Kippenvel - Ruud Heijjer

De Amerikaanse toetsenist Augie Meyers is op 7 maart overleden na een korte ziekte. Hij was 85 jaar.

Meyers was de toetsenist van het in de jaren zestig fameuze Sir Douglas Quintet en later van de Texas Tornados.

In het Sir Douglas Quintet zat ook voorman Doug Sahm, Meyers’ jeugdvriend. Ze richtten die groep in de vroege jaren zestig op, maar begonnen al samen op te treden in de jaren vijftig.

In die groep was Sahm’s stem bepalend, maar Meyers’orgel net zo goed.

Beide zijn goed te horen in hun klassieke ‘She’s ABout A Mover’, een song die in de VS een grote hit was, net als ‘Mendocino’(1968).

De groep viel uiteen in 1972, maar Meyers en Sahm bleven samen spelen.

In 1989 richtten ze de Texas Tornados op, de als supergroep geafficheerde formatie met twee andere grote namen: zanger Freddy Fender en accordeonist Flaco  Jiménez.

Hun nummer ‘(Hey Baby) Que Paso’ werd mede door Meyers geschreven en groeide uit tot het ‘volkslied’van San Antonio, de stad waar hij vandaan kwam.

In 1991 won de groep een Grammy in de categorie Best Mexican-American Performance met ‘Soy de San Luis’.

Ook maakte Meyers meer dan twintig soloalbums.

Meyers was ook in trek bij andere artiesten en speelde toetsen op nummers op albums van  Bob Dylan (‘Time Out of Mind’ en ‘Love and Theft’), Willie Nelson, Tom Waits (‘Bad As Me’), Jerry Lee Lewis, Townes Van Zandt, de recent overleden bluesman John Hammond (‘Ready for Love’ en ‘Wicked Grin’) en Tom Jones (‘Praise & Blame’).

In Berkeley, Californië, is op 7 maart Country Joe McDonald overleden aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson. Hij was 84 jaar.

MCDonald was de voorman van Country Joe & The Fish, een groep die hij in 1965 oprichtte met gitarist Berry Melton, die ‘The Fish’ als bijnaam had.

In dat jaar bracht de groep ook ‘I-Feel-Like-I’m-Fixin’-To- Die Rag’ uit. Dat deed de groep zonder steun van een label. Het kwam namelijk uit op een EP die hoorde bij McDonald’s muziektijdschrift  ‘Rag Baby’.

Voor hun tweede album uit 1967 nam de groep de protestsong tegen de deelname van de Verenigde Staten aan de Vietnamoorlog vanuit het perspectief van de dienstplichtige soldaten opnieuw op: ‘And it’s one, two, three, what are we fighting for?/Don’t ask me I don’t give a damn/Next stop is Vietnam/And it’s five, six, seven, open up the pearly gates/Well there ain’t no time to wonder why/Whoopie! We’re all gonna die!’

Ironisch is, dat McDonald zelf diende bij de Amerikaanse marine.

In 1969 speelde hij solo op de fameuze eerste editie van het Woodstock-festival. Waar hij het publiek niet alleen liet meezingen in ‘The Fish Cheer’, maar de toeschouwers ook luidkeels het woord ‘fuck’ liet spellen.

Daarvoor was hij bij eerdere optredens gearresteerd en dat dat de film haalde, kon hij aanvankelijk dan ook nauwelijks geloven.

Kort na het festival viel de groep uiteen, maar McDonald bleef opnemen en optreden. In zijn songs was de maatschappelijke lading altijd dichtbij, van sociale rechtvaardigheid tot de milieucrisis. Zo getuigde hij bij het proces tegen de Chicago Seven en nam hij een voorbeeld aan zijn held en inspiratie Woody Guthrie. Hij bracht dan ook enkele albums uit met covers van  songs van dat folkicoon. Ook zette hij zich in voor bijvoorbeeld het lot van de walvissen en voor Vietnamveteranen.