Category: recensies blues (Page 1 of 4)

One Mississippi – Eric Bibb

3 March 2026 / Ruud

Repute Records RRCD001

vasthoudende veteraan

Eric Bibb is een van de oudgedienden van de akoestische blues. De Amerikaanse Zweed debuteerde in 1972 en brengt vanaf 1978 bijna elk jaar een album uit en vaak twee. Soms doet hij dat onder eigen naam, soms werkt hij samen met mensen als Rory Block en Maria Muldaur, de Afrikaanse zanger-gitarist Habib Koité, de groep North Country Far en de Britse bassist Danny Thompson.

De inmiddels 74 jaar oude Bibb is de laatste jaren productiever dan ooit met ‘Dear America’ (2021), Ridin’ (2023) en ‘In the Real World’(2024), terwijl hij ook nog ‘Live At The Scala’(2024) uitbracht. Bovendien bevatten die albums respectievelijk dertien, vijftien en vijftien songs, terwijl er deze keer veertien op staan.

Bibb heeft al jaren een direct herkenbaar geluid. Dat is transparant en voornamelijk akoestisch:

Smiling All Day Long – Big Daddy Wilson

10 November 2025 / Ruud

Continental Blue Heaven CD 20258

www.bigdaddywilson.com

bluesboegbeeld

De Duitse Amerikaan Big Daddy Wilson is inmiddels al zo’n vijftien jaar een vaste waarde in het land van de akoestische blues: hij maakte in die tijd acht studioalbums, meerdere livealbums en een duoalbum met Theesssink, Wilson rekent rekent Theessink en bijvoorbeeld Eric Bibb dan ook tot zijn muzikale vrienden.

In de veertien songs op dit album bewijst hij opnieuw een uitermate emotioneel en expressief zanger te zijn met een duidelijk beeld over hoe hij wil klinken:

That’s How I Got to Memphis – Kara Grainger

9 November 2025 / Ruud

Station House Records/Red Parlor Entertainment RDP 2502

www.karagrainger.net/

verkeerde routeplanner

Dat het vijfde album van Kara Grainger er kwam, lijkt een wonder: de van oorsprong Australische, maar al jaren vanuit de Verenigde Staten opererende zangeres en slidegitariste zocht er na ‘Living with your Ghost’ (2018) jarenlang naar geld voor de opnamen, maar een publieke financieringscampagne kwam niet echt van de grond: van de beoogde tienduizend dollar doneerden fans uiteindelijk maar twee-derde.

Grainger slaagde er echter in toch producer Lawrence ‘Boo’ Mitchell te interesseren en nam met hem op in zijn Royal-studio’s in Memphis, de stad waar de blues, soul en rock-‘n-roll geboren zouden zijn.

Behalve de gerenommeerde Mitchell deed ook de al even bekende Hi Rhythm-sectie mee: drummer Howard Grimes, bassist Leroy Hodges, organist Charles Hodges, pianist Archie Turner en gitarist Mabon ‘Teenie’ Hodges speelden onder meer mee op albums van Ann Peebles en Al Green, niet toevallig twee van de muzikale helden van Grainger. In vier nummers blazen bovendien Marc Franklin (trompet), Mark Smothers (baritonsax) en Lannie McMillan (tenorsax) mee.

In de negen

Whats that Cookin’ in your Head – Zwardsick

7 September 2025 / Ruud

www.zwardsick.com

snelkookpan of sous-vide?

Op hun vierde volledige album zette Zwardsick tien nieuwe nummers waarvan de muziek door de hele groep werd geschreven en de teksten door zanger en altsaxofonist Philip Hayden. Hij gebruikte echter voor ‘I could not stop for death’ een tekst van Emily Dickinson en voor ‘Jail of Mountjoy’ gedeelten van James Joyce’ ‘The Ballad of Persse O’Reilly’ en ‘Thunderwords’ uit ‘Finnegan’s Wake’.

Samen met oudgedienden Rick Potma (drums, percussie en samples), Arie van Duijvenvoorde (contrabas en orgel), Aad Zuijderduijn (gitaar), plus relatief nieuwe leden Luuk de Haar (gitaar en lapsteel) en Ferry Luiten (tenorsax) nam Hayden ze op met geluidstechnicus Rob Könst in de Katwijkse studio The Box, zo ongeveer hun thuisbasis. Potma en Van Duijvenvoorde produceerden het album en deden het van de band bekende geluid eer aan.

Vermoedelijk kwam de muziek improviserend tot stand, want die varieert van de voor Zwardsick karakteristieke kakofonie van atonale geluiden en mineurakkoorden via open swingende stukken en jachtige jazz tot enkele voor Zwardsick’s doen bezonken ballads (‘Kmowbody’ en ‘Daffodils’).

Opener en single ‘A Live Alive’ is karakteristiek voor de groep:

West Georgia Blues – Jontavious Willis

3 February 2025 / Ruud

Stolling Bones Records SB40 CD

ingelost?

De pas 29 jaar oude Amerikaanse bluesman Jontavious Willis zette maar liefst vijftien door hem geschreven songs op zijn door hemzelf derde album sinds 2016.

