Kippenvel – Ruud Heijjer

 Elke dinsdagavond van 21:00 – 23:00 op RTV Katwijk 106.8FM

Archive for the ‘Recensies New Orleans’ Category

Dr. John and the Lower 911 – Tribal

zaterdag, oktober 23rd, 2010

Voodoomeester.

Volgens door heimwee naar hun jeugd geplaagde recensenten stamt Dr. John’s beste werk uit de vroege jaren zeventig, maar Mac Rebennack rijgt in zijn dérde jeugd onverstoorbaar de ene parel aan de andere, als kralen aan een Mardi gras-ketting uit geboortestad New Orleans.

Die zijn van plastic, maar deze zestien songs zijn dat niet: een song van Harold Batiste, twee nieuwe edelstenen van Allen Toussaint en dertien door Rebennack (mee)geschreven songs stralen in een kristalheldere productie van hemzelf en Lower 911-drummer Herman Ernest III vooral inspiratie en spelplezier uit.

Met bassist David Barard, gitarist John Fohl en nieuwe percussionist Kenneth “Afro” Williams beoefenen ze de kunst van (more…)

Trombone Shorty – Backatown

zaterdag, oktober 23rd, 2010

Funkmaster.

Troy Andrews a.k.a. Trombone Shorty is een echte New Orleanian. Hij groeide op in de Backatown Tremé en kreeg daar vanaf zijn vroegste jeugd een muzikale praktijkopleiding met broer James, de jazztrompettist. Andrews leerde als kleinzoon van de legendarische zanger Jesse Hill al heel jong drums, trompet en trombone spelen.

De nu pas 24-jarige trombonist maakte tussen zijn zestiende en negentiende vier jazz-cd’s, maar besteedde de jaren daarna aan talloze optredens met U2, Green Day, Allen Toussaint, Lenny Kravitz én van zijn band Orleans Avenue.

De trombone, trompet, toetsen, drums, en percussie spelende én soms expressief en betrokken zingende Andrews wordt intensief swingend ondersteund door Joey Peebles (drums), Dwayne “Big D” Williams (percussie), Mike Ballard (bas), Pete Murano (gitaar), Tim McFatter (tenorsax) en DAn Oestreicher (baritonsax).

In dertien eigen composities plus Toussaints On Your Way Down (met de oude meester op piano) combineert Andrews allerlei invloeden in de beste New Orleans-traditie. (more…)

Dr. John’s Tribal: alweer een goede cd van een man die enkele keren herboren werd.

dinsdag, juni 29th, 2010

Wie Dr. John’s nieuwe cd Tribal hoort, moet de pet diep voor Mac Rebennack afnemen.

Opnieuw bewijst hij namelijk in 16 nummers zijn veelzijdige klasse,waarin naast rhythm ‘n’ blues ook vooral funk en enkele keren Zuid-Amerikaanse muziek een hoofdrol spelen.

De échte hoofdrollen zijn echter weggelegd voor de leden van dr. John’s vaste Lower 9-11: drummer Herman Ernest III, bassist David Barard, gitarist John Fohl en nieuwkomer Kenneth ‘Afro’ Williams, maar vooral voor Dr. John zelf. Hij speelt swingend én lui orgel en piano en zingt fel, melodieus en vrij fraserend over liefdesverdriet, Louisiana, rijkdom en armoede en mesnelijke broederschap.

Opnieuw bewijst hij dat hij misschien sinds Goin’ Back to New Orleans (1992), maar zeker sinds Anutha Zone (1998) bezig is aan misschien wel zijn beste periode, hoewel critici daarvoor vaak wat gemakzuchtig teruggrijpen op In The Right Place uit (1973).

Dat is in feite niet minder dan een wonder, want de man leefde vanaf de tweede helft van de jaren vijftig zeker dertig jaar een niet te beschrijven leven vol risico’s. Dat hij die overwon (of: werd getemd door zijn huidige vrouw, Cat Yellen), is eigenlijk ongelooflijk.

Voor wie wil weten hoe een leven van een verslaafde muzikant er in de jaren vijftig, zestig en daarna in New Orleans en Los Angeles uitzag, is Dr. John’s autobiografie Under A Hoodoo Moon dan ook verplichte kost. (more…)

Clarence Bucaro – New Orleans

dinsdag, juni 29th, 2010

Dagboek.

Clarence Bucaro debuteerde met Sweet Corn als protegé van Anders Osborne, de singer-songwriter uit New Orleans die o.m. Tim McGraw een hit bezorgde.

Bucaro en Osborne voelen zich verwant, want de laatste produceerde ook opvolger Sense Of Light én deze al in 2004 opgenomen tien tracks. Ze moesten Bucaro’s derde worden, maar dit verslag van liefde in New Orleans was hem te persoonlijk en (more…)

Jesse Moore – More Than Life Itself

dinsdag, juni 29th, 2010

www.jessemoore.com

Eigentijdse klassieker.

The Hoodoo Man, import-New Orlenian Moore’s eerste, was een veelzijdige cd met invloeden uit blues en pop, maar vooral funk. Zijn zelfgeschreven songs klonken enthousiast en swingend. Afsluiter You Won’t Be There sprak singer-songwriter/producer Anders Osborne blijkbaar het meest aan, een verstilde akoestische ballad over het verdriet van het gemis.

