Kippenvel – Ruud Heijjer

….maar nog steeds alleen over muziek, uiteraard.

Het adres is het adres van deze website, maar dan zonder de punten, want die mogen niet bij Twitter: kippenvelnet.

Dat genereert een tweet op het moment dat we een bericht plaatsen op de website.

Mooier kan het niet, want dan blijf je van minuut tot minuut op de hoogte van wat wij het luisteren en lezen waard vinden….

De Amerikaanse Jude Johnstone draait al een hele tijd mee en leverde songs voor Bette Midler, Johnny Cash, Emmylou Harris, Bonnie Raitt en vooral voor countryster Trisha Yearwood.

Ze werd min of meer ontdekt door de inmiddels E Street Band-saxofonist Clarence Clemons en rekent ook Jackson Browne tot haar muzikale vrienden.

Misschien zijn al die namen niet voldoende bewijs voor haar kwaliteiten, maar daarvan kun je makkelijk overtuigd raken, als je haar hoort.

Haar zesde cd Shatter is daarvoor zeer geschikt, want dat is een goed voorbeeld van wat zij kan: met haar piano als basis veel sfeer oproepen in weemoedige, schijnbaar autobiografische  ballads. Daarin verwerkt ze invloeden uit de jazz, maar deze keer ook uit gospel, folk en zelf uit New Orleans-funk.

Het is dan ook onbegrijpelijk dat ze zelf nooit op grotere schaal doorbrak, want ook vorige cd’s als Mr. Sun en A quiet girl waren sterk.

Op de website van Performing songwriter staat een interview met haar, terwijl Shatter in zijn geheel wordt gestreamd:

Hoewel de Beach Boys in ruzie uiteen zijn gegaan naar hun succesvolle tournee in 2012 en het er niet naar uitziet dat ze het gaan bijleggen, komt deze week de dubbel-cd Live – the 50^th anniversary tour uit.

Op die dubbelaar staan 41 songs die Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston en David Marks zij tijdens die tournee wél in harmonie zongen….

Eerdere berichten over de even plotseling hervonden als verloren gegane vriendschap tussen de Beach Boys vind je in de categorie Nieuws.

Hoewel de muziek van Barbra Streisand ons niet interesseert, is de aankondiging van de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem wel interessant: die heeft aangekondigd de zangeres volgende maand een eredoctoraat uit te reiken. Daarmee lopen muziek en politiek weer eens door elkaar.

In juni komt Streisand naar Israël om concerten te geven ter gelegenheid van de negentigste verjaardag van president Shimon Peres.

Stresiand krijgt die onderscheiding dan vanwege haar inzet voor mensenrechten en haar band met Israël en het joodse volk.

De afdeling voor joodse studies van de Hebreeuwse Universiteit werd bij de oprichting in 1984 trouwens al vernoemd naar Streisand’s vader Emanuel.

Eerder kreeg Streisand al een eredoctoraat van de Amerikaanse Brandeis University en Oscar, een Emmy, een Tony en de 40^ste Chaplin Award…

Ray Manzarek, medeoprichter en toetsenist van the Doors, is op 74-jarige leeftijd overleden. Manzarek stierf in Duitsland in een medische kliniek aan galbuiskanker, een ziekte waaraan geen ruchtbaarheid was gegevem.

Manzarek’s toetsen bepaalden het geluid van the Doors in belangrijke mate, al was zanger Jim Morrison uiteraard het boegbeeld qua geluid, qua beeld en qua gedrag. Manzarek speelde niet alleen de baspartijen op zijn Fender Rhodes, maar werd direct wereldberoemd door zijn enigszins rammelende orgelpartij op zijn Vox in Light my fire.

Manzarek was in zijn jeugd naar het schijnt een talentvol basketballer en haalde in zijn geboorteplaats Chicago eerst in graad in economie voor naar Los Angeles te verhuizen om de filmacademie te gaan doen.

Daar ontmoette hij Jim Morrison, die hem enkele songs voorzong. Vervolgens haalde Manzarek Gitarist Robbie Krieger en drums John Densmore erbij, die hij kende van een lezing Trancendentale meditatie. De naam Doors lag dan ook min of meer voor de hand, want die werd afgeleid van Aldous Huxley’s drugsboek Doors of perception.

De groep kreeg een contract bij Columbia, die de band ook weer snel liet vallen, Het naamloze debuut kwam dan ook uit bij Elektra. Daarop stond ook het door Krieger al opvulling voor die eerste geschreven Light my fire…

De Doors zetten echter de meeste songs op hun aller naam en deelden de opbrengsten van de composities dan ook broederlijk.

Dat staat overigens in schril contrast tot de ruzies die Manzarek, Krieger en Densmore uiteindelijk hadden na 2001 over het heroprichten van de band onder dezelfde naam.

Densmore maakte bezwaar tegen Krieger’s en Manzarek’s The Doors of the 21^st Century met Ian Astbury van the Cult als zanger en won een proces dat die naam verbood.

