Kippenvel – Ruud Heijjer

 Elke dinsdagavond van 21:00 – 23:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Columns’ Category

Herhalingsvreugd

dinsdag, december 22nd, 2009

Desinteresse veinzend hing hij met zo’n verstandig sapje tegen een statafel, schijnbaar zijn tijd uitdienend tot hij verantwoord kon gaan. Af en toe humde hij iets vaags. Het kon instemmend zijn, maar ook een uitnodiging om vooral door te praten. Daarmee had het groepje helemaal geen moeite en dat kwam hem goed uit, al ging het inmiddels over muziek. Nou ja, muziek: de Top 2000, intussen verheven tot nationale eindejaarsgebeurtenis.

Welke nummers volgens hem in de top tien moesten staan, vroeg zij hem opeens. (more…)

Jingle bells-terreur

dinsdag, december 15th, 2009

Er is sinds 6 december geen ontkomen aan op werk, in winkelcentra of woonkamers: wie gezelligheid suggereert, gebruikt bellenterreur. Ze klingelen en ritselen de hele dag, want inmiddels bestaat een ware canon van songs die het recyclen nog niet waard zijn, maar desondanks elk jaar drie weken lang elke dag opduiken.

Wham!’s Last Christmas is tenenkrommend, Chris Rea’s Driving Home For Christmas hemeltergend en Paul McCartney doet met zijn zenuwslopende Wonderful Christmas Time een succesvolle gooi naar een nominatie in de categorie De Ergste Popsong Aller Tijden. (more…)

Verlangen naar een uitvaart

dinsdag, december 8th, 2009

Wie houdt van popmuziek, heeft de eigenschap anderen te willen laten meegenieten van de schoonheid ervan. Dat kan uitmonden in eindeloos cd’s opzetten voor vrienden, gejaagd zoekend naar nèt dat nummer waarin al dat moois is samengebald – of erover schrijven, natuurlijk.
Daarachter zit de drang iedereen te willen overtuigen van het bijzondere karakter van akkoordenschema’s of metaforen. Echte liefhebbers leggen daarbij onvermijdelijk een onstuitbare bekeringsijver aan de dag: de muziek is niet alleen mooi, alle anderen moeten dat óók vinden.
Voor die aficionado’s zijn mooie tijden aangebroken: de popmuziek  heeft ook tijdens uitvaarten definitief haar intrede gedaan.

Het bewijs levert de website van uitvaartverzorger Dela, waar men kan stemmen op nummers van de Uitvaartmuziek Top 50, inclusief hoofdletters. Dat is een origineel initiatief, misschien niet alleen ingegeven door de wens ook inderdaad op tijd de juiste muziek voor gebruik paraat te hebben, al lijkt een andere reden niet zo gauw voorhanden.

De titels van de nummers een en twee geven overigens behoorlijk te denken. De ironie ligt immers op de loer bij  pathetische publieksfavorieten als Who Wants To Live Forever van Queen of Time To Say Goodbye van Andrea Boccelli en Sarah Brightman: uitzinnig hossende aanwezigen in de aula van een uitvaartcentrum zwaaien shawls boven hun hoofden heen en weer, bedrukt met de naam van de dode. Ingespannen brullen zij het refrein mee, met wijd opengesperde kaken in rode hoofden. In de ogen van sommigen zijn duidelijk €-tekens te zien. Die loeren gejaagd op hun horloges en maken de uitvaartleider in spreekkoren voor hoerenjong uit: ze willen dat hij affluit, dan kunnen ze  naar de notaris. (more…)

Sla!

dinsdag, december 8th, 2009

Sinds de film ‘Ex-drummer’ is het aanzien van de galeislaven van het ritme nog verder gedaald. Natuurlijk, dat boek van Herman Brusselmans is zo’n vijftien jaar oud. Echter: zíen hoe Een Bekende Schrijver een al breed onderschatte groep ongegeneerd te schande maakt in beelden die geweld verheerlijken, is iets anders dan de roman walgend van je af kunnen werpen. Het beeld betovert, helaas, en is daarom verslavender dan het woord.