Osborne buit die kant duidelijk uit op Moore’s tweede. Moore profileert zich in elf songs als singer-songwriter, waarvan paradoxaal genoeg maar vijf van hemzelf. Die verstilling wordt nog vergroot door de begeleiders: (more…)

Big Chief Monk Boudreaux & the Golden Eagles – Mr. Stranger Man

dinsdag, juni 29th, 2010

Levende traditie.

Vlak na hun duo-cd doken Boudreaux en Anders Osborne opnieuw de studio in, maar nu deed de laatste vooral de productie, al schreef hij aan twee nummers mee en speelde hij bijna op alle.

Toch is dit een solo-cd in de echte zin van het woord: Boudreaux’ kenmerkende repetitieve chants in de call and response-traditie van de New Orleans Mardi Gras-indianen staat elf maal centraal.

Boudreaux is een levend monument binnen die wereld en heeft dan ook niet te klagen over hulp van andere, soms alleen binnen de stadsgrenzen beroemde New Orleaneans: (more…)

VandeVen – Live In Austria

donderdag, juni 17th, 2010

www.clemensvandeven.nl

Exportkwaliteit.

Op hun nieuwe live-cd belijden pianist/zanger Clemens van de Ven en zijn band tien nummers lang hun voorliefde voor rhythm ‘n’ blues. Opgenomen tijdens een Oostenrijkse tournee doen hij en gitarist Harry Hardholt, saxofonist Arend Bouwmeester en drummer Sin Banovic zo op hun eigen manier aan ontwikkelingswerk. De band speelt behalve eigen nummers Dr. John’s Quitters Never Win en Such A Night, Allen Toussaint’s Sneakin’ Sally, Fats Domino’s Can’t Go On Without You, en andere klassiekers als St. James Infirmary en Look Over Yonder Wall. Behalve voor rhythm ‘n’ blues hebben ze daarbij een voorliefde voor funk, dat ten onechte ondergeschoven kind.

In de up-temponummers laat de band het best horen hoe gelaagd en strak ze spelen.Vrijwel alles is dan ritme: (more…)

VandeVen Band – Off The Road

dinsdag, juni 1st, 2010

Gevoel voor de groove.

Veteraan Clemens van de Ven maakte zijn vorige cd Ticket To Paradise nog onder zijn eigen naam, maar het was net zo goed zíjn muziek als die van zijn muzikanten. Nu heten ze hoe ze klinken: een compacte band. Tien nummers lang spelen Van de Ven en zijn kompanen opnieuw tegelijk soepele en bezielde grooves: Harry Hardholt op gitaar, Arend Bouwmeester op saxen, bas en percussie en nieuweling Sin Banovic op drums.

In die hechte bezetting roepen ze New Orleans op in de Rijndelta. Van de Vens piano en grommende zang staan centraal, maar de stuwende swing van zijn drie muzikanten bewijst, dat ze weten hoe je da fonk moeiteloos reduceert tot zijn essentie. Ze koppelen daarbij raffinement aan traditie en combineren jazz, funk, rhythm ‘n’ blues en dixieland tot een rootsy stoofschotel. (more…)

Anders Osborne – Which way to where?

dinsdag, mei 25th, 2010

Anders Osborne’s derde in Nederland uitgebrachte CD, ‘Living Room’, was gestoken in een voor zijn doen extreem vrolijk doosje, voor de gelegenheid voorzien van een kleurenfoto: het was zichtbaar een comeback, maar dan een van een man die in Europa nog nergens was.

Dat was én is onbegrijpelijk, omdat hij niet alleen iemand is met een hoogst originele levensloop, maar ook intrigerende muziek maakt, voorzien van sterke, persoonlijke teksten.

Osborne is een Zweedse zanger/gitarist die met Theresa Andersson in 1988 op 22-jarige leeftijd naar Amerika trok, gek van de muziek uit New Orleans. Daar nam hij met een stel nieuw gevonden vrienden twee CD’s op die uitkwamen op Rabadash, een lokaal label, en redelijk verkochten.

Als gevolg daarvan kwam in 1995 zijn goede ‘Which way to here’ uit op het gerenommeerde en door Sony weer tot leven gewekte Okeh-label, maar zijn volgende CD liet lang op zich wachten. (more…)

Anders Osborne – American Patchwork

dinsdag, mei 4th, 2010

Junker’s blues.

Op zijn negende reguliere cd worstelt Anders Osborne opnieuw met zijn drugsgebruik. Net als op zijn meesterwerk Living Room bewijst Osborne dat zijn talent voor songschrijven even groot is als dat voor verslaving.

In scènes uit zijn gebruikersleven bezingt hij hoe hij opnieuw wil beginnen, maar niet kan.

Begeleid door drummer Stanton Moore, toetsenist/basist Robert Walter en  gitarist/percussionist Pepper Keenan soleert Osborne zes keer furieus in een mix van elektrische rootsrock en New Orleans-ritmes, (more…)