De ontdekking en protogé van bluesgroten Taj Mahal en Keb’ Mo’ blijkt veelzijdig, want een gedeelte van zijn nummers nam hij solo op en andere songs met Javy Hopp op drums, ‘washtub drum’, akoestische gitaar en achtergrondzang, Rodrigo Mantovani op bas en Ethan Leinwand op piano en wurlitzer. Bovendien speelt hij zowel akoestische als elektrische gitaar en zingt hij opener ‘West Georgia Blues’ over zijn geboortestreek met zijn begeleiders in gospelstijl.

Veel van zijn songs horen tot de countryblues, maar die zingt hij behalve op traditionele manier ook zowel emotioneel als persoonlijk, waardoor ze intens klinken en zo de generieke blues overstijgen. In andere nummers speelt hij

Little Steve and the Big Beat – Circles

15 October 2024 / Ruud

TimeZone TZ2679

www.littlesteveandthebigbeat.com

tweede leven

De in 2013 opgerichte rhythm-and-blues-formatie Little Steve and the Big Beat bracht in dat jaar al een ep uit en in 2016 het album ‘Another Man’, maar een opvolger kwam er tot nu toe niet: deze elf songs vormen dus een soort comeback, al traden drummer Jody van Ooijen, bassist en co-producer Bird Stevens, tenorsaxofonist Martijn van Toor, baritonsaxofonist Evert Hoedt plus zanger-gitarist en co-producer Steven van der Nat de afgelopen jaren wel regelmatig op.

Opener ’99 LBS’ swingt even energiek als stijlvast, doordat Van Ooijen, Stevens, Van Toor en Hoedt allen ritmische, in elkaar grijpende partijen spelen achter de felle, nasale zang en de korte venijnige solo van Van der Nat.

Ook in de andere songs

Swingin’ Live at The Church in Tulsa – The Taj Mahal Sextet

22 May 2024 / Ruud

Lightning Rod Records 7038

buitengewone blues

De inmiddels 82 jaar oude blueslegende Taj Mahal is de laatste jaren productiever dan in vele jaren daarvoor: in 2020 kwam ‘Get On Board’ uit, de duoplaat die hij opnam met zijn oude vriend Ry Cooder en die ze vulden met composities van hun gezamenlijke invloeden Sonny Terry en Brownie McGee, verleden jaar verscheen ‘Savoy’, een album met nummers uit zijn jeugd, en nu zijn er tien in studio The Church in Tulsa opgenomen songs die zijn nieuwe livealbum vormen.

Dat deed hij met zijn vaste band en met publiek: drummer Kester Smith, bassist Bill Rich en gitarist en lapsteel-gitarist Bobby Ingano plus gasten dobrospeler Rob Ickes en gitaristzanger Trey Hensley moeten door de toehoorders

Live at The Scala Theatre Stockholm – Eric Bibb

2 April 2024 / Ruud

Stony Plain SPCD1487

bluescollege

De zwarte akoestische bluesman Eric Bibb zette een gedeelte van zijn liveconcert uit 2022 in Stockholm op dit livealbum. Hij woont al decennia in de Zweedse hoofdstad, want de in New York geboren en opgegroeide Bibb emigreerde daar al naartoe in 1970 via Frankrijk, al woonde hij tussendoor ook vier jaar in Finland.

Voor zijn muziek maakt dat geen verschil: op zijn 24 studioalbums en vier live-albums blijft hij zijn uitgangspunten consequent trouw dus ook in deze tien songs waarin hij blues, folk en country mixt. Ze zijn een combinatie van

Big Love Virus – Zwardsick

29 February 2024 / Ruud

www.zwardsick.com

besmettelijke liefde

In de opener en titelsong van deze zes nummers tellende EP komen alle elementen samen die van Zwardsick een unieke groep maken: het intro van saxofonisten-klarinettist Bill Nagel, het onvermijdelijk voortdeinende ritme van drummer-percussionist Rick Potma en bassist-organist Arie van Duijvenvoorde, de grommende zang van Philip Hayden en de om zijn stem heen cirkelende gitaar van Aad Zuijderduin.

Ruimte en dreiging gaan hand en hand en dat is ook zo in het hypnotiserende, bijna minimalistisch beginnende ‘Stuck Here In The Middle’. Dat ontspoort in het midden inderdaad al even prettig, voordat de groep weer de riff weer oppakt die door Nagels spel aan muziek uit het Midden-Oosten doet denken, al volgt de definitieve explosie kort daarna. Daarin voeren de leden het nummer maatvast tot een climax om het daarna langzaam laten wegsterven.

Net als op de albums ‘Zwardsick Jam – Skin’, ‘Burdock Bubbles’, ‘Aquatic Swamp’ en ‘It Sux’ is het

Warlock Enemy – Duffhues

31 January 2024 / Ruud

Zwarte Vleugels/Sonic Rendezvous

www.duffhues.c om

bluesy sjamaan

Sinds Dufhuess in 2001 debuteerde met ‘Piranesi’s Rome’ bouwt hij aan een samenhangend oeuvre van albums die worden bepaald door zijn eigenzinnige kijk op blues en folk. Zijn tien eigen songs op deze nieuwe vormen zijn tiende album, al staan er inclusief twee hidden tracks twaalf op.

Weer nam hij ze solo op in een bunker bij maximaal dertien graden, net zoals die van ‘Murder Call’, zijn vorige. Hij deed dat in mono, zoals hij dat al jaren doet, maar dat doet ook deze keer niets af aan de hevigheid ervan.

Daarbij vallen Duffhues’ vele