Protesten uit drummerskringen bleven uit bij de première van de film. Misschien kwam dat, doordat zij na elk optreden murw gebeukt van het podium komen. Niet alleen door hun eigen lawaai, maar ook doordat hun ego elk optreden opnieuw klappen oploopt. (more…)

Verlangen naar een goed tehuis

dinsdag, december 1st, 2009

Wie houdt van popmuziek, heeft de eigenschap anderen te willen laten meegenieten van de schoonheid ervan. Dat kan uitmonden in eindeloos cd’s opzetten voor vrienden, gejaagd zoekend naar nèt dat nummer waarin al dat moois is samengebald – of erover schrijven, natuurlijk.
Daarachter zit de drang iedereen te willen overtuigen van het bijzondere karakter van akkoordenschema’s of metaforen. Echte liefhebbers leggen daarbij onvermijdelijk een onstuitbare bekeringsijver aan de dag: de muziek is niet alleen mooi, alle anderen moeten dat óók vinden.
Voor die aficionado’s zijn mooie tijden aangebroken: meer dan ooit zijn in cd-zaken rekken te vinden met midprice-cd’s, overstock-voorraden en echte uitverkoopjes, soms zelfs al voor de deur.

Echte liefhebbers laten zich deze bakken nooit ontgaan, hoewel ze bij voorbaat weten dat de eraan bestede tijd negen van de tien keer verspild is. Wat erin staat hebben ze immers al, of is de moeite van het weggooien nog niet waard. Hoe zo’n rek ooit leeg moet raken, is een vraagstuk dat juist de popfan daarom niet kan oplossen: wie zit te wachten op de Pan Pipes Play the Beatles, Volume 2 en dergelijke buitenkansjes meer? Altijd weer zijn het op zulke cd’s juist de grootste hits, een begrip waar overigens in de praktijk geen auteursrecht op blijkt te rusten. Je vraagt je af voor wie dit soort troep wordt gemaakt, maar vooral of de samenstellers van dit soort zwendel aan een ander durven vertellen wat voor werk ze doen: “Ik? Ik zet mensen af voor mijn brood.”
Het enige nut van dit soort aanbiedingen is, dat je zo eenvoudig de zaken kunt selecteren waar je nog naar binnen gaat: een bak buiten betekent ‘doorlopen’, en op die manier spaar je anders verkwiste tijd.

De echt verslaafden  kunnen het doorploegen van dergelijke rekken echter tóch niet laten. Elke keer opnieuw hollen hun vingertoppen over de doosjes, op zoek naar die ene goudkorrel tussen de kiezels. Statistisch gezien is een andere beroepskeus verstandiger, maar inderdaad,  soms vindt een goudzoeker goud. Juist omdat dat zelden voorkomt, is het een heerlijk gevoel: tegen de kansberekening in heb je gewonnen, je eigenwijsheid is beloond en dat maakt de muziek op die cd nog mooier dan ze al was.
(more…)

Verlangen naar Mantovani

dinsdag, november 24th, 2009

Wie van popmuziek houdt, heeft de  eigenschap anderen van de schoonheid ervan te willen laten meegenieten. Dat kan uitmonden in het eindeloos opzetten van cd’s voor vrienden om gejaagd te zoeken naar nèt dat  nummer waarin al dat moois is samengebald, of het schrijven erover, natuurlijk.
Daarachter zit de drang iedereen te willen overtuigen van het bijzondere karakter van gebruikte akkoordenschema’s of metaforen. Echte liefhebbers leggen daarbij onvermijdelijk een onstuitbare bekeringsijver aan de dag: de muziek is niet alleen mooi, alle anderen moeten dat  óók vinden.