Daarna toerden Manzarek en Krieger nog wel onder hun eigen namen. Vanzelfsprekend speelde zij vooral werk van the Doors.

Singer-songwriter Carole King krijgt op 22 mei de Gershwin Prize for Popular Song van het Amerikaanse Library of Congress uitgereikt tijdens een concert op het Witte Huis

Uiteraard zal zij daar zelf spelen, maar dat doen ook onder anderen James Taylor, Gloria Estefan, Billy Joel.

Het concert vindt plaats in de East Room in de aanwezigheid van zowel Baack als Michelle Obama en zal bovendien worden gestreamd via

Muzikaal gezien lijkt het onmogelijk, maar de Zweedse songfestivalveteranen van ABBA zijn in het Verenigd Koninkrijk met Gold dit weekeinde de Beatles met Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band voorbijgegaan met het aantal verkochte exemplaren.

The Official Charts Company meldt, dat het uit 1992 daterende Gold nu de op een na best verkochte plaat aller tijden in Groot-Brittannië is.

Sgt. Peppers is sinds 1967 maar liefst 5,1 miljoen keer verkocht, maar inmiddels ging Gold zo’n 15.000 keer vaker over de toonbank.

Het album is eigenlijk sinds de releasedatum een enorm succes in Groot-Brittannië gebleven: zo stond het meer dan negen jaar in de albumlijst en vijf keer op de eerste plaats. De plaat werd zes keer opnieuw uitgebracht: in 1999, 2002, 2003, 2004, 2008 en 2010.

Daarmee was het de best verkochte compact disc aller tijden in Engeland. Ook in de rest van de wereld was de plaat overigens een gigantisch succes: want in totaal werden 28 miljoen exemplaren verkocht.

Overigens staat Sgt. Pepper daarmee op drie en Gold op twee, want Queen’s Greatest hits staat op een met nog een slordige 800.000 verkochte stuks meer…

Bart de Win & the simple life spelen helaas niet elke week ergens op een podium in Nederland.

Op maandag 20 mei doen ze dat wel en dat is dus een goede kans De Win en zijn vaste mannen weer eens in hun thuisbasis Eindhoven te gaan zien en horen. Tenslotte zingt De Win al drie cd’s mooie songs en heeft hij met Arthur Lijten – drums, Rinus Raaijmakers – bassen/zang, Harry Hendriks – gitaar/banjo/zang, BJ Baartmans – mandoline/zang en Birgit Wijdemans en Arianne Knegt  zang bovendien al jaren een klasseband achter zich:

Er was van te voren een hoop over te doen. Zo werd de Vox-gitaar die zowel door John lennon als door George Harrison werd bespeeld, tentoongesteld in Londen en Dublin voordat hij in New York werd geveild.

Blijkbaar heeft dat effect gesorteerd, want de geschatte opbrengst van 200.000 tot 300.000 dollar (155.000 tot 232.000 euro) werd ruim overtroffen.

Bij Julien’s Auctions bracht hij op zaterdag 18 mei iets meer op dan 408.000 dollar (ongeveer 317.000 euro).

Traditiegetrouw blijft de ongetwijfeld blije koper anoniem….

Eerdere berichten over deze gitaar en andere pop-parafernalia vind je in de categorie Nieuws.

Wij draaiden twee weken geleden al een eerste nummer van Jude Johnstone’s nieuwe cd Shatter.

Ondanks de overduidelijke kwaliteit van haar songs en haar stem is ze als artieste ook in Amerika altijd relatief onbekend gebleven, hoewel een handvol van haar songs het publiek wel bereikten in versies van onder anderen Bette Midler, Johnny Cash, Emmylou Harris, Bonnie Raitt en Trisha Yearwood.

De Amerikaanse singer-songwriter maakte natuurlijk al eerder goede cd’s en we bespraken Mr. Sun en A quiet girl dan ook met veel plezier, terwijl we die cd’s ook regelmatig lieten horen in Kippenvel. Natuurlijk zaten ze ook in onze Kippenvel Top Zoveel van het jaar waarin ze uitkwamen.

Shatter, haar zesde cd, klinkt opvallend tegelijk geïnspireerd en vertrouwd, hoewel Johnstone met het refrein van slotnummer Free man de plank op het laatst nog onverwacht behoorlijk mis slaat, behalve als ze de wereld wilde bewijzen dat reggae haar genre niet is.

Daarvoor verwerkt ze echter tien keer invloeden van gospel, jazz, folk en funk in haar melancholieke songs, waarin ze behalve overtuigende teksten veel sfeer stopt.

Dat Performing songwriter haar interviewt over haar verleden en heden is dan ook volkomen terecht, terwijl Shatter dan ook nog eens in zijn geheel wordt gestreamd.

Die kun je dan mooi luisteren, terwijl je het vraaggesprek met deze ten onrechte nog altijd onbekende singer-songwriter leest: