Kippenvel – Ruud Heijjer

 Elke dinsdagavond van 21:00 – 23:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Recensies singer-songwriter’ Category

Jim White – Waffles, Triangles and Jesus

zaterdag, maart 3rd, 2018

Loose Music LC 29668

Botsende delen.

Op de publiciteitsfoto’s voor Jim White’s zevende studioalbum staat de inmiddels zestig geworden singer-songwriter erbij als een slanke, grijze en afstandelijke heer in beschaafd denim.

Dat is nog maar een van White’s paradoxen: (more…)

Shewawah – Alles in kleur

zondag, februari 4th, 2018

 

Shewawah – Alles in kleur

348157 507000 6

 

uitbundige bedachtzaamheid.

 

In het eerste van de elf nummers op het debuut van Shewawah speelt Jeroen Kant de elektrische gitaar alsof hij die zojuist heeft uitgevonden. Hij herontdekte het instrument en zijn oude blueshelden in 2016 en oefende daarna uren per dag om zich de verleerde kunst van het gitaarspelen weer aan te leren.

Tijdens de met veel echo opgenomen, klassieke rock ‘n’ roll van het openings- annex titelnummer met exploderende solo schreeuwen Kant, drummer Gino Bombrini en bassiste Judith Renkema de bandnaam dan ook een aantal keren enthousiast, er zo bijna een beginselverklaring van makend.

In drie van de andere songs (more…)

VanWyck – An average woman

maandag, januari 22nd, 2018

 

meer dan gemiddeld.

 

De half Nieuw-Zeelandse, half Nederlandse singer-songwriter VanWyck wilde vanaf september 2015 elke week een song schrijven, die opnemen en posten.

Het werden 24 kale, indringende composities, waarin haar omfloerste, melancholieke stem haar belangrijkste instrument was, sfeervol ondersteund door evocatieve, minimale muziek. Ze deden verlangen naar het album dat ze zou uitbrengen in de zomer van 2017 met een selectie van de beste nummers,. Wel kwamen daarvoor de ep’s Tanned Legs en Ballad of the Quiet Citizen uit, met respectievelijk drie en vier composities.

Een half jaar later dan gepland zijn die elf door haar geselecteerde songs er dan toch, (more…)

Ellen Shae – Clouds

dinsdag, november 14th, 2017

rechte lijn.

In 2014 debuteerde de Zeeuwse Ellen Shae met de ep Windows, waarop ze negen eigen, even introspectieve als emotionele songs zette.  Ze werd daarbij geassisteerd door muzikale vrienden als Champagne Charlie’s Gait Klein Kromhof en geproduceerd door Roland Stolk (Mathilde Santing en Herman van Veen).

Die laatste zat opnieuw achter de knoppen, maar nu samen met Shae, toen zij vijf nieuwe nummers opnam. Daarin doet zij in slechts net iets meer dan negentien minuten meer dan haar talent bevestigen.

Terwijl ze vrij en vol gevoel fraseert speelt ze vloeiende en open melodieën op haar akoestische gitaar. Contrabassist Frank Faber en gitarist James Denton, ook live haar begeleiders, vullen haar spel sfeervol aan, maar laten tegelijk ruimte voor verbeelding. Dat doet ook Stolk zelf, die in vier nummers dienende percussie speelt en in het titelnummer een bepalende piano. Aan dat gelaagde geluid voegt Sera Smolen in twee songs nog haar donkere, omfloerste cello toe.

In teksten over verlangen en verlies omcirkelt Shae haar onderwerpen eerder dan er recht op af te gaan, maar juist daardoor overheerst  de weemoed. Die wordt bijna voelbaar in Keeping the spirit alive en Not my fight.  Dat geldt ook voor het verrassend stuwende Promises, waar Smolen’s gestreken én geplukte cello de invloed van Nick Drake echoot.

Nog altijd is de muziek van de vaak jazzy zingende Shae dan ook vooral door folk geïnspireerd, al verraden de sterke, afgeronde nummers invloeden uit de pop: zonder zich muzikaal te haasten raakt zij ook daar de kern.

****

www.ellenshae.com

 

John Lester – Father and sons

woensdag, september 13th, 2017

Ambit Acoustic Records 974005

www.johnlestermusic.com

 

 

Gelaagd dagboek.

