Kippenvel - Ruud Heijjer

De Abbey Road Music Photography Awards heeft de Lifetime Achievement Award toegekend aan de Japanse fotograaf Masayoshi Sukita.

Sujita begon zijn loopbaan als popfotograaf in de vroege jaren zeventig in New York, waar hij bijvoorbeeld Jimi Hendrix fotografeerde.

Hij had er toen in Tokyo al een aantal jaren als modefotograaf en regisseur van tv-reclames opzitten.

In 1972 ontmoette hij David Bowie en hij maakte in de jaren daarna de foto’s voor diens albums ‘Heroes’ (1977), ‘Tin Machine’(1989) en ‘The Next Day’(2013).

Ook publiceerde hij fotoboeken als ‘David Bowie ‘KI’ by Masayoshi Sukita’(1992) en ‘Bowie by Sukita: Speed of Light’(2012). Dat laatste is een overzicht van Sujita’s foto’s van de even veelzijdige als grillige zanger en songschrijver.

Ook fotografeerde hij onder anderen Iggy Pop, Joe Strummer, Yellow Magic Orchestra en David Sylvian.

Sukita gaf na de bekendmaking een verklaring uit die niet overloopt van originaliteit: ‘It is a big honor for me to receive the Lifetime Achievement award at the Abbey Road Music Photography Awards,” Sukita said in a statement. “I am very pleased to be a part of the history of photography. I will keep working on photography, and hope people will continue to enjoy my work.’

Allerlei eerder nieuws over David Bowie en over de Abbey Road Studios vind je in de rubriek nieuws.

De situatie rond Levon Helm’s studio The Barn blijft onduidelijk: zeker is dat Levon Helm’s dochter Amy Helm enerzijds en Brian Parillo en Helm’s weduwe Sandy Helm nog steeds lijnrecht tegenover elkaar staan.

Intussen kiezen allerlei in The Barn geboekte muzikanten de kant van Amy Helm door hun concerten te annuleren of te verplaatsen naar een andere zaal

Ook Jay Collins, ooit muzikant in Levon Helm’s band en ook ooit de man van Amy Helm, kiest haar kant in een boodschap op Instagram: hij schrijft weliswaar over bepaalde zaken niet te kunnen schrijven doordat er een juridische strijd gaande is, maar is heel duidelijk in zijn conclusie: ‘If ANYBODY thinks that Levon would have wanted these clowns tot take the venue away from his daugther, then they are out of their minds’:

Vanavond hoor je in Kippenvel 906 nieuwe of recente muziek van Elles Bailey en Lowell George, de Tedeschi Trucks Band, Corb Lund en Galactic and Irma Thomas en ouder werk van Piet Vandenheuvel en David Sylvian, Jan Olsen en Manassas, Daniël Lohues en Jennifer Porter, Revere Rivers en Ruthie Foster.

In Het een-tweetje zitten drie nummers waarin de kort geleden overleden New Orleans-saxofonist James Rivers soleert en in De rode draad staat driemaal de renner centraal, want de Tour de France raast door de laatste week.

Dit is dus Kippenvel. Dat is dus ook deze week weer twee uur muziek voor wie wil luisteren!

tot vanavond om acht uur dus, tot Kippenvel!

De Tedeschi Trucks Band heeft een aantal concerten moeten annuleren.

De reden maakte Susan Tedeschi bekend via haar sociale media: haar blindedarm moet worden verwijderd nadat ze  een ‘appendix scare’ had.

Als gevolg daarvan heeft de groep de concerten van vrijdag en zondag op het Floydfest en het Newport Folk Fest moeten annuleren.

Uiteraard biedt het podiumbeest daarvoor haar verontschuldigingen aan en belooft ze dat de groep het zo goed mogelijk goed zal maken.

Eerdere berichten over de Tedeschi Trucks Band vind je in de categorie nieuws.

Mijn recensie van ‘Mad Dogs & Englishmen Revisited (Live at the LOCKN’)’ vind je hier:

Elles Bailey heeft een nieuwe versie opgenomen van ‘Better Days’. Dat stond al op haar recentste album ‘Can’t Take My Story Away’ en was ook toen een eerbetoon aan Matt Strong, de overleden gitarist van de Britse bluesrockers Catfish.

De in oktober 2024 overleden Strong zette het op ‘Broken Man’(2017).

Nu nam ze het opnieuw op met de Cinelli Brothers, een andere Britse bluesband.

Bailey werkte eerder samen met een van de twee broers Cinelli: Allessandro speelde mee als de cameraman die de video voor haar ‘Growing Roots’ opnam:

Deze versie namen ze op voor het album dat ter ere van Long werd uitgebracht.

Dat heet heel toepasselijk ‘With a Little Help from my Friends –  a tribute to Matt Long’ en bevat vijftien songs van Long die worden gespeeld door vrienden en bekenden.

Ook Walter Trout en Joe Bonamassa leverden ieder een solo, die achteraf werden gecombineerd met Long’s stem.

Eerdere berichten over Elles Bailey vind je in de categorieën nieuws, aangekondigde albums en onterecht onbekend.

In dat laatste bericht vind je de korte recensie van haar tweede album, ‘The Road I Call Home’.

Die schreef ik in 2019 voor Heaven magazine, maar fragmenten ervan zijn alleen in het mei-juni-nummer van dat jaar terug te vinden.

Mijn recensie van ‘Beneath the Neon Glow’ vind je via deze link echter op de site van Heaven magazine, al 25 jaar het mooiste Nederlandse blad over muziek:

Recensie – Heaven magazine

Mijn recensie van ‘Beneath the Neon Glow Reimagined’ vind je dan weer in de rubriek recensies roots.

Van Morgan Freeman’s voor 7 augustus aangekondigde album ‘Symphonic Blues Experience’ is een tweede single uitgekomen.

Het is een versie van Albert King’s ‘Cadillac Assembly Line’, waarop Keb’Mo’ leadgitaar speelt en zingt en ook de Ground Zero Blues Club Band en Chenike! Orchestra meespelen.

Freeman schrijft in een persbericht over de song dat die duidelijk maakt dat de blues ‘a testament to the unbroken human spirit, the sound of America’s past and present, and the heartbeat of a culture that refused to be forgotten.’ Is.

Dat gevoel komt ook duidelijk terug in de tekst en de slepende zang van Mo’, die op gitaar bluesier speelt dan in lange tijd.

Ook de blazers voegen veel blues toe, al doen de uitbundig om de muziek heen cirkelende violen helaas veel af aan de rauwheid van de song: