Kippenvel - Ruud Heijjer

elke dinsdagavond van 20:00 - 22:00 op RTV Katwijk op 106.8FM en via deze site


Uitzending gemist

geen Kippenvel tot 18 juni

Dat is weer eens schrikken, maar je leest het helaas goed: er is geen Kippenvel op dinsdag 28 mei, 4 en 11 juni as.

De reden is al even simpel als vorige keren: ik neem vakantie en kon geen afleveringen opnemen.

Dat spijt mij ook, want ik vind Kippenvel in ieder geval een rots in mijn eigen muzikale branding, maar soms bepalen grotere krachten wat er gebeurt.

Wel blijf ik berichten op mijn website zetten en veel muziek draaien, maar dan alleen voor mezelf.

Tot en maandag 3 juni is in ieder geval Kippenvel 804 nog te beluisteren: over die aflevering was ik eindelijk weer eens meer dan tevreden.

Als je snel bent, kunt je Kippenvel 803 zelfs nog downloaden via Chrome: daar vind je via ‘uitzending gemist’ rechts drie puntje met ‘’meer mogelijkheden’.

Dat moet je dat dan wel vandaag doen: anders lost die op in de ether….

Kippenvel 804 zou je de komende week op de zelfde manier kunnen ‘vereeuwigen’ en anders rest je niets anders dan níét te luisteren op dinsdag tussen 20:00 en 22:00 uur, want de computer neemt mijn taken waar en je kunt je voorstellen, wat dat betekent…

Vanaf 18 juni raas ik echter met nieuwe energie én nieuwe albums zonder onderbreking de zomer door.

tot 18 juni dus, tot Kippenvel!

onverwacht mini-optreden R.E.M.

Hoewel drummer Bill Berry, bassist Mike Mills, gitarist Peter Buck en zanger Michael Stipe bij verschillende gelegenheden beweerden dat ze nooit meer gezamenlijk als R.E.M. zouden optreden, kwam dat er toch van.

Tijdens de ceremonie waarbij ze officieel lid gemaakt werden van de Songwriters Hall of Fame sprak Stipe namens de vier. Hij zei onder meer het volgende:

‘Writing songs and having a catalog of work that we’re all proud of that is out there for the rest of the world for all time is hands-down the most important aspect of what we did. Second to that is that we managed to do so all those decades and remain friends. And not just friends, dear friends.’

Daarna speelden ze tot ieders verrassing ‘Losing My Religion’, zonder enige twijfel hun grootste hit.

Dat deden ze op akoestische instrumenten die ze na de inhuldiging tevoorschijn haalden, maar wie goed luistert, hoort hoe Stipe een voor de gelegenheid aangepaste tekst zong.

Hoewel er alle reden is om het gebruik van mobiele telefoons tijdens optredens te vervloeken, zijn deze beelden toch meegenomen:

Continue reading

eerste single The Deslondes’ ‘Roll It Out’

Van The Deslondes is een eerste single verschenen van hun album ‘Roll It Out’.

‘Take Me Back’ is een feestelijk swingend nummer met rock ‘n’ roll-invloeden én meeslepende meerstemmige zang, een van de karakteristieken van de vijfmansgroep uit New Orleans.

De clip ervan bevat ook beelden uit het begin van de groep, zo’n twintig jaar geleden:

Continue reading

filmregisseur David Lynch weer een album

Filmregisseur David Lynch dankt zijn faam in belangrijke mate aan de serie en de film ‘Twin Peaks’, al regisseerde hij in een verder verleden ook een hele reeks indrukwekkende speelfilms: ‘Eraserhead’ (1977), ‘The Elephant Man’ (1980),  ‘Blue Velvet’ (1986) en ‘Mulholland Drive’ (2001). Daarna maakte hij ook onder eigen naam eerder al twee soloalbums waarop zangeres Chrystabell ook al meedeed.

Die albums lagen in het verlengde van de door Angelo Badalamenti gecomponeerde filmmuziek van die tv-serie, maar misten de beelden. Daardoor werden ze niet het succes dat Lynch voor ogen moet hebben gehad.

Chrystabell speelde ook al de rol van geheim agent Tammy Preston in ‘Twin Peaks: The Return’.

Nu heeft hij opnieuw een album met haar gemaakt. Ze blijkt dus wel zo ongeveer zijn muze te zijn.

 Dat album heet ‘The Cellophane Memories’ en komt op 2 augustus uit.

Afgaand op ‘Sublime Eternal Love’, het eerste vrijgegeven nummer, heeft zij hoorbaar opnieuw naar Cruise geluisterd, net zoals Lynch de twee albums met filmmuziek uit ‘Twin Peaks’ nog maar eens opzette:

Continue reading

Lisa Marie Presley: postume memoires

Deze herfst komen de postume memoires uit van Lisa Marie Presley, de enige dochter van Elvis en Priscilla Presley.

Daarbij trad haar dochter Riley Keough op als coauteur. Lisa Marie Presley schreef haar herinneringen namelijk niet op, maar sprak ze in.

De door Keough uitgeschreven banden gaan als boek ‘From Here to the Great Unknown: A Memoir’ heten en dat komt op 15 oktober uit bij Random House.

In het persbericht van die Amerikaanse uitgever staat onder meer: ‘Born to an American myth and raised in the wilds of Graceland, Lisa Marie Presley was never truly understood . . . until now. Before her death in 2023, she’d been working on a raw, riveting, one-of-a-kind memoir for years, recording countless hours of breathtakingly vulnerable tape, which has finally been put on the page by her daughter, Riley Keough.’

Zoals gebruikelijk worden de memoires aangeprezen als onthullend en veelbelovend’. Inderdaad was Lisa Marie Presley’s leven op zijn minst tragisch:

Continue reading

Donald Trump muziekrecensent?

In een nog niet gepubliceerd boek laat Donald Trump zich uit over het uiterlijk van fenomeen Taylor Swift, over haar politieke opvattingen én over haar muziek.

In het op 18 juni verschijnende ‘Apprentice In Wonderland: How Donald Trump And Mark Burnett Took America Through The Looking Glass’ poneert hij zoals gewoonlijk weer stevige meningen die hij nauwelijks of niet staaft met argumenten.

Wel stelt hij Swift ter discussie volgens het beproefde recept van twijfel zaaien om iemands geloofwaardigheid te ondermijnen.

Zo zegt hij in dat vraaggesprek in dat boek: ‘I think she’s beautiful – very beautiful! I find her very beautiful.’, alsof iemand daarop zat te wachten na al de misselijkmakende verhalen over zijn gedrag tegenover vrouwen en de daaruit voortvloeiende veroordelingen.

Ook probeert hij een bom te leggen onder haar populariteit met deze vragen, daarmee haar oprechtheid in twijfel trekkend: ‘She is liberal, or is that just an act? She’s legitimately liberal? It’s not an act? It surprises me that a country star can be successful being liberal.’

Het blijft een gotspe dat Trump vragen durft te stellen over iemands principes, juist doordat de man geen enkel algemeen geldend principe heiligt.

Over haar muziek weet hij dan weer niets te vertellen: ‘Don’t know it well.’ Dat laatste klop dan weer wel, want Swift heeft al geen countryalbum meer gemaakt sinds 2012 en pas daarna uitgegroeid tot de wereldster die zij is met haar moderne versie van popmuziek voor meisjes.

Het Amerikaanse ‘Variety’ publiceerde alvast een gedeelte en dat is geen wonder, want de schrijver van het boek is een van de hoofdredacteuren van dat blad:

Continue reading

tweede single Helen Rose’ album ‘Rugged Elegance’

De tweede single van het voor 12 juli aangekondigde tweede soloalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Helen Rose is uit.

‘Demons’ blijkt een melancholieke ballad met een bepalende steelgitaar, waarin een tweede stem Rose van dichtbij volgt in een stemmig duet.

Dat is die is van Tyler-James Kelly. Hij voegt zich naar de stem van Rose, maar voegt tegelijk weemoed toe.

De tekst is al net zo traditioneel als overtuigend, terwijl er ook een mooie knipoog in zit naar de  befaamde ‘crossroads’ die door blueslegende Robert C. Johnson werden bezocht met ook voor hem fatale gevolgen en daarna nog door veel anderen met al evenveel ellende als resultaat:

Continue reading

Pete Townsend en Roger Daltrey mopperen allebei hartsgrondig…

The Who-gitarist Peter Townsend heeft in een interview met Mojo zijn nood geklaagd.

Hij voelt zich niet langer lid van die fameuze groep, zo zei hij, want het is een groep muzikanten die door zanger Roger Daltrey is uitgekozen, zelf drummer Zak Starkey niet, die al jaren bij The Who drumt.

Townsend sipt dat hij in de groep de vervanger is van de gitarist die speelt tijdens Daltrey’s solotournees en diens bandleider is, Frank Simes.

Paradoxaal genoeg schikt hij zich naar eigen zeggen zonder bedenking in die ondergeschikte rol, want hij deinst ervoor terug zelf een groep te moeten samenstellen: die gedachte maakte hem doodsbang.

Bovendien voegt hij er nog aan toe, dat zijn verstandhouding met Daltrey beter is dan ooit.

Bijzonder is wel, dat Simes in het verleden ook met The Who toerde: dat deed hij in 2012 en 2014.

Of Townsend last heeft van zijn geheugen of van ‘jalousie de métier’? Wie het weet, mag het zeggen…

Daltrey op zijn beurt heeft dan weer een hekel aan de moderne trend dat die ‘verdomde setlists’ van concerten via internet bekend worden.

Op die manier komen mensen met verwachtingen naar een later concert uit dezelfde tournee en willen ze dus in feite niet meer worden verrast. Dat beperkt hem in zijn vrijheid de songs te spelen waar hij op dat moment zin in heeft.

Aan dat verlangen wil hij juist toegeven tijdens zijn Amerikaanse tournee, die vandaag van start gaat: tijdens die optredens wil hij juist eigen songs combineren met Who-klassiekers én songs van anderen die hem dierbaar zijn en die voorzien van een ander geluid dan voorheen..

Daltrey stelde daarvoor een begeleidingsband samen met twee gitaristen. Hun namen zijn pikant in verband met Pete Townsend’s opmerkingen over gitarist Frank Simes, want die lijkt Daltrey niet te vergezellen deze keer.

De twee gitaristen van dienst zijn Doug Boyle en frappant genoeg ook Simon Townsend, inderdaad de jongere broer van Pete en jarenlang een van de livegitaristen van The Who.

Zo wordt het er allemaal niet duidelijker op…

https://www.billboard.com/music/rock/roger-daltrey-tour-scream-interview-1235703277/

Eerdere berichten over Townsend, Daltrey en The Who vind je in de categorieën nieuws, Dossier politiek en popmuziek en Dossier Brexit en popmuziek.

Ani DiFranco-documentaire in première op Tribeca Festival

Gisteravond is op het Tribeca Film Festival de documentaire ‘1-800-ON-HER-OWN’ in première gegaan, een film over de loopbaan van singer-songwriter Ani DiFRanco.

De film is geregisseerd door Dana Flor, die in het persbericht onder meer schrijft dat ze documentaire wilde maken ‘not only because she’s a punk-folk icon and a masterful storyteller who makes the personal political, the political personal, and all of it universal. I made it because Ani embodies the idea that you don’t need to ask for permission. You can reject categorization, resist definition and refuse to play by other people’s rules. Hers is so undeniably a story of our time. 


