Category: recensies roots (Page 3 of 25)

Del Mundo Records DM010

felle veteraan

De Engelse zanger-gitarist Martin Harley maakt al albums sinds zijn naamloze debuut in 2003 en bracht er in iets meer dan twintig jaar inclusief deze zeven uit, terwijl hij ook nog een livealbum opnam, een album met bassist Daniel Kimbro (’Static in the Wires’) en een met Kimbro en de Amerikaanse singer-songwriter Sam Lewis (‘Harley Kimbro Lewis’). Ook schreef hij samen met de Britse bluesy zangeres Elles Bailey ‘Different Kind of Love’ voor haar uitstekende album ‘Standing in the Half Light’ (2023).

Harley speelt Weissenborn-en Resonator-gitaren, elektrische lapsteel en akoestische gitaar. Daarop verkent hij net als op zijn voorgaande albums allerlei rootsstijlen en speelt blues, door jazz en country beïnvloede songs en rootsrock net zo overtuigend als singer-songwriter.  Naast zijn rootsy gitaren is zijn hese, hoge stem kenmerkend voor zijn nummers.

Dit in Manchester met drummer Luke Shenton, percussionist Michael Blair, bassist Mark Lewis, pianist Paddy Milner, pedal steel-gitarist C.J. Hillman en harmonicaspeler Clive Mellor opgenomen album opent met

New West Records/ Strolling Bones Records SB41CD

eeuwig talent

De Amerikaanse zanger-toetsenist Randall Bramblett zette elf songs op zijn dertiende soloalbum sinds 1975, al is het zijn elfde sinds 1998. De man die na zijn eerste twee albums halverwege de jaren zeventig een aantal jaren sociaal werker was en daarvoor en daarna lang muzikant in dienst van anderen, speelt er ook weer jazzy sax op, maar deze keer ook een enkele gitaar.

Bramblett opent met ‘Fire Down in Our Souls’, een statige ballad met drums en vervormde percussie. Gaandeweg het nummer wordt de muziek gelaagder en dreigender door zijn knerpende toetsen en zwevende saxlijnen plus twee felle gitaren: of Tom Bukovac op sologitaar fel van zich af bijt en Nick Johnson de knerpende slaggitaar bespeelt of dat het andersom is, blijkt nergens.

Terwijl het ritme majestueus doordeint zingt Bramblett met zijn expressieve, hese en soms hoge stem hoe hij nog een keer wil horen dat zijn geliefde van hem houdt en dan nog eens.

Hij zingt haar toe, niet de luisteraar, in directe, eenvoudige bewoordingen en juist daardoor wordt deze song zowel muzikaal als tekstueel een beginselverklaring voor zijn album. Thema’s als liefde, vriendschap, idealisme, geloof en zingeving komen namelijk steeds terug in de teksten van de man die ooit studies filosofie en theologie afbrak voor de muziek, terwijl prominente ritmes, felle sologitaren, zijn emotionele zang en zijn evocatieve saxsolo’s zijn nummers bepalen. 

Bramblett schreef tien songs zelf en ‘Will I Ever See The Day’ met oudgediende Davis Causey en Arch Pearson. Opvallend genoeg

New West Records NW8585

warme weemoed

Op hun vierde groepsalbum zetten The Deslondes dertien songs. Die vormen weer net zo’n rootsy geheel als de nummers op ‘Ways and Means’ (2022), hun comebackalbum na een pauze van jaar van vijf jaar waarin Sam Doores en Riley Downing soloalbums uitbrachten.

Net als op hun vorige schreven niet alleen die twee, maar ook bassist Dan Cutler en gitarist, steelgitarist en violist John James Tourville nummers voor dit album, inclusief nieuwe drummer Howe Pearson. Hij vervangt drummer-toetsenist Cameron Snyder, die genoeg had van het toeren. Pearson past goed in het geluid van de band: hij speelde eerder bij Hurray For The Riff Raff, waarin Downing en Cutler ook al eens speelden. Verder bewijst hij zich direct als componist met twee songs.

Verrassend genoeg nam de groep ook een versie op van

Suburban Records  8 716059 018645

zijn eigen stem

Roel Spanjers bracht zijn eerste, even rootsy als sfeervolle soloalbum uit in 2006 onder de naam Birdcatcher, hoewel hij toen al actief was in de Sunset Travelers.

Sindsdien werd hij als toetsenist en pianist steeds groter, maar hij speelde voortdurend voor anderen: voor Amerikaanse rootsartiesten op Europese tournees, maar ook onder anderen bij JW Roy, Normaal, Ricky Koole, Fréderique Spigt en de zwarte rhythm-and-blueszanger Malford Milligan in de door Jack Hustinx geformeerde The Southern Aces.

Met Spigt en Milligan schreef hij nummers voor ‘The Road’ (2017) en ‘I Was A Witness’ (2021), maar solo nam hij sinds 2006 niet meer op.

De tien songs op ‘II’ zijn dus een verrassing en duidelijk een vervolg op zijn debuut. Niet alleen komt het album uit onder dezelfde artiestennaam, ook is deze hoes duidelijk verwant aan die vorige. Bovendien speelt Spanjers net als op zijn eerste veel verschillende toetseninstrumenten en zingt hij met zijn kenmerkende, vaak hoge stem negen door hem geschreven songs en een die hij schreef met gitarist Eric van Dijsseldonk.

De laatste speelt in alle nummers allerlei sfeerbepalende gitaren en soms verder bas en drums. Co-producer Gabriël Peeters doet dat eveneens: Spanjers werkte op zijn eerste Birdcatcher-album ook al met deze vaste waarden uit de Nederlandse rootsscene.

Verder doen bassisten Arwen Linnemann, Nico Heijlijgers (destijds lid van de Sunset Travelers)  en Bart Wijtman (Ocobar) incidenteel mee, net als saxofonist Joppe Bestevaar en trombonist Peter Delannoye drie keer, achtergrondzangeressen Simone Roerade en Marjorie Pelgrim twee keer en steelgitarist Stefan Wolfs een keer. Milligan zingt hartstochtelijk mee op ‘Your Pain Is My Pain’, een song die in het verlengde ligt van de thematiek op zijn indrukwekkende album ‘I Was A Witness’.

Muzikaal zwerft Spanjers vooral door het zuiden van de VS met invloeden uit