Zanger-bassist John Lester’s vierde soloalbum is een alternatieve stamboom: de tien songs gaan over de zijn relatie met zijn twee zoons, zijn vrouw, zijn vader, zijn moeder en zijn grootvader.

Lester nam de songs op met drummers Tim Bulkley of Michael Orbano, gitarist Paul Tiernan en incidentele toetsenisten. Zelf speelde hij verscheidene bassen en voor het eerst akoestische gitaren en ukelele.

Dat instrument leidde tot een fictief gesprek tussen de grootvader die Lester niet heeft gekend en zijn moeder. In Through your eyes wil Lester de wereld zien zoals een van zijn zoons, die een ernstige oogafwijking heeft, en in The beautiful princess of never come true vraagt hij zich af waarom de verwachtingen over jongens en meisjes zo rotsvast verankerd zijn. De tekst kreeg vorm na een optreden van zijn andere zoon in een jurk op een schoolfeest. Dat Gretchen Peters meezingt en echtgenoot Barry Walsh piano speelt, is logisch: Peters’ zoon werd geboren als meisje, maar veranderde uiteindelijk van geslacht.

Juist vanwege zijn familie haalt Lester in Train song (Don’t let freedom fade away) op een soepele wijs hard uit naar president Trump: Everything we are tomorrow/comes from the stance we take today.

Hij etaleert niet alleen in dat nummer opnieuw zijn talent voor even mooie als catchy melodieën, waarin virtuositeit ondergeschikt is aan sfeer. Ook zingt hij nog altijd even swingend als aangenaam hees over thema’s die tegelijk autobiografisch zijn als universeel.

Met invloeden uit jazz en singer-songwriter maakt Lester zo soepele, gelaagde songs voor volwassenen.

 

****

 

 

 

 

JP den Tex – Wolf!

woensdag, april 26th, 2017

Cavalier Recordings CR 255618

romanticus pur sang.

De archetypische singer-songwriter JP den Tex is bezig aan mooie jaren: op het intieme livealbum Storyteller doorliep hij zijn songs na de sterke albums Bad French, American tune en Speak diary.

Tijdens de optredens voor die alternatieve verzamelaar vertelde hij met veel gevoel autobiografische anekdotes. Die vormden daarvoor al de leidraad voor muzikale theatervoorstellingen die hij baseerde op zijn albums. Daarin reisde hij rond door de VS én zijn fantasie, net als op bijvoorbeeld Emotional nomads.

Ook de dertien songs op Den Tex’ veertiende vormen een sterke thematische eenheid.

Begeleid door de al een jaar of tien niet van zijn zijde wijkende gitariste Yvonne Ebbers en de in Nashville wonende Nederlandse fiddlespeler Diederik van Wassenaer bezingt hij opkomst en ondergang van een fictieve Duitse popproducer die in New York zijn rijkdom verliest en tussen de straatmuzikanten terecht komt.

Diens ongevraagd nieuw verkregen leven en dat van Den Tex vallen muzikaal en tekstueel samen: Bankrupt Today, Money, Money (Je m’en fou) en Beatnik Americana zijn even kenmerkend voor de gevallen producer als voor Den Tex’ levenshouding. Ook Ebbers en Van Wassenaer krijgen rollen toebedeeld in een door hem vast vormgegeven vertelling over geld en succes versus liefde en waarachtigheid.

De slechts met twee gitaren en regelmatig terugkerende fiddle gespeelde songs wisselen trefzekere countryinvloeden af met rijke singer-songwritermelodieën. Door de uitgekiende arrangementen en Ebbers’ effectieve  tweede stem is de direct klinkende sound afwisselend en helder, waardoor Den Tex’ even emotionele als ware zang terecht centraal staat.

****

Jodymoon – The life you never planned on

zaterdag, maart 7th, 2015

Doordacht spontaan.

Zo’n twee jaar geleden maakten Digna Janssen en Johan Smeets indruk met hun derde, titelloze cd. Hun zang, toetsen, gitaren en trompet kleurden mooi met de opvallende strijkers van het Matangi strijkkwartet in een combinatie van folk en pop.

