseerden, heb ik echter niet kunnen vinden, Mac.

Dat een van de hashtags bij de foto Throwback Thursday is, is ook niet bemoedigend, (more…)

jingle bells-terreur

woensdag, december 19th, 2018

Er is sinds 6 december geen ontkomen aan op werk, in winkelcentra of woonkamers: wie gezelligheid suggereert, gebruikt bellenterreur. Ze klingelen en ritselen de hele dag, want inmiddels bestaat een ware canon van songs die het recyclen nog niet waard zijn, maar desondanks elk jaar drie weken lang elke dag opduiken.

Wham!’s Last Christmas is tenenkrommend, Chris Rea’s Driving Home For Christmas hemeltergend en Paul McCartney doet met zijn zenuwslopende Wonderful Christmas Time een succesvolle gooi naar een nominatie in de categorie De Ergste Popsong Aller Tijden. (more…)

november – Tom Waits

woensdag, november 28th, 2018

Geen wanhopiger herfst dan Tom Waits’ ‘November’ (The Black Rider – 1991), zijn alternatieve soundtrack bij het toneelstuk van Robert Wilson en William Burroughs.

Met een zingende zaag als spottende aanzegger declameert Waits de doodsverlangens die hem overvielen: november bond hem aan een oude, dode boom en hij vraagt je berustend tegen april te zeggen hem te redden, al is dat zinloos. Het is de gezongen pendant van het van wanhoop imploderende gedicht van J.C. Bloem.

 

Bijzaak

maandag, april 7th, 2014

Natuurlijk, muziek is de belangrijkste bijzaak van het leven, hoewel ik er nog wel een paar weet. Je moet het overigens niet al te serieus nemen, want waar is dan het einde? We zoeken wel de breedte en de diepte, meer dan andere bladen, maar uiteindelijk proberen we door over muziek te schríjven het blad elke keer te verkopen. We bedrijven geen kunst!

De ene recensent kan muziek beter relativeren dan de ander, maar dat is wel van belang. Anders eindigen er meer zoals hij, al verbaast het me ook. Als er iemand was die in zijn recensies zijn oordeel objectiveerde, was hij dat wel. Alle feiten stonden er altijd in: aantal songs, zelf geschreven of niet, genre, invloeden en waarom het goed was, of niet natuurlijk. Dan is er weinig ruimte voor die ongebreidelde superlatieven en poëtische beeldspraken van sommige anderen, bedoel ik maar.

Je voelde wel, dat hij altijd dezelfde meetlat gebruikte en geen compromissen sloot, al probeerde hij wel steeds het positieve te benadrukken. Je kunt je dus afvagen of popjournalistiek wel bestaat, ja.

We hebben onvoldoende gezien dat hij in zijn recensies eigenlijk zijn eigen idealen beoordeelde en vooral hoe onbereikbaar die voor hem bleken. Hij werd wel langzaam cynischer. Blijkbaar nam hij zichzelf onafgebroken de maat, maar dan indirect. Soms begreep ik, dat hij bepaalde favorieten niet meer kon draaien, maar ik snap nu pas waarom: hij schoot steeds te kort….

Of hij niet verschrikkelijk in zijn puberteit is blijven steken? Die vraag kun je nu niet stellen, nee. Tenslotte is er al commotie genoeg, al is die zelfmoordpoging mislukt. Zelfs zijn tentamen suïcide haalt hij niet in een keer… Nee, sorry: geen leuk grapje.

Nog een geluk dat alle bijdragen via internet binnenkomen en we elkaar hooguit een keer per jaar zien. Alle kans dat niet iedereen het weet. Het aan het eind even kort melden volstaat denk ik wel.

Sesamstraat als wapen: oud nieuws

vrijdag, juni 1st, 2012

Er ontstond op donderdag 31 mei in de internationale pers een hoop verontwaardiging naar aanleiding van een documentaire van Al Jazeera, waarin de componist van liedjes voor Sesamstraat op zoek gaat naar de waarheid achter de beschuldiging dat het Amerikaanse leger gevangenen in Irak martelde met liedjes  uit dat klassieke kinderprogramma.

In de blijkbaar recente documentaire Songs of War gaat Christopher Cerf op zoek naar het antwoord daarop.

Dat is natuurlijk een onbegrijpelijke paradox, hoewel wij weinig optimistische gedachten over de menselijke inventiviteit. Wat ons ook verbaast, is dat dit feit ook in 2003 en 2007 al een keer nieuws was.

Dat feit ontbreekt in de recente berichtgeving, misschien doordat het nieuws dan minder waarde heeft.

Wij schreven destijds al een column voor Heaven no. 48 van mei-juni 2007. Die is nu opeens weer verrassend actueel:

Sesamstraat (more…)

Lijstebrij

vrijdag, december 30th, 2011

Popmannen zijn dol op lijstjes, het is bekend. Nick Hornby schreef er zijn pijnlijk realistische High Fidelity over. Wat een kansloze sukkel, die Rob Fleming, en hoe verschrikkelijk leek hij op mij, soms.

Toch zijn jaarlijstjes leuk: om te zien of je favoriete recensent ze nog op een rijtje heeft, om te weten wat je ook had moeten beluisteren en om je aan te ergeren, natuurlijk.

Dat laatste is het leukste. Je eigen smaak is dan prettig superieur aan die van de lijstenmakers. Tevreden zijn over jezelf geeft tenslotte net zo’n prettig gevoel als chocola, maar je wordt er niet dik van.

Jammer genoeg is een jaarlijstje opstellen níet leuk: (more…)

Hé, hallo

zondag, november 20th, 2011

Leuk dat je belt! Dat is alweer een tijd geleden. Nee, ik begrijp het wel: op je site stonden veel optredens in het noorden en het westen. Fijn dat je ook in andere staten wordt geboekt, echt waar. Er zijn bij jou in de stad wel veel clubs, maar toch…..  We zien je zo nog maar weinig en wij zijn natuurlijk ook niet zo mobiel meer. Bovendien zou ik bij jou ‘s avonds de straat niet op durven. Wat je daarover op t.v. ziet, is het nu allemaal echt zo erg? Jammer dat je bij ons geen fans hebt. Uit het kerkkoor gegaan, hè?

Wat? Wil je de studio weer in? Je derde cd maken? Oh kind, wat geweldig. Dan heb je eíndelijk een platencontract. Gefeliciteerd! Je verdient het, hoor: je sappelt al zo lang. Ik hoop dat je een mooi voorschot krijgt. Zo heet dat toch, een voorschot? Je hebt die schuld van je vorige inmiddels vast wel afbetaald. Fijn dat Peter je daarbij helpt. Zo vaak ben je ook weer niet bij hem.

Oh……. (more…)

Amy Winehouse of de media onmatig?

maandag, juli 25th, 2011

Amy Winehouse was een onmatig mens, die open deur wil ik ook nog wel eens intrappen.  Ze kwam als een komeet omhoog met haar tweede plaat en wist zich daarna juist door het bizarre gedrag dat tot haar dood leidde te vestigen als wereldster.

De vraag is nu echter of zij tot al die excessen is verleid door al die aandacht ervoor, of dat zij dat helemaal uit zichzelf deed.

De media de schuld ervan geven kun je niet, want het effect is niet direct aan te tonen, maar hoe ze dag in, dag uit werd gevolgd door fotografen van Engelse tabloids en andere paperazzi stemt niet vrolijk. De beelden die daarvan bestaan en van andere vergelijkbare sterren als Kate Middleton en Lady Gaga, maken duidelijk dat zij eigendom zijn van de  pers en dus in indirecte zin van ons allemaal, maar niet meer van zichzelf.

La Middelton blijft er met haar charmante glimlach voorlopig onaangedaan onder. Blijkbaar verbergt ze onder haar charme die typisch Britse ijzeren stiff upper lip, hoewel je je moet  afvragen of ze zich in de allereerste dagen ooit heeft kunnen realiseren hoe erg het zou zijn als ze inderdaad iets met Edward zou beginnen.

Voorlopig buigt ze die aandacht om in haar voordeel en glimlacht zich sereen een weg naar veel Engelse en overzeese harten, terwijl haar zuster Pippa ongewild de erotischer gedachten van veel mannen kanaliseert. Ook op die manier kan Kate uitgroeien to sereen symbool van continuïteit.

Hopelijk blijven de zusters Middleton in die mediastorm overeind. Ze hebben er allebei in ieder geval hun bestaan niet aan te danken. Dat geldt wel voor Lady Gaga, die haar roem voor een groter deel bouwt op de bizarre uitspraken en kostuums dan op haar op zich niet zo spectaculaire muziek. Die is namelijk toch vooral geënt op Madonna’s eerdere hits, net als haar zelfverkozen tegendraadsheid.

Winehouse reed ook een tijd op de top van die golf, maar kon haar evenwicht niet bewaren. Nu wordt zij vergeleken met illustere voorgangers als Janis Joplin en Jim Morrison, maar die kregen tenminste de gelegenheid om in relatieve privacy te kiezen voor hun einde en werden pas na hun dood mythisch. Misschien was die last Winehouse wel te zwaar tijdens haar leven. (more…)

Tweede viool

zondag, februari 13th, 2011

Je moet er het talent voor hebben en dat heb ik door de jaren heen in ieder geval ontwikkeld. Drummers zitten toch altijd al achteraan. Ik ben er nog steeds verbaasd over dat je míj wilde spreken, en niet haar. Het is mijn eerste interview in jaren.

Het voordeel is dat je al dat gedoe niet hebt: iedereen een hand moeten geven, steeds vriendelijk reageren, de tijd nemen voor elke fan, iedere keer iets pittigs te zeggen hebben in interviews en dan ook nog in twee zinnen. Of wat dacht je van élke keer (more…)

Verlangen naar onbeperkte houdbaarheid

dinsdag, januari 11th, 2011

Wie houdt van popmuziek, heeft de eigenschap anderen te willen laten meegenieten van de schoonheid ervan. Dat kan uitmonden in eindeloos cd’s opzetten voor vrienden, gejaagd zoekend naar nèt dat nummer waarin al dat moois is samengebald – of erover schrijven, natuurlijk.

Daarachter zit de drang iedereen te willen overtuigen van het bijzondere karakter van akkoordenschema’s of metaforen. Echte liefhebbers leggen daarbij onvermijdelijk een onstuitbare bekeringsijver aan de dag: de muziek is niet alleen mooi, alle anderen moeten dat óók vinden.

Voor die aficionado’s zijn mooie tijden aangebroken: ondanks het geweeklaag van de majors dat er te weinig fast sellers uitkomen is de oogst groot, ook al komt die vaak van kleinere akkertjes. Er zijn immers meer labels dan ooit, die zich bijna alle richten op een specifiek genre. Zo kan bijna iedereen een persoonlijker selectie beluisteren dan voorheen.

Die labels zijn vaak klein en onafhankelijk, soms gedreven door een muzikant die eerst slechts de bedoeling had zijn eigen muziek uit te brengen en in het beste geval door mensen die van dromen leven.

Ze zijn weliswaar platenbazen, maar ze zijn vér verwijderd van de indrukwekkende kantoren dat de CEO’s van de conglomeraten bevolken, compleet met een antichambre en een waakzame secretaresse, die meer is aangenomen vanwege haar efficiency of uiterlijk dan vanwege haar voorliefde voor muziek. (more…)