Voor die affectionado’s zijn mooie tijden aangebroken tijdens het boodschappen doen: waar tot voor kort winkelcentra en supermarkten uitblonken in ergerlijk anonieme achtergrondmuziek, die op sommige momenten zelfs een sterke heimwee naar het orkest van Mantovani veroorzaakte, worden de laatste jaren meer en meer nummers gedraaid waarvoor de liefhebber zich niet hoeft te schamen.
Bovendien ligt daarbij niet langer de nadruk op de jaren zestig en zeventig, zoals in gemakzuchtige radioprogramma’s nog wel eens het geval is, maar wordt een uitgebreide reis door de tijd gemaakt.

De criteria om nummers te draaien zijn niet altijd duidelijk: Hey Nineteen van Steely Dan was nooit een hit, Oliver’s Army van Elvis Costello and the Attractions een kleine, Shout van Tears for Fears en Californication van de sinds hun hit-ballad Under The Bridge salonfähige Red Hot Chili Peppers grote.
Hoewel sommige genres in die omgeving nog steeds ongedraaid blijven, lijkt het erop dat pop daarmee eindelijk volledig geaccepteerd is. Op deze manier ondersteunt de popmuziek immers een van de belangrijkste vormen van zelfexpressie van deze tijd: ik shop, dus ik ben! (more…)

Klassieke pop

zaterdag, oktober 31st, 2009

Live-concerten zijn niet meer te onderscheiden van klassieke. Niet alle bands maken het zo gek als Walter Becker en Donald Fagen, de Janssen en Janssens van de popmuziek die hun muzikanten partituren voorzetten, maar groepen komen tegenwoordig zonder uitzondering pas na uitvoerige repetities het podium op.

Alle hebben zo geoefend dat ze nogal eens uit hun evenwicht raken als een ingecalculeerde reactie op bijvoorbeeld een solo uitblijft. Zelfs de toegiften zijn ingestudeerd: zolang de zaallichten niet aangaan, komen de bandleden bij het eerste applaus spontaan het podium weer op, ook al wil het publiek dat niet speciaal. Dat een groep zo geen échte toegiften meer kan geven, is inmiddels al net zo normaal als de even bizarre gewoonte altijd een staande ovatie te brengen.
(more…)

Zoveel

zaterdag, oktober 31st, 2009

Natuurlijk doe ik er ook dit jaar weer fanatiek aan mee, al is het onzin: de tien beste cd’s van het jaar. Vind je dat inconsequent, omdat ik vorig jaar schreef over de nare gevolgen die het móeten maken van definitieve keuzes met zich meebrengt, en vooral de willekeur daarvan?

Begrijp je dan niet dat ervan afzien nog erger is? Dan kun je anderen niet eens meer proberen te bekeren tot díe tien cd’s, hoe wanhopig lukraak de uiteindelijke lijst ook is. Daarmee zouden ze bijna onherroepelijk uit het zicht verdwenen zijn, want de lijstjes van mijn lotgenoten bevatten steevast bijna alleen ándere cd’s.

(more…)

Prijs?

vrijdag, oktober 23rd, 2009

Er trok nauwelijks een verontwaardigde rimpel door popland toen Mojo meldde vanaf volgend jaar de voorverkoop van concertkaartjes helemaal digitaal te maken. Toch is dat het definitieve einde van een ritueel.

De rijen voor het postkantoor werden de laatste jaren al wel minder lang, maar toch kon ik daar soms schuilen onder gelijkgestemde zielen. Dat is sowieso een zeldzaamheid geworden: mensen die óók houden van popmuziek. Nog minder vaak trof ik een muziekverslaafde bekende met wie ik vroeger uitgebreid teksten had gespeld, hoezen had geanalyseerd of akkoordenschema’s had moeten uitzoeken. Veelal bleef het bij een vage blik van herkenning vanachter een opgeslagen kraag. Dan wist ik hoe de laatste Tyrannosaurus Rex zich gevoeld moet hebben, hongerig de vlakte afschuimend naar een soortgenoot om zich mee te meten.

(more…)