Deze tien songs en drie instrumentals vormen daarop een logisch vervolg, al schuiven de twee daarin flink op richting roots. Weliswaar zorgen celliste Marie-José Didderen en violist Wim Spaepen opnieuw voor sfeerbepalende accenten, maar Smeets speelt in tegenstelling tot op die vorige vaak een bepalende, ruimtelijk opgenomen dobro of banjo. Janssens piano is daardoor maar in een enkele song te horen.

Haar emotionele stem verraadt echter opnieuw veel weemoed in de open geproduceerde songs en onverwachte gospelinvloeden in het soulvolle, slechts van handgeklap en gestamp voorziene Oh My.

Jansen en Smeets maakten zo alweer een bescheiden maar compromisloos meesterwerk.

****

Gepubliceerd in Heaven 79, juli-augustus 2012

 www.jodymoon.com

Journey to the end of the night – Noctures by Suzy Dexter

woensdag, oktober 15th, 2014

Oorverdovend zacht.

De Nederlandse singer-songwriter Suzy Dexter had op haar in eigen beheer uitgebrachte On the moon en Lost track of time een voorliefde voor americana: ze schreef vooral ballads en countryrock, maar incidenteel ook jazz en highlife. Bindende factor was haar volle en expressieve stem, waarmee ze haar goede songs kleurde en persoonlijk maakte.

Dat geldt nog sterker voor de tien songs op deze derde, want die zijn niet alleen thematisch aan elkaar verwant, maar ook qua klankkleur. Meer dan ooit is haar akoestische gitaar het uitgangspunt voor haar composities, waarin ze wordt begeleid door gitarist Rob Hendriks en incidenteel door celliste Anna Schweizer, violiste Marleen Veldstra en mandolinespeler Erik Visser.

Dexter schreef haar nummers ’s nachts, maar ze zijn behalve letterlijk ook figuurlijk nocturnes: in de open en minimaal begeleide nummers suggereren haar teksten haar geheimen meer dan ze die prijsgeven, hoewel ze duidelijk gaan over liefde, afscheid en verlies.

Zij onderstreept dat door ze ingehouden te zingen, maar haar emotie is hoorbaar in haar stembuigingen. Zo houdt ze met haar stem de mensen vast die ze noodgedwongen laat gaan.

Dexter fluistert namelijk met haar soepele en veelkleurige stem soms meer dan ze zingt en legt juist daardoor veel gevoel in haar toon, beelden oproepend die ze niet expliciet benoemt.

Zo richt ze op haar veruit beste album tot nu toe een persoonlijk en intiem monument op voor wie ze overduidelijk liefheeft, dat door de vorm bovendien ook algemene geldigheid heeft.

**** (more…)

Ellen Shae – My window

woensdag, mei 14th, 2014

Inzicht.

Ellen Shae zingt al een jaar of twintig in allerlei blues- en rockbands, maar brengt nu pas haar eerste eigen cd uit. Die leerjaren waren de moeite meer dan waard, want zij blijkt een emotioneel klinkende zangeres in deze negen songs. Die maken nieuwsgierig naar die andere dertig die ze schreef, want in die negen combineert ze folk, country, pop, soul en soms jazz tot een naadloos geheel.

Bij haar zang en gitaar vroeg zij per song begeleiders die de sfeer in haar weemoedige teksten konden onderstrepen. Zo stonden Zeeuwen als (more…)

Ernest Troost – O love

maandag, februari 24th, 2014

Kleine meester.

Op zijn vierde cd bewijst  de Amerikaan Ernest Troost dertien keer weer precies waar hij staat: op het kruispunt van blues, folk, county en singer-songwriter.

De componist van muziek voor films en tv-series ruilde dat ambacht na zo’n 35 jaar toch weer voor het schrijven en spelen van eigen songs en is nog duidelijk verliefd op die jeugdliefde.

Troost start even gejaagd als overtuigend in het dreigende Old screen door, een song vol wraak met fatale afloop. Zijn bas en elektrische gitaar benadrukken de sfeer, maar die is vaak even effectief in semi-akoestische songs. Daarin speelt Troost akoestische gitaren, mandoline, harmonica, harmonium en soms bas, hoewel vrienden als bassist Mark Goldberg en percussioniste Debra Dobkin hem bijstaan.

In schijnbaar autobiografische songs zingt hij met veel empathie over mislukte relaties, al gelooft hij in het even mooie als weemoedige Close nog altijd in de liefde.

Dat zijn songs direct overtuigen komt ook door (more…)