In this post-Roe world, with the foundations of democracy and civil rights on the very thinnest of ice, it’s more important than ever to recognize women like Ani, who has spent her lifetime ferociously fighting hate and misogyny, often at the expense of her personal life and career.  For the last 30+ years, Ani has stayed true to herself, as a musician and activist, no matter what the cost.  And while her odyssey is singularly hers, her story will resonate for anyone who has ever pushed against a glass ceiling, been marginalized or simply been told they’re too loud, too weird or too uncompromising.’

And while her odyssey is singularly hers, Ani’s story will resonate with anyone who has ever pushed against a glass ceiling, felt in any way marginalized or simply been told they’re too loud, too weird or too uncompromising.”

Dat is allemaal waar, maar DiFranco is ook een singer-songwriter die op haar tientallen albums ongelooflijk mooie songs speelde en zong met vaak zeer getalenteerde begeleiders en in haar teksten indrukwekkend harde noten kraakte, waarin ze in de beste traditie het politieke en het persoonlijke verbond.

Ze is al heel lang een ster in haar eigen universum, maar zou het als geen ander verdienen door te breken bij een groter publiek, maar haar nog altijd vaak compromisloze standpunten en idem nummers zullen dat wel tot in de eeuwigheid onmogelijk maken, terwijl haar nieuwe album ‘Unprecendeted Sh!t‘ook lang niet haar beste is…

Continue reading

Paul McCartney verovert Zuid-Amerika nog maar eens

Paul McCartney mag dan 81 zijn, zijn lol in spelen heeft hij nog altijd niet verloren, net zo min als zijn energie.

Of het verlangen naar nog meer geld ook een rol speelt, is uiteraard niet vast te stellen, maar wel is duidelijk dat hij dat eigenlijk niet nodig heeft: onlangs maakte de Times Rich List bekend, dat hij de eerste Engelse muziekmiljardair was.

Dat hij gisteren vijf optredens in Zuid-Amerika bekend maakte, zal dan ook meer te maken met een milde publieksverslaving dan met iets anders.

Wel neemt hij daar de tijd voor, want er zitten niet alleen steeds een paar dagen tussen elk optreden, tussen het derde en het vierde zitten zelfs er twaalf …..

Continue reading

Blokhuis Extra: Jesus is just Alright

Op dinsdag 11 juni om 21:50 uur is de Blokhuis Extra-documentaire ‘Jesus Is Just Alright’ te zien op NPO Extra.

Daarin  kijkt Leo Blokhuis naar de kruisverbanden tussen de Bijbelse figuur Jezus van Nazareth en popmuziek.

Daarin is inderdaad bijvoorbeeld ‘Jesus is just alright’ te horen, een gospelnummer dat in de vroege jaren zeventig een hit werd in de versie van The Doobie Brothers.

Blokhuis koos ook nummers van Lenny Kravitz, U2, de Edwin Hawkins Singers, George Michael, Helen Reddy, Cliff Richard, Prince en maakte een minispecial rond het fenomeen Jesus Christ Superstar.

Ik ga deze vooraanstaande popprofessor niet voor de voeten lopen, maar zou toch graag meer obscure gospels willen horen als ‘Let Jesus Fix It’ van de Space Spiritual Singers, ‘Jesus is Listening’ van in de jaren vijftig nog piepjonge Candi Staton and the Jewel Gospel Trio, ‘Jesus Came at Midnight’ van de Kansas City Soul Revivers en de field recording ‘Jesus Going to Make up My Dying Bed’ van Horace Sprott, maar ook bijvoorbeeld ‘Baby King’ van Marc Cohn, en ‘I Want Jesus’ van het Sherman Holmes Project.

Er is maar een manier om er achter te komen of Blokhuis dat ook doet….

dinsdag 11 juni, 21:50 uur, NPO Extra

NPO 2 Extra is te zien op tv via kanaal 82, via de NPO-app of via www.npo.nl/npo2extra

Eerdere berichten over Leo Blokhuis vind in de de categorie rootsmuziek op radio, tv en internet, muziekboeken, concerttips en nieuws.

« Older posts